ધીમી ધારે પડે  એ જ ફળ-ફૂલ-ફાલ ઉગાડે છે (૫) રશ્મિ જાગીરદાર

કૃપા

તે દિવસે શાળાનું વેકેશન પૂરું થયેલું અને આગલા ધોરણ માટે સૌ વિદ્યાર્થીઓનો પ્રથમ દિવસ હતો. સૌના મનમાં ઉત્સાહ એવી રીતે ઉભરતો હતો કે, આખી શાળા જાણે ઉત્સાહ અને આનંદનો દરિયો બનીને ઉછળતી હતી. કવિતા આઠમું ધોરણ પાસ કરીને નવામાં ધોરણમાં આવી હતી. પ્રથમ દિવસનો રોમાંચ હતો, જુના મિત્રો મળીને વેકેશન કેવી રીતે ગાળ્યું, બીજી કઈ પ્રવૃત્તિ, કરી વિગેરે માહિતીની આપલે કરતાં હતાં. થોડી વારમાં વર્ગમાં જવા માટેનો બેલ પડ્યો અને સૌ પોતપોતાના નવા વર્ગમાં દોડી ગયાં. કવિતા  હંમેશની માફક  પ્રથમ બેંચ પર બેસી ગઈ. પાંચેક મીનીટમાં નવા ક્લાસ ટીચર આવ્યા. સૌએ તેમને નમસ્તે અને ગુડમોર્નિંગ કહ્યું. વળતો જવાબ આપીને તેઓએ વર્ગમાં નજર ફેરવી. છેક છેલ્લી બેંચ પર નજર ગઈ તો એક સાવ નાનકડી છોકરી દેખાઈ.

 ” અરે બેબી તું અહીં શું કરે  છે? અહીં આવ.” એ છોકરી સર પાસે જઈને ઉભી રહી.

” શું નામ છે તારું?”

“કૃપા સર.” ” તું કોની સાથે આવી છે? તારા વર્ગમાં જા, તું નવી દાખલ થઇ છે?”

” હા, સર હું મહેસાણાથી છું.” તારા વર્ગમાં આ કવિતા તને લઇ જશે.”

” પણ સર આજ મારો ક્લાસ છે.” ” આ નવમું  ધોરણ છે, તું કયા ધોરણમાં છું?”

“નવમાં ધોરણમાં આવી છું સર.”

” અરે તું કેટલી નાની છે તારી સાથે કોઈ  હોય તો બોલાવી લાવ.” થોડી વારમાં કૃપા એના પપ્પા સાથે પાછી ફરી.

” ગુડમોર્નીગ, સર કૃપા મારી દીકરી છે તેનું નામ- ૯અ- માં  જ છે, શું આ  ૯અ નથી?”

” શું? કૃપા નવમાં ધોરણમાં છે? કેટલી ઉમર છે?”

” તેને અગિયારમું આજે જ પૂરું થયું, તેની વર્ષગાંઠ છે આજે.” “આટલી ઉમરે નવમું ધોરણ કેવી રીતે?”

” સર કૃપા એટલી હોશિયાર છે કે, તેને પહેલું,બીજું, ત્રીજું ધોરણ ઘરે તૈયાર કરાવીને પરીક્ષાઓ અપાવેલી અને  સીધી ચોથા ધોરણમાં દાખલ કરેલી.”

” ઓહ શું વાત કરો છો! પણ પછી પાછળથી અઘરું પડ્યું હશે.”

” ના ના, સર દરેક વર્ષે તે હંમેશા પ્રથમ ક્રમે જ પાસ થાય છે, આ વર્ષનું રીઝલ્ટ જુઓ.” આઠમાં ધોરણમાં કૃપાના ૯૧.૩ % હતા. તે વાંચીને સરે વર્ગમાં પૂછ્યું,

“તમારા વર્ગમાં પ્રથમ કોણ છે? અને કેટલા ટકા છે?” કવિતા ઉભી થઇ અને કહ્યું, “૯૧.૧ %.” તે દિવસથી કવિતા અને કૃપા વચ્ચે પાક્કી દોસ્તી બંધાઈ ગઈ, કવિતા કૃપાથી ત્રણેક વર્ષ મોટી હતી, છતાં તેમની દોસ્તી બેમિસાલ હતી. બંને સખીઓ શાળામાં તો સાથે રહેતી જ, ઉપરાંત સાથે હોમવર્ક કરતી, અને ટેસ્ટ માટે સાથે વાંચતી પણ ખરી. બંનેના ઘર વચ્ચે વધુ અંતર નહોતું, એટલે સાથે રમવાનું, વોક લેવા જવાનું અને ક્યારેક મુવી જોવા,અને  ખરીદી માટે પણ સાથે જાય તેવું બનતું. દરેક પરીક્ષા વખતે બંનેની મહેનત સરખી રહેતી છતાં, કૃપાની યાદશક્તિ એટલી જોરદાર હતી કે, તે કવિતાથી હંમેશા ૨-૩ % માર્કસથી આગળ રહેતી. છેવટે બંનેએ બારમાની બોર્ડની પરીક્ષા પાસ કરી. આ વખતે કૃપા બોર્ડમાં ત્રીજા નંબરે હતી અને કવિતા દસમાં નંબરે. બંને જણ મેડીકલમાં એડમીશન લીધું, તે પણ સાથે જ. તે વખતે કૃપા ટીનેજની મધ્યમાં હતી અને કવિતા સોળે શાન પામીને ટીનેજને પાર કરી વધુ મેચ્યોર બની હતી. ઉગતું યૌવન, સફળતાનો નશો અને માહોલમાં વ્યાપેલી આધુનિકતા — આ ત્રણ ત્રણ વસ્તુ પચાવી શકાય તે ઘણું અઘરું હતું, તેમાંય ટીવી અને ફિલ્મોની માઝા મુકતી કહાણીઓ અને હિરોઈનોનાં કપડાં અને નખરાં ! આ બધાની ઊંડી અસર યુવાધન પર પડતી હતી.

મેડીકલના પહેલા વર્ષે જ નાની ઉમરની કૃપા અચાનક જાણે સુંદર દેખાવાની હોડમાં ઉતરી પડી. તેનો ઘણો સમય બ્યુટી પાર્લરમાં જવા લાગ્યો. સુડોળ આકર્ષક શરીર માટે જીમ જોઈન કર્યું. ટીનેજના સોપાન ચડતી ગઈ તેમ તેમ તેની કાયા કમનીય બનતી ગઈ. દેખીતી રીતે જ અભ્યાસ માટેનો સમય ઓછો થતો ગયો. કવિતાને પણ તે પોતાની સાથે ખેંચવા પ્રયત્ન કરતી પણ કવિતા મક્કમ હતી, મેચ્યોર હતી, તે કહેતી,” મારા મમ્મી પપ્પા મને ડોક્ટર બનાવવા માટે પૈસા ખર્ચે  છે, એનો દુરુપયોગ કરીને તેઓની મહેનતના પૈસા હું બીજે ક્યાંય વેડફી ના શકું.”

એટલું તો કહેવું જ  પડશે કે, કૃપાની યાદ શક્તિ ગજબની હતી -ફોટોગ્રાફિક  મેમરી! એના જોરે તે મેડીકલના પ્રથમ બંને સત્રો પાસ કરી શકી, પણ ..પણ .. કવિતા કરતાં ૧૫% ઓછા લાવીને! કવિતા એને કહેતી કે, “કૃપા, તું હંમેશા મારાથી આગળ રહે છે વધુ ટકા લાવે છે, તું પ્લીઝ ભણવામાં ધ્યાન આપ, એકવાર ડોક્ટર બની જા  પછી તારે જે કરવું હોય તે કરજે, મને પણ તારા સાથ વગર મહેનત કરવાનું નથી ગમતું, પ્લીઝ.” ” ઓકે, ચાલ મારી સખી કહે છે તો હવેનું સેમેસ્ટર તારી સાથે મહેનત કરીશ બસ? પણ તારે મારી એક વાત માનવી પડશે બોલ છે કબુલ?” ” હા મારી વ્હાલી સખી કબુલ બસ? બોલ શું કરું તો તું મારી વાત માને?” ” આ બ્રેકમાં આપણે ગોવા જઈએ.” ” ઓકે ડન.”

ફક્ત પાંચ  દિવસ માટે ગોવા જવાનું નક્કી કરીને બંને પોતાના ગ્રુપ સથે ઉપાડી ગયાં. એમની પાછળ પાછળ ગયું, એમનું બેડલક! પ્લેન ગોવામાં લેન્ડ થયું ત્યારે ત્યાં ધોધમાર વરસાદ વરસતો હતો, સાથે તેજ ગતિથી ચાલતી હવામાં સ્થિર ઉભા રહેવાનું પણ મુશ્કેલ બનતું હતું. માંડ હોટેલ પર પહોંચીને પડી રહેવા સિવાય કશું થાય તે શક્ય જ નહોતું. ગ્રુપના સૌ એક રૂમમાં બેસીને ટીવી જોતાં બેઠા. તેમાંય સમાચાર નેગેટીવ જ હતાં. દેશના મોટા ભાગમાં અતિવૃષ્ટિના એંધાણ મંડાઈ ચુક્યા હતાં. પરીણામે દરેક પ્રકારના અનાજ અને ફળોના પાક નષ્ટ થઇ રહ્યા હોવાના સમાચારો સાંભળીને, મઝા માણવા આવેલું કૃપા-કવિતાનું ગ્રુપ નિરાશ થઇ ગયું. બીજા દિવસની સવાર સરસ હોવાના સપનાં જોતાં સૌ નીંદરના ખોળે  પોઢ્યાં.

પોઢ્યાં તો ખરાં પણ વહેલી સવારે તેમને જગાડનાર કોઈ મોંઘા મોબાઈલની મધુર એલાર્મ રીંગ નહિ, ગડગડાટભેર ગાજી રહેલાં જલધર, કડકડાટભેર ચમકતી વીજલડી, અને મુશળધારે વરસતા મેઘરાજાની ગર્જનાનો બિહામણો અવાજ હતો. આવા અણધાર્યા રચાયેલા માહોલમાં ગોવાની ટુરની મઝા માણવાનું ક્યાં શક્ય હતું! એવામાં ટીવીની એક ગુજરાતી  ચેનલ પર  ગીત વહેતું હતું,–

ઝાપટું  તો જોર બસ અમથું બતાડે છે,

સર્વત્ર જળ બમ્બાકાર કરી સૌને  વિતાડે છે.

વિનાશકારી વાદળાં તો બસ જોર પછાડે છે,

ધીમી ધારે પડે  એ જ ફળ-ફૂલ-ફાલ ઉગાડે છે.  

ગોવાની મઝા તો દુર રહી, જોરદાર ઝાપટાંઓથી તરબતર બનેલા ગોવામાંથી સુરક્ષિતપણે ભાગી છૂટવાની ફિરાકમાં સૌ મચી પડ્યાં.

કવિતા અને કૃપાનું ગ્રુપ પ્લેનમાં પાછું ફરી રહ્યું હતું ત્યારે, મોડેલની શોધમાં નીકળેલા એક એડનિર્માતાની નજરે કૃપા ચઢી. ઉગતી કળી, નમણું ઉછરતું યૌવન અને જીમ તેમજ પાર્લરની મહેરથી નીખરેલું રૂપ! તેમણે કૃપાને ઓફર મૂકી.ટીનેજના તણાવ અને રુપ તેમજ યૌવનનાં વહેણ પર વહેતી કૃપાએ એગ્રીમેન્ટ સાઈન કર્યું.

કૃપાની આ હરકતથી હતપ્રભ બનેલી કવિતા નિરાશામાં ઘેરાઈને પાછી ફરી. તે જાણતી હતી કે, હવે કૃપા સાથે મહેનત કરવાનું ક્યારેય શક્ય નહિ બને. થોડા સમયની નિરાશા પછી તેણે અભ્યાસમાં જીવ પરોવ્યો. મિત્રતા અને સાથથી વંચિત કવિતા ધીમી ગતિએ પોતાનાં માર્ગ પર સફળતા પૂર્વક પગલાં પાડતી રહી.તેને યાદ આવ્યું,- મોટામાં મોટી ફતેહ માટે જરૂરી છે પ્રથમ પગલું અને મક્કમ ગતિ.-

આ જ વિચારને અનુસરીને કૃપા પોતાનાં માર્ગે પ્રથમ પગલું માંડી રહી હતી.   તેની પ્રથમ એડ એક બાથ સોપની હતી.તેમાં સુંદર પણ સાવ ઓછા કપડાં પહેરેલી કૃપા એટલી ખુબસુરત લાગતી હતી કે, તેની એડ લોકોને ખુબ પસંદ આવી. ટીનેજની કૃપા સૌને ગમી ગઈ. દેખીતી રીતે જ તેની માંગ વધી ગઈ અને તેને ઉપરા ઉપરી એડ મળતી ગઈ. ઝાકઝમાળની દુનિયામાં કૃપાને ગમવા લાગ્યું. સમય સાથે તેને અભિનય નું જ્ઞાન પણ મળતું ગયું. બુદ્ધિશાળી કૃપાને પોતે માત્ર અભ્યાસમાં જ નહિ દરેક ક્ષેત્રે ઘણી હોશિયાર છે,-મલ્ટી ટેલેન્ટેડ -તેવું જ્ઞાન લાધ્યું. ઉંચી આવક, ઉંચી રહનસહન અને ઉંચી ઇમારતોએ કૃપાનું મન હરી લીધું. તેણે વિચાર્યું. એમડી થયેલ ડોક્ટર, જેટલું માન સન્માન અને ધન વૈભવ અડધી જીંદગી પસાર કર્યા પછી પણ ભાગ્યે જ પ્રાપ્ત કરી શકે, તેટલું તો મેં ટીનેજમાં મેળવી લીધું! મારે શા માટે  રાત-દિવસના ઉજાગરા કરીને વાંચવું -ભણવું પડે? ઇન શોર્ટ વૈતરું કરવું પડે.

લો, હવે કૃપાબેનના નસીબને શું કહેવું? ઉપરા  ઉપરી એડમાં પોતાની સુંદરતા, અભિનય અને તીવ્ર ટેલેન્ટ દર્શાવતી, કૃપા સહજ રીતે જ બોલીવુડની નજરે ચઢી.અને પછી તેને પોતાની ફિલ્મમાં લેવા માટેની હોડ લાગી. એક લવ સ્ટોરી ઘણાં સમયથી બોલીવુડમાં વંચાતી હતી. લેખક નવા હતા, વાર્તા સબળ અને સમૃદ્ધ હતી. નવા લેખક માટે રિસ્ક લેવું કે કેમ? એ અસમંજસમાં ઘણાં પ્રોડ્યુસરો અને ડાયરેક્ટર મિત્રો સમય લઇ રહ્યા હતા. આ તકનો લાભ લઈને નવલબાબુ – જેમણે  કૃપાને એડ ફિલ્મમાં ઈંટરોડ્યુસ કરેલી, તેમણે તક ઝડપી લેવાનું વિચાર્યું. તેમણે કૃપાને વાત કરી. હજી ટીનેજમાં જ રમતી- રાચતી-ઉછરતી કૃપા ખુશ તો ખુબ થઇ પણ તેણે  જવાબ આપ્યો, “લેટ મી થીંક એન્ડ આસક માઈ પેરેનટ્સ પ્લીઝ.”

કૃપાના પેરેન્ટ્સ મોર્ડન હતાં એટલે તો તે એડમાં કામ કરી શકેલી. ફિલ્મ તેમને પણ થોડી રિસ્કી લગતી હતી પણ સામે હિરોઈનનો રોલ! ઘણું મોટું આકર્ષણ હતું. તે માતાપિતાને મળવા તેના ઘરે ગઈ હતી. ઘણી ચર્ચા વિચારણા ચાલતી રહી, અંતે નવલબાબુની લવસ્ટોરીમાં કામ કરવું, – તેમ નક્કી કર્યું. બે-ત્રણ દિવસ તે ત્યાં રહેવાની હતી. તે રાત્રે અચાનક ઘરના ફોનની રીંગ વાગી, કૃપાએ ફોન લઈને કહ્યું,” હેલો” “યા હાઈ કૃપા?” ” યેહ ” ” કવિતા છું કૃપા, તું કેમ છે? તારી તરક્કીની  વાતો સાંભળી આનંદ થાય છે પણ કૃપા તારા ડોક્ટર થવાના સપના નું શું?” ” ડીયર, મારી ટેલેન્ટ સાથે હું ઘણાં સપનાં જોઈ શકું, બધા ફૂલફીલ ક્યાંથી થાય? મારું હવેનું સપનું છે, હિરોઈન થવાનું અને આલિયા ભટ્ટની જેમ નાની ઉમરે એવોર્ડ મેળવવાનું.” ” વોટ? હિરોઈન?” ” યેસ મને નવી ફિલ્મ માટે ઓફર છે, તે મોમ-ડેડ સાથે નક્કી કરવા જ હું અહીં આવી છું.” ” ગ્રેટ.કોન્ગ્રેટ્સ.” ” તું બોલ તારું ડોકટરીનું કેવું ચાલે છે?” “મારું ગાડું તો ધીમે ધીમે ચાલે છે. મારા દાદી વરસાદ માટે મસ્ત વાત કહે છે, તેઓ કહે –અષાડે ગાજવીજ, શ્રાવણમાં સરવરીયા, ભાદરવે ભારે અને આષોમાં આછો આછો. તેમ આપણે કોઈ ગાજ-વિજ વગર બસ ધીમી ધારે વરસતા વરસાદ જેવું છે. પણ હા સમય પર પતી જશે ખરું.” ” અરે એય ધીમી ધાર, આમ ફોન પર જ વરસવું છે કે શું? ચાલ આજે હું ફ્રી છું સાંજે તારા ઘરે આવું છું. પછી બહાર ખાઈશું.”

બન્ને સખીઓ સાંજે મળી, તને સાંભરે રે -મને કેમ વિસારે રે, ની ઘણી વાતો થઇ, સરસ ડીનર પત્યા પછી પણ બંને ને છુટા પડવાનું મન નહોતું થતું.ત્યાં જ કૃપાના ફોનની રીંગ રણકી, નવલબાબુ તેને હિરોઈન ના રોલ માટે બોલાવી રહ્યાં હતા. માતા પિતા અને સખીની શુભેચ્છાઓ સાથે કૃપાએ ઝંપલાવ્યું બોલીવુડમાં. નવીન વાર્તા, નવી હિરોઈન અને નવા ડાયરેક્ટરની ત્રિપુટી ખરેખર લોકોને ગમી ગઈ. ફિલ્મ સફળ રહી, ટીકીટબારી પર પણ કામયાબ રહી. ત્યારે સૌને લાગ્યું કે, કૃપા કી તો ચલ પડી!

કૃપાની સેક્રેટરી તરીકેનું કામ તેની મમ્મી સંભાળવા લાગી હતી. ઉપરા ઉપરી ત્રણ સફળ ફિલ્મ આપનાર કૃપાને લકી ગણીને સૌ તેની સાથે કામ કરવા તત્પર રહેતા. એટલે સંજોગોનો લાભ લઇ કૃપાના મમ્મી-પપ્પાએ તેની ફી વધારી દીધી. જેમ વધુ ફિલ્મોની ઓફર આવે તેમ ફ્રુપાની  ફી વધે. બોલીવુડની એસટાબ્લીસ્ડ હિરોઈનો પોતાની ફી વધારે તો, પ્રોડ્યુસર તેમના બદલે નવી નાની ટીનેજ કૃપાને પ્રેફરન્સ આપતા. ત્રણેક વર્ષો આમને આમ ચાલ્યું.પછીના વર્ષે કૃપાની સફળતાથી પ્રેરિત ત્રણ ટીનેજ બાળકીઓએ બોલીવુડમાં પ્ર્ગરણ માંડ્યાં. અને ત્યારે વીસના આંકને પાસ કરી જનાર, યુવતી કૃપા જૂની પાડવા લાગી, મોટી પાડવા લાગી. ફીનો આંક ઊંચાઈને છોડી નીચે ઉતારવાની ફરજ પડી. તેમ છતાં હિરોઈનનો રોલ પેલી નવી ટીનેજ બાળકીઓ ખાટી  જતી. ત્યારે અતિ ટેલેન્ટેડ કૃપા અનાયાસ જ વિચારતી. –કેટલી સાચી હતી મારી વ્હાલી સખી કવિતા, તે કહેતી,

સફળતાના શિખરે પહોચવું નથી મારે,

કે ત્યાંથી તો બસ નીચે ઉતરવાનું હોય છે.

અંતિમ મંઝીલે પહોચવું નથી મારે ,

કે ત્યાંથી તો બસ પાછા ફરવાનું હોય છે. 

અસ્તુ.

Advertisements
Posted in જે ધીમી ધારે પડે છે | Leave a comment

Novel Moist Petals eBook. Saryu Parikh

Please join me to congratulate Saryuben Parikh  Who has published  poetic Novel

https://www.tatepublishing. com/bookstore/book.php?w= 9781681189062             novel Moist Petals  eBook.

Inline image 4for Hard copy and other books, may contact saryuparikh@yahoo.com

You never know a smile on your lips,
May grace the hope in someone’s heart.
You never know when sharing your joy,
May help someone to find a song.
You never know when a touch of your hand,
May spread some wings to seek solace.
Attachments area

Preview attachment Cover 4-28 Moist Petals Final.pdf

Cover 4-28 Moist Petals Final.pdf
149 KB
| Leave a comment

જે ધીમી ધારે પડે છે તે જ ઉગાડે છે(૪) નિરંજન મહેતા

 

‘રાકેશ હવે શું વિચાર છે?’ મંજુશ્રીએ પૂછ્યું.

‘મંજુ, શેની વાત કરે છે?’

‘આજે આપણી છેલ્લી પરીક્ષા હતી અને હવે આપણે આગળ ઉપરનો વિચાર તો કરવો રહ્યોને?’

‘જો, આગળ તો ભણવું પડશે કારણ ફક્ત ગ્રેજ્યુએટ થવાથી આપણે સંતોષ નથી માનવાનો. હાલના સમયમાં વધુ અભ્યાસ જરૂરી છે તે તું અને હું બંને જાણીએ છીએ.’

‘હું આગળના અભ્યાસની વાત નથી કરતી. મારા ઘરેથી તો હવે તેમ કરવાની મંજૂરી મળશે જ નહિ તેની મને ખાતરી છે કારણ મારા માતા-પિતા તો આજના દિવસની રાહ જોઈ રહ્યા છે કે ક્યારે મારી પરીક્ષા પતે. અમારી કોમમાં દીકરીને તો બહુ ભણાવે નહિ અને જો સારો છોકરો મળી આવે તો તેની સાથે લગ્ન પણ કરી નાખે. તેમનું ચાલતે તો ક્યારનાય છોકરા જોવાનું ચાલુ કરી દીધું હોત પણ મારી જીદ કે હું ભણી ન લઉં ત્યાં સુધી લગ્નની વાત નહિ કરવાની એટલે મનેકમને ચૂપ બેઠા છે.’

‘હા, તો હવે કરવા દે ને તેમને તેમની ઈચ્છા પૂરી. તેમાં વાંધો શો છે?’

‘મજાક ન કર, રાકેશ. તું અને હું આપણે બંને જાણીએ છીએ કે આપણા વચ્ચે જે દોસ્તી હતી તે હવે આ ચાર વર્ષને અંતે જુદા રૂપમાં ફેરવાઈ ગઈ છે. તું આ વાત નથી સમજતો એવું નથી પણ જાણીને મને ચીડવવા આમ બોલે છે.’

‘તો અત્યારે બીજું શું કહું? આ એક ગંભીર વિષય છે અને તેનો આમ એક મિનિટમાં નિર્ણય ન લેવાય.’

‘ભલે આજે નહિ પણ ટૂંક સમયમાં તો લેવો પડશે ને?’

‘તે વાત મારા ખયાલમાં છે પણ ઉતાવળે નિર્ણય લેવો એ જાણીને કૂવામાં પાડવા જેવું ન બને તેનો પણ વિચાર કરવો રહ્યોને?’

મંજુશ્રી અને રાકેશ એક કોલેજમાં સાથે ભણતાં હતાં. ચર્ચાસભામાં બંનેનું આગવું સ્થાન હતું. સામસામે પક્ષે રહીને તેઓ જે દલીલ કરતા તે દલીલો એવી સચોટ રહેતી કે જાણે બંને પક્ષ સાચા છે અને ક્યારેક તો નિર્ણાયકોને એટલી મૂંઝવણ થતી કે કોને વિજેતા જાહેર કરવો. એટલે નાછૂટકે બંનેને વિજેતા જાહેર કરી ઇનામ તેમની વચ્ચે આપવું પડતું. જ્યારે આ પ્રકારની જાહેરાત થતી ત્યારે ડીબેટહોલ તાળીઓના ગડગડાટથી ગૂંજી ઊઠતો.

એક પ્રકારની આ તંદુરસ્ત દુશ્મની ધીરે ધીરે દોસ્તીમાં ફેરવાઈ ગઈ તેનો ખયાલ તેમને તો હતો જ પણ તેમના મિત્રમંડળ અને કોલેજના અન્યોને પણ હતો. પરંતુ મંજુશ્રી સવર્ણ અને રાકેશ દલિત. મિયા મહાદેવનો મેળ બેસશે કે કેમ અને બેસશે તો કેવી રીતે? તે માટે તો રીતસરની શરતો લાગતી. હવે તો કોલેજનું ભણતર પણ પૂરું થવા આવ્યું પણ હજી સુધી કોઈ નિર્ણય બંનેએ લીધો ન હતો એટલે તે શરતો ફક્ત અનિર્ણાયક બનીને રહી હતી.

મંજુશ્રી અને રાકેશ પણ એ વાતથી વાકેફ હતા કે તેમના સંબંધોને દોસ્તીમાથી પરિણયમાં ફેરવવો એ એટલું સહેલું નથી જેટલું ધારીએ. એક જ ધર્મના લોકોમાં પણ વિરોધ અને વાંધા પડતા હોય છે તો આવો નિર્ણય લેવા માટે વિધર્મીઓનો પ્રશ્ન તો ઓર જટિલ બની રહે. ભલે હવે આ તરફ સમાજનો ઝોક થોડો બદલાયો છે પણ તેમના કિસ્સામાં તો સમાજ કરતા કુટુંબનો ડર વધુ હતો.

પણ એક વાત માનવી પડે. બંને વ્યક્તિઓ સમજદાર હતી. વસ્તુની ગંભીરતા તેમના ખયાલમાં હતી અને કોઈ પણ નિર્ણય ઉતાવળે ન લેવો તે તેઓ સારી રીતે સમજતાં હતાં. તેઓ તે પણ સારી રીતે સમજતા હતા કે તેમ કરતા તેઓને જે માનસિક ત્રાસ થવાનો તે સહન કર્યે જ રહ્યો. જો કે આમ હોવા છતાં તે વિષે ચર્ચા કરવી આવશ્યક હતી એટલે મંજુશ્રીએ સામે ચાલીને રાકેશને પરિક્ષા પત્યા પછી કોલેજની કેન્ટીનમાં મળવા બોલાવ્યો હતો. તેને ખબર હતી કે એક વાર પરીક્ષા પતશે એટલે તેને ઘરમાંથી બહાર જવાની આસાની નહિ રહે અને તેનો જીવનનો મહત્વનો પ્રશ્ન અને તેનું નિરાકરણ લટકી જશે. એટલે તેણે જ હિંમત કરી આ વાત આજે છેડી હતી.

‘તારી વાત અને વિચાર હું સમજી શકું છું પણ સાથે સાથે આપણા અને ખાસ કરીને મારા જીવનનો પ્રશ્ન છે. તને ખબર છે કે તારા અને મારા સંબંધો કેટલા આગળ વધી ગયા છે? કોલેજમાં તો તે ચર્ચાનો વિષય બની ગયો છે.’

‘હા, મારા ખયાલ બહાર નથી આ વાત.’ રાકેશે જવાબ આપ્યો.

‘હવે જ્યારે આ વાત મારા માતા-પિતાની જાણમાં આવશે ત્યારે મારા શું હાલ થશે તેનો તો તને અંદાજ પણ નહિ આવે.’

‘તું ધારે છે એવું નથી.’ રાકેશે દલીલ કરી. ‘વિધર્મીઓમાં લગ્ન એ એક એવી સામાજિક ગૂંચ છે જેને ઉકેલતા ઉકેલતા કઈ કેટલાય ખુવાર થઇ ગયા છે. આપણા કિસ્સામાં આવું ન થાય તેની તકેદારી રાખવી જરૂરી છે. ખુવાર થવાથી બંનેમાંથી કોઈને લાભ નથી અને એટલે જ તને ફરી કહું છું કે ઉતાવળે નિર્ણય લેવો આપણને જ હાનિકારક નીવડી શકે છે.’

‘તું રહ્યો પુરુષ એટલે તને સ્ત્રીની મનોદશા અને લાગણીનો અંદાજ ક્યાંથી હોય? સામાન્ય રીતે પુરુષ પતંગિયું ગણાય, જો કે તું તેમાં અપવાદ છે, પણ નારી સંવેદના અનન્ય હોય છે. તે એકવાર કોઈને દિલ આપી દે છે તો તે માટે કાઈ પણ કરવા તૈયાર હોય છે અને તેથી જ હું તારા સહવાસ માટે તારી સાથે ભાગી આવવા પણ તૈયાર છું.’

‘જો મંજુશ્રી ભાગીને લગ્ન કરવા એ તો સાધારણ રીતે બધા કરતા હોય છે. આપણે તેનાથી અલગ છીએ એમ હું માનું છું. તું શું માને છે?’

‘હું પણ ભાગીને લગ્ન કરવામાં નથી માનતી. જો સમજાવટથી અને ધીરજ રાખવાથી આપણો પ્રશ્ન હલ થઇ જાય તો મને શું વાંધો? ભલે તે માટે થોડો સમય આપવો પડે.’

‘હવે મારી મંજુ બોલી. ભલે કોલેજ પૂરી થયા પછી મળવાની તકો નહિવત રહેશે પણ અન્ય સાધનો તો છે ને? તે દ્વારા આપણો સંપર્ક ચાલુ રહેશે જ.’

‘એ વાતનો મને ખયાલ છે એટલે થોડીક નચિંત છું પણ રૂબરૂ મળવું અને પરોક્ષ રહી વાતો કરવી તેમાં ફરક તો ખરોને?’

‘આમ સાવ નાસીપાસ ન થા. અરે સાચા દિલથી પ્રેમ કરીએ છીએ એટલે પ્રત્યક્ષ મળવાના પણ સંજોગો બનતા રહેશે. સંજોગો ન બને તો બનાવવા પડે. તારાથી તે શક્ય નથી તે પણ મને ખબર છે પણ તું તે મારા પર છોડી દે. અને હા, તારા માતા-પિતા લગ્નની વાત કરે તો તે એમ કહીને ટાળજે કે તારે હજી આગળ ભણવું છે. આ વાતનો વિરોધ તો થશે જ પણ તું મક્કમ હશે તો તેમને નમતું જોખવું જ પડશે.’

‘અને તેમ છતાય દબાણ કરે અને છોકરોઓ સાથે મુલાકાત ગોઠવે તો?’

‘એમાં શું? મુલાકાત કરવી અને કોઈને કોઈ બહાને છોકરો પસંદ નથી કહી રીજેક્ટ કરવો. આમ અવારનવાર થશે એટલે થાકીને તેઓ આ નાટક બંધ કરશે. વળી બહાર પણ તે વાત આવશે કે તને બધા છોકરાઓમાં ખોડ જ દેખાય છે એટલે લોકો પણ ત્યારબાદ તારા માટે વાત લઈને નહિ આવે.’

Xxxxxxxxx

અને ધાર્યું હતું તેમ જ થયું. સાંજે ઘરે પહોંચતા જ મંજુશ્રીની માએ પાણીનો ગ્લાસ આપી પાસે બેસવા કહ્યું. હવે તોપમારો શરૂ થશે સમજી મંજુશ્રી સોફા પર બેઠી.

‘કેમ રહી પરીક્ષા? હવે તો બધી પરીક્ષા પતી ગઈને?’

‘હા, મા.’ ટૂંકો જવાબ આવ્યો.

‘તારા પપ્પા પણ પૂછતા હતા કે ક્યારે તારી પરીક્ષા પૂરી થવાની છે.’

‘મને ખબર છે શા માટે,’ મંજુશ્રીએ મનમાં વિચાર્યું અને આગળની જાણીતી વાત માટે તૈયાર રહી.

‘તારા પપ્પાને લાગે છે કે તે બહુ ભણી લીધું. હવે તારા માટે સારું ઠેકાણું ગોતવું રહ્યું.’

‘મમ્મી, પણ મારે હજી આગળ ભણવું છે. ગ્રેજ્યુએટ થવું એ તો પહેલું પગથીયું છે. ગ્રેજ્યુએટ એટલે કાઈ નહિ. વધુ સારા કોર્સ કરીએ તો જિંદગીમાં આગળ જતાં તે કામ આવે.’

‘આ બધું મને ન સમજાય. તારા પપ્પાને પૂછ. તેમણે કહ્યું એટલે મારે તને કહેવું જોઈએ એટલે કહ્યું બાકી તમારા બેની વચમાં મારે નથી આવવું.’.

પપ્પા સાથે વાત કેમ કરવી એના વિચારમાં મંજુશ્રીએ બે દિવસ કાઢી નાખ્યા, પણ ગમે ત્યારે વાત તો કરવી પડશે માની મન મક્કમ કરીને તેણે પપ્પાને એક સાંજે વાત કરી. ધાર્યો જવાબ મળ્યો કે બહુ થયું, ભણી લીધું. હવે સંસારમાં ઠરીઠામ થાઓ અને અમને અમારી જવાબદારીમાંથી મુક્ત થવા દો.

હવે તેને રાકેશની વાત યાદ આવી કે છોકરા જોવાની ના ન પાડવી અને સમય કાઢી નાખવો.

‘પપ્પા તમારી ચિંતા સમજી શકું છું. મને પણ સમજાયું છે કે મારે પણ તમારા વિચારોને સમજવા જોઈએ. લગ્ન કરવાની ના નથી પણ જો થોડો સમય એટલે કે ત્રણ વર્ષ ન થોભી શકાય તો આપણે એક કામ કરીએ. તમારી ઈચ્છા હોય તો છોકરા જોવાનું શરૂ કરીએ. આમેય તે એકદમ કોઈ મને પસંદ કરે કે હું તેને પસંદ કરું એમ તો થવાનું નથી એટલે જ્યાં સુધી યોગ્ય ઠેકાણું ન મળે ત્યાં સુધી હું આગળ અભ્યાસ ચાલુ રાખું. જો નક્કી થયા પછી મને અભ્યાસ ચાલુ રાખવાની હા હશે તો તેમ કરીશ નહિ તો અધવચ્ચે છોડી દઈશ.’

અને આ વાત માન્ય થઇ અને મુલાકાતોનો સિલસિલો ચાલુ થયો. મંજુશ્રીએ પ્લાન મુજબ એક યા બીજા બહાને બધાને નાપસંદ કરવા માંડ્યા. તેના પપ્પાએ પણ એકવાર પૂછ્યું કે આમ કેમ? એક પણ છોકરો તારી નજરમાં બેસતો નથી? જવાબ મળ્યો કે કોઈકને કોઈક કારણ એવું આવે છે કે મારું મન નથી માનતું.

ત્રણ વર્ષના સમયગાળામાં કેટલાય છોકરા જોવાનું ચાલુ રહ્યું અને ભણવાનું ચાલુ રહ્યું. હવે તો તેના પિતા પણ થાક્યા એટલે કહ્યું કે તારી નજરમાં કોઈ હોય તો વિના સંકોચ કહી દે કારણ તારી લગ્નની ઉંમર વીતી જશે ત્યારે આપણી નાતમાં કોઈ રહ્યું નહિ હોય જેની સાથે તારા લગ્ન થઇ શકે અને આગળ જતા સમાધાન કરવું પડે તેના કરતા હમણાં જ વાતનો અંત લાવી દઈએ.

‘ના પપ્પા એમ તો કોઈ નથી નહિ તો તમને ક્યારનું કહ્યું હોત.’ રાકેશના શબ્દો યાદ આવતા મંજુશ્રીએ જવાબ આપ્યો અને ઉમેર્યું કે તેણે નેટ ઉપર પોતાનો પ્રોફાઈલ મુક્યો છે અને બહુ જલદી કોઈક મળી આવશે તેની તેને ખાતરી છે.’

આ દરમિયાન રાકેશનો સંપર્ક યેનકેન પ્રકારે થઇ રહેતો અને મંજુશ્રી તેને બધી વાત કરી આગળ શું કરવું તેની સલાહ લેતી. એ મુજબ એક દિવસ તક જોઇને મંજુશ્રીએ પપ્પાને કહ્યું કે ત્રણ ચાર જણ યોગ્ય લાગ્યા છે. જો તમે કહો તો તેમને એકવાર મળી લઉં અને પછી યોગ્ય જણાય તેની તમારી સાથે મુલાકાત ગોઠવીએ.

પપ્પાની રજા મળતા તે છોકરાને મળવા જવાનું કહી બે ત્રણ વખત રાકેશને જ મળી આવી અને આમ લાંબા ગાળે રૂબરૂ મળવાની ઈચ્છા પણ પૂરી કરી લીધી.

હવે સમય પાકી ગયો છે તેમ રાકેશની સૂચના થતાં મંજુશ્રીએ પપ્પાને કહ્યું કે જે બધાને તે મળી તેમાંથી એક રાકેશ નામનો ઉમેદવાર પસંદ પડ્યો છે. વળી તેને હું આગળ ભણું તેનો પણ વાંધો નથી. તમે કહો તો તમને મળવા બોલાવું.

અને આમ બધુ સમુસુતરું પાર પડી ગયું અને ઘીના ઠામમાં ઘી પડી ગયું.

લગ્ન પછીની પ્રથમ રાત્રે મંજુશ્રીએ પોતાની લાગણીને શબ્દો આપ્યા કે તરત રાકેશે કહ્યું કે મેં તને કહ્યું અને તે મારી વાત માની એ જ મારા માટે ઘણું છે. મને ખબર હતી કે આપણો પ્રેમ નિર્મળ છે અને એટલે ભલે સમય જાય પણ અંતે તો આપણે એક થવા સર્જાયા છીએ અને તેમ થઈને રહેશે, કારણ આપણો પ્રેમ ભલે ધીમી ધારે વહ્યો પણ અંતે તો તે ઉગી રહેવાનો.

Posted in જે ધીમી ધારે પડે છે | Leave a comment

જેલમનાં ભૂરા પાણીનો રંગ રાતો (૯) -રશ્મિ જાગીરદાર

ભાગલા-દેશના-ગામના-દિલના!-

લોહારવાડી અને હશનગંજ બંને પાસ પાસેના ગામો. બંને ગામના લોકો પણ એકબીજાના પાડોશી હોય તે રીતે જ રહેતા, માનતા અને વિચારતા. કહોને બંને ગામો વચ્ચે સરસ મઝાનો ભાઈચારો હતો.એમાય બંને ગામોને જોડતો પુલ એકબીજાને સાંકળી  રાખવામાં ખાસો મદદરૂપ હતો. એક ગામમાં બનતાં બનાવોની માહિતી બીજા ગામમાં પહોંચે, તે આ પુલને લીધે જ શક્ય બનતું, સરળ બનતું. ત્યાં એક પોલીસ ચોકી પણ હતી. એક ગામમાં પોતાનું ઘર હોય અને બીજા ગામમાં સાસરું હોય તેવા ઘણાં લોકો હતા. અને કદાચ એટલેજ દરેકને માટે બંને ગામ પોતાનાં જ હતાં. સામાન્ય રીતે બધાની અવર જવર બંને ગામોમાં રહેતી. કેટલીયે વાર એક ગામના લોકો બીજા ગામમાં કોઈ મિત્ર કે સંબંધીના સંગમાં ગામના ચોરે બેસીને વાતો કરતાં.

જનક અને રફીક તો નાનપણના મિત્ર, એટલે સાંજ પડ્યે અચૂક સાથે બેસતા અને દિવસભરના અનુભવો વહેંચતા તેમ જ  થાક ઉતારતા. આ સમયે ઘરની સ્ત્રીઓ સાંજનાં વાળુની તૈયારીમાં લાગી જતી. રફીકનો સાળો,  અસલમ શાહ પણ વારંવાર લહોરવાડી આવતો અને બનેવી રફીક તેમ જ જનકની સાથે ચર્ચામાં ભળતો.એ ત્રણે વચ્ચે પણ મિત્રતા અને પોતાપણું અકબંધ હતું.જનક શાસ્ત્રી બ્રાહ્મણ અને આ સાળો બનેવી મુસલમાન છતાં, સમજદારી બંને પક્ષે હતી. બંને પોતપોતાના ધર્મ પ્રત્યે ચુસ્ત હતા પણ બીજા ધર્મને ઉતરતો નહોતા માનતા.

એક દિવસ રફીક અને જનક સાથે બેસીને વાતો કરતાં હતા  એવામાં દુરથી અસલમ આવતો દેખાયો. બંને ને લાગ્યું કે હવે અસલમ પાસેથી હશનગંજની વાતો જાણવા મળશે.

” આઇયે, સાલે સા’બ ક્યા ખબર લાયે હો?”

” અરે અસલમ આયા હેઈ તો કોઈ ન  કોઈ નયી બાત જરૂર હોગી,આવો, આવો બેસો.” અસલમ ઉભો જ રહ્યો.

“અરે બૈઠો ભૈયા, આજ તો આપકી બહનકી બની રોટી ખા કે હી જાના.” હજી અસલમ ઉભો જ રહ્યો.

” બૈઠો ભૈયા, આ જાઓ.”

“નહિ બૈઠના નહિ, આજ મુઝે જલ્દી જાના હોગા.”

“કેમ એવું શું છે અસલમ?” જનકના આ સવાલનો જવાબ આપ્યા વગર તેણે રફીકને કહ્યું,

” ભાઈજાન મુઝે આપ સે બાત કરની  હે.”

” હાં તો બોલો.”

” એયસે નહિ, આપ ઉઠીએ મેરે સાથ આઇયે.” જનકને અસ્લામનું વર્તન થોડું વિચિત્ર લાગ્યું. એટલે તેને થયું કે, નીકળી જાઉં એ જ ઠીક રહેશે.

” ચાલો, ભાઈઓ મારે હવે જવું પડશે, વાળુ માટે સૌ રાહ જોતાં હશે.

” “અરે અસલમ ભાઈજાન યે ક્યા બાત હુઈ ? જનક કો બુરા લગેગા.”

” બાત હેય હી એયસી રફીક ભાઈજાન , સુનો તો સહી…”

****

કરણ શહેરની કોલેજમાં ભણવા ગયો ત્યારે છેલ્લા દિવસે ફાતિમાનું જે સ્વરૂપ હતું તે રહી રહીને તેની આંખ સામે આવતું હતું. તે મુસ્લિમ હતી છતાં, રાધાને જાણે તેણે આત્મસાત કરી હતી. નખશીખ મુસ્લિમ લિબાસમાં સજ્જ હોવા છતાં, તેની અંદરની પ્રેમદીવાની રાધા, વારંવાર તેના અસ્તિત્વમાંથી ડોકિયાં  કરતી હતી  અને કરણને જાણે જકડી રાખતી હતી. કરણને માટે ગામ છોડીને, કહોને ફાતિમાને છોડીને  જવું અત્યંત દુષ્કર નીવડેલું. તે વિચારતો હતો, પહેલાં તો એક જ શાળા હતી એટલે  એટલે રોજ મળતાં. હવે તો ફાતિમા પણ મદ્રેસામાં જાય એટલે તેને મળવું હોય તો, તેને જવાના સમયે કે પછી છુટવાના સમયે મારે ત્યાં હાજર રહેવું પડે.

તે દિવસે ફાતિમા છૂટીને ખેતરના ટૂંકા રસ્તે ઘરે જઈ રહી હતી. અચાનક તેમાં માથામાં હળવી ટપલી વાગી. તેણે  વિચાર્યું, અહીં કોણ હોવાનું? આ તો નટખટ પવનની ટપલી લાગે છે. અને તે હસી પડી. તે જ સમયે તેને માથે ઓઢેલી ઓઢણી ખેંચાઈ, તેણે ચમકીને જોયું તો સામે કરણ!

“કરણ, કરણ, તું તો મારા દિલમાં છે બહાર ક્યાંથી આવે?” અને પોતાને દેખાયેલો કરણ ઓઝલ ન થાય તે માટે તેને જોરથી આંખો બંધ કરી. હવે કરણ ખડખડાટ હસી પડ્યો,

” અરે મારી રાધા જો તો ખરી હું છું.” બે મિનીટ બંને એકબીજાને જોઈ રહ્યા, પછી એક મોટા ઝાડની છાયામાં જઈને બેઠા.હજી માંડ  આઠ દિવસથી છુટા પડેલા પણ જાણે જન્મોનો ઝુરાપો હોય, તેમ બંને એકબીજાને જોતાં જ રહ્યા. થોડીવાર પછી બંને અસલી રૂપમાં પાછા ફર્યા.અને વાતોએ વળ્યા.

“કોલેજમાં ભણતાં ભણતાં જોયેલ અંગ્રેજી ફીલ્મ માં સાંભળેલા ડાયલોગ તને કહેવા આવ્યો છું”

” તું અહીં ક્યાંથી કરણ?”

” તું ત્યાં હું.”

“કોલેજમાં ગુટલી લાગે છે.”

” હા શું કરું? તારી બહુ યાદ આવે છે.”

” આમ તો તારું ભણવાનું બગડે કરણ.”

” એ તો બગડવાનું જ, ના આવું તો બધે તું જ દેખાય, ભણવામાં ધ્યાન ક્યાંથી રહે?”

“તો હવે?”

” સાંભળ તે સંવાદ..હીરોઇને કીસ કરતા હીરોને કહ્યું ” રાજા મેં તો તને સંપૂર્ણ મારો માની લીધો છે તું મને તારી માને છે?”

સ્તબ્ધ હીરો આ ઉન્માદ ભર્યા આવેગને જવાબ આપતા કહે હા તેથી તો તો મહીને બે વાર તારા દર્શન કરવા આવીશ એટલે બાકીના દિવસો ભણી શકું.”

” આ કીસ એટલે શું?

ફાતિમાનાં મસ્તિભર્યા ઇજનને કરણે તેના હોઠને હોઠથી ચાંપીને હળવી ચુમી લીધી. અને બોલ્યો આ  પ્રણય નાં સ્વિકાર અને સંમતિનું પહેલું ચરણ એટલે કીસ.

 ફાતિમા કહે,

” કરણ! હવે નહિ જાઉં તો મારી જડતી લેવાશે, મને જવા દે.” ફરી બંને એકબીજાની આંખોમાં ખોવાઈ ગયાં, પવનથી ઉડીને ફાતિમાના ચહેરા પર પથરાતી લટને, સહેજ ખસેડવા કરણે હડપચી પકડી તે સમયે નકાર દર્શાવવા ફાતિમાએ ગરદન ઝાટકીને  ઉંધી દિશામાં જોયું. તે જ પળે, એની નજર ઘણે દુરથી આવતાં અસલમ પર પડી. અને “મામુ મામુ,” બોલતી તે ઉલટી દિશામાં દોડી ગઈ. કરણ પણ ગભરાઈને ઉભો થઇ  ગયો. તેણે  વિચાર્યું, હું જો ભાગી જઈશ અને મામુએ ફાતિમાને જોઈ હશે તો તેના પર પસ્તાળ પડશે.એટલે તે અસલમની દિશામાં ચાલવા લાગ્યો.અને બુમ પાડી,

” અસ્લમ મામા”

“અરે કરણ તું?, આજ છુટ્ટી હે ક્યા? કે ફિર ગુલતી મારી?”

” હા, મામા ગુટલી જ મારી છે કાલની તબિયત બગડી છે તો મા ની બહુ યાદ આવતી હતી.”

” અચ્છા, લેકિન ધ્યાન સે પઢના બેટા. ચાલો મેં ચાલતા હું.”

ફાતિમાને જોઈ નહિ હોય તેવી ખાતરી થઈ એટલે કરણને હાશ થઇ. હવે મારાથી સીધું પાછું શહેર નહિ જવાય અસ્લમ મામાને તો એવી ખબર છે કે, હું માં ને મળવા આવ્યો  છું.

કરણ ઘરે પહોચ્યો ત્યારે રેખા ઘરકામમાં વ્યસ્ત હતી. કરણ પાછળથી જઈને મા ની આંખો દબાવે છે.

” અરે કોણ છે તું? મારા કરણની યાદ અપાવી દીધી તેં  તો.”

” અરે રેખા, ચાલ આજે તો મારી ભક્તિથી તને તારા કરણના દર્શન કરાવી જ દઉં.” આંખો પરથી બંને હાથ ઉઠાવીને રેખા જુએ છે તો કરણ.

“મારા દીકરા, મારા લાડકા.” કહેતી તે કરણને ભેટી પડે છે.

” તારે રજા છે?” હવે તો શું જવાબ આપવો તે નક્કી જ હતું.

” ના મા, કાલે મને થોડું ઠીક નહોતું તો તારી યાદ એટલી બધી આવી કે હું મારીને તારી પાસે આવી ગયો. પણ માં તું કેટલી થાકેલી છે, આખો દિવસ કામ કર્યા કરે છે. થોડીવાર આરામ તો કર”

“આરામ તો હવે તારી વહુ આવશે ત્યારે જ મળશે ને બેટા!”

” એવું હોય તો જલ્દી લઇ આવને તારી વહુ.”

” તને કેવી વહુ ગમે બેટા?”

” તને જે ગમે તે જ મને ગમે મા.”

” તું સારી રીતે ભણ હું તારા માટે છોકરીઓ જોવા માંડું.”

” જોવાનું શું ગામમાં કેટલી બધી છોકરીઓ છે જ ને? તેમાંથી તને કઈ ગમે?” માં-દીકરાની વ્હાલથી ભરેલી પણ સાવ ગાંડી લાગતી વાતો સાંભળીને જનક કહે,

” એ…ય ગાંડિયા, ગામની બધી છોકરો તો  તારી બેન થાય.”

” બધી હિંદુ છોકરીઓ મારી બેન થાય તો પછી કોઈ મુસલમાન છોકરી ચાલે? એ તો જુદા ધર્મની એ થોડી બેન થાય?” કરણની વાત સંભાળીને સૌ હસી પડ્યાં.

“તું તો ભારે મજાકિયો ભાઈ!!”

****

અસલમ જ્યારે બેનના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે રઝીયા એકલી જ હતી.

” કેયસી હે બહેના? રફીક મિયાં નહિ આયે અભી?”

” નહિ ભૈયા ઘર પે કોઈ નહિ, ચાલો બેઠ કે બાતેં કરતે  હે.”

” ફાતિમા ભી નહિ આયી?” અને આ વાક્ય બોલતાં જ મનમાં શંકાનો કીડો સળવળ્યો. હવે અસ્લામનો જીવ વાતોમાં નહોતો, તે દુરથી ભાગતો દેખાયેલો પડછાયો કોનો  હશે? તે યાદ કરવા મથતો હતો. એટલામાં ફાતિમા આવી .

“અરે મામુજાન આપ?”

“હા ફાતિમા, કૈસી હો? તુને આજ યે રેડ વાલી  ચુન્ની ઓઢી હે? બહોત જચતી હે તુમ પે.” તેણે  મનમાં કંઈ વિચાર્યું અને નક્કી કર્યું કે હવે શું કરવું? મનમાં સળવળેલ શંકાનો કીડો કદમાં વધતો ગયો.મનમાં ઉપસેલું ઝાખું દ્રશ્ય વધુ સ્પષ્ટ થયું. તે તરત ઉભો થયો.

“મેં જનકકે ઘર જાતા હું, કુછ કામ યાદ આયા.”

અસલમ જનકને ત્યાં પહોચ્યો તો બાપ દીકરો બહાર ઓસરીમાં જ હતા.તેણે કંઈ ખાસ કામે આવ્યો હોય તેવો ડોળ કર્યો. થોડીવારમાં રફીક પણ આવ્યો અને સૌ વાતે ચઢ્યાં.વાત વાત માં અસલમે જાણી  લીધું કે,કરણ રાત્રે રોકાઈને કાલે શહેર જશે.અને તેણે ફરી એક નિર્ણય કર્યો.પોતે પણ રાત અહીં જ રોકાશે અને  કાલે શું થાય છે તે જોશે.

બીજા દિવસે સવારે ફાતિમા ઘરેથી થોડી વહેલી નીકળી.એટલે અસલમની શંકા વધી. તે પણ કોઈને કંઈ કહ્યા વિના નીકળ્યો અને ફતીમાનો પીછો કરતો ગયો. ગઈ કાલ વાળા ઝાડ આગળ ફાતિમા જઈને ઉભી રહી.અસલમ પણ સંતાઈને થોડે દુર ઉભો. સહેજ જ વારમાં કરણ દેખાયો. તે ફાતિમા પાસે ગયો અને એકબીજાનાં હાથ પકડીને વાતો કરતાં રહ્યાં.વાતો તો અસલમને  ના સંભળાઈ પણ તેના અનુભવી  મનને અંદાજ આવી ગયો. -એકબીજા વિના કેવાં ઝૂરે છે અને ફરી ક્યારે મળીશું- એની જ ચર્ચા થઇ હશે. એમને ઉભેલાં  જ છોડીને તે ફાતિમાની એક સખીને મળવા દોડ્યો. તેણે  શામ, દામ, દંડ અને ભેદ તમામ રસ્તાઓ અજમાવીને જાણી  લીધું કે, કરણ અને ફાતિમા એક બીજાનાં ગાઢ પ્રેમમાં છે અને તેઓ કોઈ સંજોગોમાં એકબીજાનો સાથ છોડશે નહિ. બસ આટલું પુરતું હતું.હવે એવું નહિ બને કે, ખાલી શંકાને આધારે પોતે રફીકને કંઈ કહે અને પછી પોતે જ ખોટો સાબિત થાય, અને બેન-બનેવીને દુઃખ થાય.

*****

 જનકના ગયા પછી બાત હી એયસી હે, કહીને અસલમે જે વાત કરી તે સાંભળીને, રફિકના પગ તળેની જમીન સરકી ગઈ. વાત સાચી મનાય તેવી નહોતી. તેને ફાતિમા અને કરણ બંનેના ઉછેર પર વિશ્વાસ હતો. પણ અસલમે વાત જાણ્યા પછી અફવા નહોતી ઉડાવી. વાતની ખાતરી કરવા બબ્બે દિવસો બગાડીને સત્યને શોધ્યું છે. બંને નો ગુસ્સો અસ્માને પહોચ્યો હતો. સૌથી પહેલાં છૂટો પડેલો જનક ઘેર પહોંચે તે પહેલાં તેની પાસે જઈને તેને આ વાત કરી. તે પણ આશ્ચર્યથી ડઘાઈ ગયો અને પછી ગુસ્સો આવ્યો.પણ  ગુસ્સો કાઢવો કોની પર!

જનકને લાગ્યું કે તેણે કોલ  સાહેબને વાત કરાવી જોઈએ, તેને અસલમે જણાવેલી સઘળી વાતથી તેમને વાકેફ કર્યા,અને તેમને તથા બીજા કેટલાંક બ્રાહ્મણોને લઈને તે ચોરે પહોચ્યા.  આ તરફ બધા મુસ્લીમો પણ વાત જાણીને ખુબ ગુસ્સામાં હતા. તેઓ પણ ચોરે પહોચ્યા.ગરમા ગરમ ચર્ચાઓ થઇ એકબીજાના ધર્મોની ક્ષતિઓની છણાવટ થઇ. છેવટે બંને ગુનેગારોને તેડું મોકલ્યું. પોતા તરફ આવતાં પથ્થરને જોઇને થરથરતા પંખી સમ બે પ્રેમી પંખીડાં આવીને ઉભા. પોતાને જોઈ રહેલા ટોળાની આંખમાંની નફરત અને ઘૃણા તેમને વીંધતી  હતી. પોતે કોઈ મોટા  ગુનેગાર હોય તેવી લાગણી તેમને થઇ આવી. આવા મોટા ગુના માટે શું સજા મળશે તે વિચારી ધ્રુજતા રહ્યા. ચોરે હજી કોઈ પણ પ્રકારની સજાની ચર્ચા પણ થાય તે પહેલાં, ત્યાં એક ઘટના ઘટી.

લહોરવાડી અને હશન ગંજ અંને એકદમ નાના ગામો હતા. ઘણીખરી પ્રજા અભણ હતી, એટલે તે સમયે દેશમાં ચાલતી પ્રવૃત્તિઓથી તેઓ સાવ અજાણ અને અજ્ઞાત હતા. ગાંધીબાપુએ સત્ય અને અહિંસાના અદભુત શસ્ત્રોથી દેશને અમુલ્ય આઝાદી અપાવી હતી તેનું ભાન  પણ ભાગ્યે જ હતું. તો વળી મહમદ અલી ઝીન્ના અને બીજા મુસ્લિમ બિરાદરોની માંગ પ્રમાણે દેશના ભાગલા પડી રહ્યાં છે તેનાથી પણ સૌ અજાણ હતાં.તેમને સ્વપ્નેય ખ્યાલ નહોતો કે આ બધી અજાણી વાતો તેમની સમક્ષ આજે સ્પષ્ટ થવાની હતી. ચોરામાં લોકો હતા તે  દરમ્યાન જ સરકાર તરફથી જમીન માપણી કરનારું એક ગ્રુપ અને બીજું પત્રકારોનું ગ્રુપ તેમની વચ્ચે આવીને ઉભું અને જે જે વાતોથી તેઓ અજાણ હતાં તે તમામની સઘળી સમજ તેમને પડી ગઈ.

Posted in જેલમનાં ભુરા પાણીનો રાતો રંગ | Leave a comment

શુભ લાભના પગલે હૂંફના હસ્તાક્ષર

"બેઠક" Bethak

દિવસો, મહિનાના અને વર્ષના અંતે એક દિવસ દિવાળી -જીવનને ઉજાળવાનો ​દિવસ 

આજના શુભ દિવસે  ..આપ સર્વેની કલમ કીત્તો બની જાય,

તમારા લખેલા શબ્દો નું આનંદમાં રૂપાંતર થાય અને  

 વિચારોનું ચિંતનમાં રૂપાંતર થાય તેવી શુભ લાભના પગલે પ્રાર્થના

આપણે સૌ શબ્દો થકી નિકટતા અનુભવીએ અને તમારા શબ્દો અને વિચારો થકી 

આપણે સૌ સાથે વિક્સીએ એવી ભાવના ભાવુ છું.

આપ સર્વેનું આંતરિક માર્ગદર્શન અમારી સફળતાનો અને સંતોષનો રાજમાર્ગ બને 

એવી આજ ની ‘શુભેચ્છા’

તો મિત્રો સત્યના રસ્તે  આપણા શબ્દોની  મૌલીકતા જ  આત્મવિશ્વાસ બને

 ચાલો નવા રસ્તા પર નવા વર્ષની શુભ શરૂઆત કરીએ. 

 ‘બેઠક’ના સર્વ મિત્રોને નવા વર્ષના સાલમુબારક 

         પ્રજ્ઞા દાદભાવાળા

View original post

| 1 ટીકા

જેલમના ભૂરા પાણીનો રંગ રાતો (૮) કીરિટ ભક્તા

જનક અને રફીક બાળપણ નાં ભેરૂ અને એકજ ગામનાં એટલે નાના મોટે પ્રસંગે ભેગા પંણ થાય.વળી એવી જલદ માન્યતા કે એક ગામનાં બાળકો એટલે ભાઇ બેન..એક ગામનાં સંતાન એટલે પ્રેમ તો ના જ થાય વળી મુસ્લિમમાંતો બેટી બહાર જાય જ ના. તે તો કુટુંબમાંજ વળોટાય.

ફાતિમા ને કાયમ પ્રશ્ન થાય આ નિયમો કેવા? પ્રેમ તો ગમતા પાત્ર સાથે થાય તેને ગામ અને ફળીયાની સીમા કેવી રીતે નડે? રાધા અને કાન તો એક જ ગામનાં હતા તેમને તો આ સીમાડા ના નડ્યા.તે જ્યરથી તે પ્રસંગ બન્યો ત્યારથી કરણ ને મનનો માણીગર માનવા માંડી.

કરણ ગામની બહાર ભણવા ગયો ત્યાર પછી તેને વિરહની વેદના પણ અનુભવવા માંડી.વારંવાર તે કરા ને ત્યાં કારણ વીના પહોંચી જતી અને રેખાનાં કામમાં મદદ કરવા પહોંચી જતી.રઝીયાને નવાઇ તો લાગતી પણ કંઇક શીખે છે અને કહેવત પણ હતીને કે પારકી માં જ કામ શીખવે તે ધારા હેઠળ તેને હસતી પણ ખરી ’બેટા કામ શીખજે પણ ભુલી ના જતી એ ધર્મ ચુસ્ત છે તો ખાવાનું અભડાવતી ના.”

રેખા કહે “ધર્મ ચુસ્ત ખરા પણ ધર્મ ઝનુની નહીં તેથી તેને કારણો પણ શીખવાડીશ કે એમ કેમ કરીયે અને વૈજ્ઞાનિક તર્ક પણ આપીશ.”

ખરેખર તો ફાતિમાને લાલચ તો કરણનાં ગમા અને અણગમા જાણવાની હતી અને તે વાતો દરમ્યાન રેખા પાસેથી મળતી હતી. કરણ ને ફુદીના ની ચટણી તીખી ભાવતી નહીં.તેને ચા ઉકાળેલી અને કડક મીઠી ભાવતી. રિંગણ ભડ્થુ ખાવાનું ગમતું…બટેટાનાં શાકનાં રવૈયામાં બહાર પડતુ જીરૂ તેની ખાસ ગમતી વાનગી હતી.ક્યારેક રાધા અને કાનાની મૂર્તિમા બદલાતા વાઘા ગમતા હતા.રાધાની નાની નાની ચુંદડીઓમાં કેરીનાં બૂટા અને જામલી રંગમાં મોરપીંચ્છ તેના મન ને મોહતા..

જનક તેની પૂજા દરમ્યાન ઘંટડી વગાડતો ત્યારે તે કહેતી કેટલો કર્ણપ્રિય અવાજ છે. ભણવાનું તો હવે હતું નહીં તેથી જમવાનાં સમય પહેલા તે ઘરે પહોંચી જતીઽને સાથે સાથે કરણ ક્યારે આવવાનો છે તે પણ જાણી જતી.

આ શનીવારે તે આવવાનો છે..તેનું હૈયું આનંદથી ઉભરાતું હતું કહે છેને હાયલ અને પાયલ છુપાય ના. તેમનાં હૈયાની વાત એક ય બીજા સ્વરૂપે સમાજને ખબર પડી જ જાય.

કરણ આવ્યો ત્યારે ફાતીમા તેનો ઇંતજાર રેલ્વે ટ્રેક્ની જમણી બાજુ એ કરતી હતી. આ જગ્યા તેમને મળવા માટેની જગ્યા હતી. તેઓ વાતોનાં તડાકા કરતા કૌલ સાહેબનાંઘરે ગો ઠીયા મિત્રો આ પ્રેમ પ્રકરણ વિકસાવતા હતા અને જરૂર પડે સંદેશાઓની લેવડ્દેવડ પણ કરવામાં મદદ રુપ થતા હતા.દિલ્હીથી આવતી ટ્રેન સાડાચારે રવાના થઈ જતી હતી.કરણ ઘરે જઈને મા બાપને મળીને છ વાગ્યે ગામના ચોરે મિત્રોને મળવા આવતા ત્યારે ફાતિમા પણ આવતી અને ગામ ગપાટા થતા. નજરો મળતી હસતી અને પાછી વળી જતી. એક દિવસ મિત્રોએ નક્કી કર્યું કે પ્રેમી પંખીડાઓ આપણી મર્યાદા રાખે છે તો આપણે પણ તેમનાં માટે કંઈક કરવું જોઇએ..

ફાતિમા સાથે જ્યારે આ વાત કરી ત્યારે તે સહેજ ખમચાઇ.. બલવીર ને આ ખચકાટ ગમ્યો. કરણ પણ સહેજ મલક્યો..

“આપણે આમ મળીયે જ છીયે ને? તેમ મળતા રહીયે. હજી આપણે સમય કરતા થોડા વહેલા છીએ અને મારે મારું ભણવાનું જરૂરી છે.” ત્રણે જણા થોડા ગંભીર થયા થોડોક સમય મૌન રહ્યા અને બલવીર બોલ્યો..

”કરણ તું અને ફાતિમા બંને ડરપોક છો અને પ્રેમમાં પડવાનું કામ શુરવીરોનું છે હું તો માનતો હતો તમારા પ્રેમમાં તડપ છે. મળવા માટેની આતુરતા છે.હું ક્યાં કહું છું કે તમે દૈહિક આકષણે ભેગા થાવ? પણ ભેગા થાવ અને આ કબાબમાં હાડકા જેવા મને દુર કરો? ખબર છે આવી ક્ષણો જિંદગીમાં ક્યારે આવશે?’

ફાતિમા ફરી ખમચાઇ. બળવીરે ફરીથી આંખ મારતા કહ્યું.” જાવ પ્રેમી પંખીડાઓ ઉડો મુક્ત ગગને આવતી કાલનાં  ડરને ત્યજીને..”

ફાતિમા બલવીરની મારેલી આંખનો અર્થ સમજે ના તેવી ભોળી નહોંતી. તેણે કરણ સામે ફરીથી જોયું. કરણ ફાતિમા સામે જોઇને બોલ્યો “બલવીરની વાત સાચી છે. આપણે મિત્રો છીયે તેથી એકેમેકને જાણીયે છે પણ હવેની વાત તો આખી જિંદગીની છે.તેથી તે રીતની ઓળખાણ પણ પાકી કરી લેવી જોઇએને? હું પ્રેમી માંથી જવાબદાર પતિ થવાનો અને સંતાનો આવ્યા બાદ પિતા થવાનો. મારી જવાબદારી શરુઆતમાં વધારે જ રહેવાની તેથી તો ભણી ગણીને તૈયાર થવાની છે.”

ફાતિમા કઈક મુંઝવણ સાથે બોલી “ એઈ એટલું બધું ના વિચાર.હું તો ફક્ત રાધા અને કૃષ્ણ સિવાય કંઇજ વિચારતી નથી..”

“ વિચાર સખી..લગ્ન એ  આખા જીવનનો સાથ છે. ખબર છે વિવેકાનંદે જ્યારે સપ્તપદીની વાત સાંભળી હતી ત્યારે લગ્નની ચોરી પરથી ઉભા થઇ ગયા હતા. સંસ્કૃતનું જ્ઞાન હતું તેથી તેઓ બોલી ઉઠયા હતા આટલી જવાબદારી મારાથી નહીં ઉઠાવાય.”  .

ફાતિમા બહુ સાહજીકતાથી બોલી “હું તો રાધાની જેમ આપવામાં માનું છું મારા કાનાને તેનું બધુ દુઃખ લઈને સુખ આપવામાં માનું છું.”

કરણ કહે “ હા પણ રાધા અને વાંસળી વચ્ચેનો વિવાદ ખબર છે ને?”

બલવીર કહે “ રાધા કહે કાનો મારો અને વાંસળી કહે હું કાનાની.”

ફાતિમા “આ ભેદ મને નહીં નડે હું અને મારો પ્રેમ કદી હક્ક નહીં કરે અને જ્યાં સંપૂર્ણ શરણાગત હોય ત્યાં આધિપત્ય હોય જ ક્યાં?”

કરણ ક્ષણભર તો ફાતિમાને જોઇ જ રહ્યો.પછી બોલ્યો “સખી આપણે એ પ્રેમમાં સમાયેલી દિવ્યતાનાં બે પાંચ કદમ પણ પામી શકીયે તો આપણા ધનભાગ્ય.” થોડામૌન પછી તે બોલ્યો “સખી આ જમાનો કાનાન્નં જમાના જેવો નથી. અહીં ડગલે ને પગલે ફરેબ અને ધોકો છે થોડા નફા માટે અહી મણસ માણસને છળે છે. તને પણ આ ક્ષણે હું એટલું જ કહીશ મારો પણ તારા તરફનો પ્રેમ ઉત્કટ હશેજ. કોઇક નબળી ક્ષણે સારા મિત્રની જેમ વહાલથી તને વાળીશ. હા.કોઇ દ્વીધા કે ગેરસમજ્નાં પ્રસંગે આપણે સાથેજ જીવીશું અને સાથેજ મરીશું.

બલવીર કહે “મરે તમારા દુશ્મનો.. તમે શું કામ મરો? ત્રણે મિત્રો ખુબ આનંદમાં હતાં ત્યારે કૌલ સાહેબ તેમના સંવાદમાં  જોડાયા.

“ શું ચાલે છે યુવા મિત્રો તમારી દુનિયામાં મને પ્રવેશ મળશેને?”

“અરે આવો આવો કૌલ સાહેબ.આપને તો કાયમ જ અમારી દુનિયામાં પ્રવેશ હોયજઽઅખરે આપતો અમારા ગુરુ છો.” કરણે વિવેક કર્યો.

“શું વાતો ચાલે છે? કંઇક ગંભિર વાતો છે તેનો તો મને આછો અંદાજ મલી ગયો છે.”

કરણે ફાતિમા સામે જોયું અને ફાતિમાએ હા કહી તેથી કરણે બળવંતને હકારો ભર્યો.

“વાત તો જાણે આનંદની છે. બે પ્રેમી પખીડાઓ આજેં મિલનની પળોમાં મને ભાગિદાર બનાવ્યો છે.બંને સમજુ છે તેથી વિવાદ કે વિખવાદનો કોઇ પ્રશ્ન જ નથી.”

“કોણ ફાતિમા અને કરણ?”

“હા આમતો શાળાનાં સમયનાં મિત્રો બાકીનું જીવન પણ સાથે વિતાવવા માંગે છે.”

કૌલ સાહેબનો ચહેરો ચિંતાથી ઘેરાઇ ગયો

થોડીક ક્ષણોની ચુપકિદી પછી કૌલ સાહેબ બોલ્યા “ મારા અંતરનાં આશિર્વાદ છે તમને પ્રેમીજનોને.. પણ ચિંતા એકજ વાતની છે અને ધર્માંધતાની. રફીક કરતા રઝીયાનું કુટુંબ વધુ જડ છે.”

કરણ બોલ્યો “ કૌલ સાહેબ મીયા બીબી રાજી તો ક્યા કરેગા કાજી.”

“ હા. હું પણ માનુ છું કે મીયા બીબી રાજી એ મોટું સત્ય છે પણ આ વાત તમારા મા બાપ જાણે છે?”

ફાતિમા કહે “ના. હજી આ બાબતે વાતો તો હમણા કરીને!”

“પહેલો ગઢ ધર્મ અને લોકો શું કહેશે વાળી વાતથી થશે” કૌલ સાહેબે વહેવારીક તર્ક રજુ કર્યો. ત્યાર પછી ગામનાં કેટલાક માણસો ગામમાં લગ્ન ન થાય વાળી વાત ચગાવશે. એ સૌને પહોંચી વળવા ભણતર પુરુ કર અને પછી સારી નોકરી લઈને ગામની બહાર લગન કરો એજ આદર્શ ઉપાય મને લાગે છે”

“વિચાર તો એવોજ છે.. પણ બળદેવ અમને કાયર કહીને ઉભો છે.તે કહે છે પ્યાર કર્યો છે કંઇ છિનાળુ નથી કર્યુ કે ડરવું પડે?”

“હા યુવા પેઢીની આજ તો ઓળખાણ છે તેઓ વિચારે છે પછી અને કરે છે પહેલા. જ્યારે અમારી પેઢી વિચાર્યા કરેછે અને તેથી સમય જતો રહે છે અને કશું થતું નથી…”

ફાતિમાની વાતો રાધા કૃષ્ણ ની વાતો કોઇ હીંદુ સમજવાનો નથી અને કાફીર સાથે લગ્ન મુસ્લીમ સમાજ્ને પસંદ નથી.

વિચારોનું ટોળુ તેમના મૂડને ન બગાડી નાખે તે  માટે કૌલ સાહેબે વાત બદલતા કહ્યું “કરણ મન્નું મિલન સહજ છે પણ તનનાં મિલન માટે દિલ્હી માં જોયેલ અંગ્રેજી ફીલમ વિશે તું ફાતીમા સાથે વાત કરી શકીશ?

કરણ થોડો સમય ચુપ રહીને બોલ્યો કૌલ સાહેબ સાથે પહેલી વખત અંગ્રેજી ફીલમ જોઇ હતી..તે ફીલ્મ વિશે વાતો કરવા સુધી ફાતિમા સાથે હું પહોંચ્યો નથી. પણ યોગ્ય સમય આવશે તે બધી વાતો કરવા જેટલી પુખ્તતા તો અમે કેળવી લીધી છે પછી ધીમે થી તે બોલ્યો આજેજ અમે અમારા પ્રેમનો એકરાર કર્યો છે…જરૂર પડશે તેટલો બલકે તેથી વધુ સમય છે. હાલતો અમે બંન્ને એવું તો માનીયે છે કે જીવશું તો સાથે અને મરશૂં તો પણ સાથે.

“હરખ પણ સાચો છે અને ઉતાવળ નથી કરતા તે પણ સારી વાત છે પણ સમાજમાંથી તમારા વડીલોને વાત મળે અને તેઓ ગુસ્સે થાય તે પહેલા તમેજ તમારો નિર્ણય તેમને જણાવી દો તે સહુથી અગત્યની બાબત છે.

બલવીરે પણ કૌલ સાહેબની વાત ઉપર સહમતિની મહોર મારી.

ગુડીયાને રમાડી બધા છુટા પડ્યા ત્યારે બળદેવ થોડો વહેલો નીકળ્યો કે જેથી પ્રેમી પંખીડાઓને થોડુ એકાંત મળે.

પણ એકાંત કોને જોઈતુ હતુ?

જુદા પડવાની વ્યથા માં બંને ભુલી ગયા કે ગામની વચ્ચે એકલા બે જણાઓને આખુ ગામ જોતુ હતુ.

 

Posted in જેલમનાં ભુરા પાણીનો રાતો રંગ | 1 ટીકા

બદલાની આગ -નિરંજન મહેતા

 

‘ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ, મારે એક ફરિયાદ નોંધાવવી છે.’ મહેકે જુહુ પોલીસ સ્ટેશને જઈ વાત કરી.

‘જી, શું ફરિયાદ છે? સાસરિયાનો ત્રાસ છે? તો વિગતે જણાવો.’

‘ના સાહેબ એવું નથી.’

‘તો પતિદેવ હેરાન કરે છે? કે એમને કોઈ લફરું છે?’

‘ના સાહેબ એવું પણ કાઈ નથી. હકીકત જુદી જ છે.’

‘આ તો એવું કે સામાન્ય રીતે કોઈ સ્ત્રી ફરિયાદ લઈને આવે તો મોટે ભાગે આ બે કારણ માટે ફરિયાદ હોય છે એટલે અમે આવો જ સવાલ કરીએ છીએ. પણ તમે કહો છો કે એવું કાઈ નથી તો શું વાત છે જેને કારણે ફરિયાદ આપવા આવ્યા છો?’

‘છેલ્લા થોડા વખતથી કોઈ મહેશ નામની વ્યક્તિને નામે મારા ઉપર પ્રેમપત્ર અને ભેટ આવે છે. આજ સુધીમાં આવું ચાર વખત બન્યું છે. તમે સમજી શકશો કે કોઈ પણ પતિ પોતાની પત્નીને અન્ય પુરુષ તરફથી પ્રેમપત્ર અને ભેટ મળે તો જરૂરથી તેને શંકા થાય. જો કે મારા પતિ સંદીપ સમજદાર છે એટલે અમારી વચ્ચે હજી સુધી કોઈ ગેરસમજ નથી થઇ પણ તેવું બને એ પહેલાં વાતનું નિરાકરણ થાય તો સારું એમ માની હું આવી છું.’

‘તમે એ મહેશને ઓળખાતા નથી? કદાચ તમારા કોલેજકાળનો કોઈ આશિક હશે જેને તમે ત્યારે દાદ નહિ આપી હોય એટલે હવે તેનો બદલો લેતો હશે.’

‘ના સાહેબ, એ નામનો કોઈ સહાધ્યાયી હતો નહિ એટલે તે શક્ય નથી.’

‘કદાચ કોઈ નામ બદલીને આમ કરતો હોય જેથી તમારાં લગ્નજીવનમાં તડ પડે.’

‘તમે કહો છો તો કદાચ એમ પણ હોય. પણ મને કોઈ સમાજ નથી પડતી એટલે તો હું તમારી પાસે આવી છું.’

‘સોરી, પણ મારે બધી બાજુનો વિચાર કરવો પડે એટલે આવાં સવાલ કર્યા. તમે તે પત્રો અને ભેટ સાચવ્યા છે?’

‘પહેલા બે પત્ર તો ફાડી નાખ્યા હતાં અને આવેલી ભેટ પણ ફેંકી દીધી હતી કારણ મારે માટે તે નકામી વસ્તુ હતી. પણ ત્યારબાદ પણ તે આવવાનું ચાલુ રહ્યું એટલે મારા પતિએ તે રાખી મુકવા કહ્યું જેથી યોગ્ય તપાસ કરી શકાય. કારણ તેને વિશ્વાસ છે કે કોઈ મને ફક્ત હેરાન કરવા જ આમ કરી રહ્યું છે.’

‘વાહ, તમારા પતિદેવ બહુ સમજદાર છે. લાગે છે કે તમારા લગ્ન પ્રેમલગ્ન હશે.’

‘ના, પણ અમે એકબીજાના મનને અને વિચારોને સારી રીતે સમજી શકીએ છીએ એટલે તે આમ કરે તે સ્વાભાવિક છે.’

‘તમે તે કાગળો અને ભેટની ચીજો હમણાં લાવ્યા છો?’ વાત બદલતા ઈન્સ્પેક્ટરે કહ્યું.

‘હા, જે છેલ્લી બે વખત આવ્યા હતા તે હું લાવી છું.’ કહીને મહેકે તે આપ્યા.

‘સારું, હું તપાસ શરૂ કરું છું. તે વ્યક્તિ ફરી આવી ચીજો જરૂર મોકલશે એટલે તે આવે ત્યારે મને આપશો. તે દરમિયાન કોઈ સમાચાર હોય તો તે જણાવી શકાય તે માટે તમારો ફોન નંબર પણ આપી રાખો.’

મહેક ત્યાંથી ઘરે પાછી ફરી પણ તેનું મન તો.આની પાછળ કોણ હશે, શા માટે આમ કરતુ હશે તેના વિચારમાં હતું. વળી સંદીપને પોતે પોલીસ સ્ટેશને ગઈ હતી તે કહેવું કે નહિ તેની પણ મૂંઝવણ હતી. હાલમાં તો નથી કહેવું એમ વિચાર્યું કારણ એક તો તેને જાણ કર્યા વગર આમ કર્યું હતું અને બીજું તે પણ આ બાબત પોતાની રીતે તપાસ કરશે એમ કહ્યું હતું તો તેને જો કોઈ જાણકારી મળે તો ઘરમેળે નિરાકરણ થઇ જાય.

——————-

‘સંદીપ, આજે મારા નામે ફરી એકવાર પ્રેમપત્ર અને ભેટ આવ્યા છે. આવું વારંવાર બન્યું છે એટલે મને મૂંઝવણ થાય છે કે કોણ આમ કરતુ હશે. આપણી વચ્ચે જે સમન્વય છે તેને લઈને મને ખાત્રી છે કે તું આનાથી ભરમાઈ નહિ જાય.’ મહેકે કહ્યું.

‘હા. મહેક, સાધારણ રીતે કોઈ પણ પતિને શંકા થાય એવું આ કામ છે. પણ આપણા આટલા વખતના સાથને કારણે એકબીજાને યોગ્ય રીતે સમજીએ છીએ એટલે કોઈ પણ જાતની શંકા કરવા કરતા હું તપાસ કરી વસ્તુસ્થિતિ શું છે તે સમજવા માંગું છું.’

‘મોકલનારનું ફક્ત નામ હોય છે પેકેટ પર એટલે ક્યાંથી આવ્યું છે તે કેમ જાણી શકાય તે જ મને સમજ નથી પડતી.’

‘તારા કોલેજકાળનો કોઈ સહાધ્યાયી હોઈ શકે? કદાચ નામ બદલીને પણ કર્યું હોય.’

‘ના, આ નામનું કોઈ મારી જાણમાં નથી. શક્યતાઓ તો ઘણી છે. કદાચ તું પણ આમ કરતો હોય તો?’

‘અરે વાહ, હું શા માટે આવું કરૂં? મારો પ્રેમ તો હું અનેક રીતે વ્યક્ત કરી શકું છું.’

‘મને ખબર છે તારી પ્રેમ વ્યક્ત કરવાની રીત. આ તો શક્યતાની વાત નીકળી એટલે બોલાઈ ગયું. બાકી આપણી વચ્ચે આની શક્યતા નથી. પણ જ્યાં સુધી સત્ય હકીકત શું છે તેની જાણ ન થાય ત્યાં સુધી આપણે બંને પણ અવઢવમાં રહીશું અને તેથી જ બનતી ત્વરાએ આનું નિરાકરણ કરવું રહ્યું એટલે કોઈ શંકાને સ્થાન ન રહે. એક વાત પૂછું? તને મારા માટે તો કોઈ શંકા નથીને?’

‘અરે હોતું હશે? હા, મમ્મીને શંકા ઉદ્ભવી છે એમ લાગે છે. તને તો સીધું ના પૂછી શકે એટલે મને આ બાબતમાં આડકતરી રીતે પૂછતા હતાં કે આ મહેશ કોણ છે? એટલે હું પણ આ વાતનું જલદી નિરાકરણ થઇ જાય એમ ઈચ્છું છું. બરાબરને?’

‘હા, ઉપરાઉપરી આ આવવા માંડ્યું ત્યારે મને પણ મમ્મીની નજર અને વર્તન જરા શંકાશીલ લાગ્યાં પણ મેં તે તરફ ધ્યાન આપ્યું ન હતું. હવે તું કહે છે એટલે સમજાયું કે તેમના આવા વર્તાવનું શું કારણ છે. હવે તો કોઈ પણ હિસાબે દૂધનું દૂધ અને પાણીનું પાણી થઇ જવું જોઈએ.’

‘મને થોડો સમય જોઇશે આ માટે. પણ તું ચિંતા ન કર બધું ઠીક થઇ રહેશે.’

—————-

ચાર દહાડા પછી ફરી એકવાર એક પત્ર અને ભેટ આવ્યા. ઓફિસેથી સંદીપ આવ્યો ત્યારે મહેકે ફરી પાછી પોતાની વ્યગ્રતા દેખાડી અને કહ્યું, ‘તું આ બાબતમાં તપાસ કરવાનો હતો તેનું શું? તને કદાચ આ બાબતની ગંભીરતાનો ખયાલ નહિ હોય નહિ તો તેં ક્યારની તપાસ કરી હોત.’ ઉચાટભર્યા સ્વરે તે બોલી.

‘સોરી, મને તારી માનસિક સ્થિતિ સમજાય છે. પણ ઓફિસના કામમાં એટલો વ્યસ્ત હતો કે તે વિષે વિચારવાનો સમય ન મળ્યો. કેમનું કરવું તે વિચારી હું એક-બે દિવસમાં તપાસ કરીશ. જરૂર હશે તો પોલીસની પણ સહાય લઈશું.’

પોલીસનું નામ સાંભળી મહેક ચમકી પણ કોઈ પ્રત્યાઘાત ન દેખાડ્યો.

સંદીપ ઓફિસે ગયો એટલે મહેક ફરી પાછી પોલીસ સ્ટેશને ગઈ. નસીબ જોગે પહેલી વખત ગઈ ત્યારે જે ઇન્સ્પેક્ટર સાથે વાત થઇ હતી તે હાજર હતા એટલે બહુ રાહ ન જોવી પડી. તેમને મળીને આવેલા કાગળ અને ચીજ આપતાં કહું, ‘કોઈ સગડ મળ્યા?’

‘તપાસ ચાલુ છે. એકદમ સહેલું નથી કારણ તપાસમાં જણાયું કે જે વસ્તુઓ તમને મોકલી છે તે ઓનલાઈન નોંધાવીને મોકલી છે. વળી એક નહિ એક કરતા વધુ કંપનીઓ દ્વારા આ બધી ચીજો મોકલઈ છે એટલે હવે તે કોણે નોંધાવી તેના સગડ મેળવવા જે તે કંપનીને આ વિષે વિગતો આપી છે. એકાદ અઠવાડિયામાં વિગતો મળતાં જ આની પાછળ કોણ છે તેની જાણ થઇ જશે.’

આ પછીના અઠવાડિયે ફરી એકવાર પત્ર અને ગુલાબના ફૂલ આવ્યા. પણ આ વખતે સંદીપને તેની જાણ ન કરતાં તે ઓફિસ ગયો પછી ફરી તે પોલીસ સ્ટેશને જવા નીકળી ત્યારે તેના સાસુએ પૂછ્યું કે ક્યા જાય છે. ‘બહેનપણી સુનંદાને ઘરે’ કહી તે જેવી ઘર બહાર નીકળી કે તેની સાસુઅર સંદીપને ફોન લગાડ્યો.

‘સંદીપ, આજે ફરી મહેક સુનંદાને મળવા જાઉં છું કહી બહાર ગઈ છે પણ મને તે વાત સાચી નથી લાગતી કારણ તેના હાથમાં આજે આવેલ પેકેટ પણ હતું. જરૂર તે પેલા મહેશને મળવા ગઈ લાગે છે.’

‘મા તું ખોટી ચિંતા કરે છે. તું માને છે તેવું કાઈ નથી. કોઈ મહેકને હેરાન કરવા આમ કરી રહ્યું છે. હું આ બાબત તપાસ કરી રહ્યો છું એટલે આની પાછળ કોણ છે તેની જાણ થઇ જશે. ઓફિસેથી આવીને હું મહેક સાથે વાત કરીશ  ત્યાં સુધી તું તેને કશું પૂછતી નહિ.’

‘મારે શું? તું જાણે અને મહેક જાણે. મને તો શંકા ગઈ એટલે તને જણાવ્યું. હું પણ ઈચ્છું છું કે તેને કોઈ લફરું ન હોય અને તારો સંસાર સીધો ચાલે,’ કહી તેમણે ફોન મૂકી દીધો. સંદીપના પપ્પાએ આ વાત સાંભળી અને બોલ્યા કે શા માટે કોઈ સત્ય હકીકત જાણ્યા વગર સંદીપના મનમાં શંકાના બીજ રોપે છે?

‘તમને કશી ખબર ન પડે. અમે સ્ત્રીઓ છઠ્ઠી ઇન્દ્રિયનું જ્ઞાન ધરાવીએ એટલે અમને કશું આડુંઅવળું હોય તો તેની ગંધ આવી જાય.’ કહી તે રસોડામાં ચાલી ગયા.

આ બાજુ સંદીપ પણ વિચારે ચઢી ગયો કે શું મહેક ખરેખર તેની બહેનપણી સુનંદાને મળવા ગઈ હશે કે સુનંદાને નામે મહેશને મળવા. આમ તો તેણે કહ્યું છે કે તે કોઈ મહેશને નથી ઓળખતી પણ મહેશ નામ ખોટું હોય અને અન્ય કોઈ હોય તો? પણ પાછું તેનાં મને તેને ટપાર્યો કે તેં તો મહેકને ખાતરી આપી હતી કે તને તેના પર કોઈ શંકા નથી તો હવે કેમ આમ વિચારવા લાગ્યો? જે હશે તે સાંજે ખબર પડશે માની પરાણે મન વાળી તે પોતાના કામમાં વ્યસ્ત થઇ ગયો.

—————-

જ્યારે મહેક પોલીસ સ્ટેશને ગઈ ત્યારે અગાઉ મળેલા ઇન્સ્પેક્ટર કામસર બહાર ગયા હતાં એટલે મહેકને ખાસ્સી રાહ જોવી પડી. તેમના આવતાની સાથે મહેક તેમની પાસે પહોંચી ગઈ અને હાલમાં આવેલ પત્ર અને ગુલાબનું ફૂલ આપતાં કહ્યું કે આજે જ આ ચીજો આવી છે. આ વખતે પણ કોઈ બીજી જ કંપની મારફત આ બધું મોકલાવ્યું છે.

‘તમારા માટે એક સારા સમાચાર છે. પણ અધૂરાં છે. અમારી તપાસમાં જાણ થઇ છે કે જુદા જુદા કોમ્પ્યુટર પરથી આ બધી ચીજો માટે ઓનલાઈન ઓર્ડર અપાયા છે. તેની જાણકારી મેળવવા અમારી સાયબર બ્રાંચે તપાસ આદરી છે કારણ પ્રાથમિક તપાસમાં તે નામ સાચા છે કે ખોટા તેની હજી તપાસ ચાલુ છે. વળી આ બધા માટે એક કરતા વધુ ક્રેડિટકાર્ડનો ઉપયોગ થયો છે એટલે એમની મારફતે પણ વ્યક્તિની શોધ ચાલુ છે. હવે બહુ રાહ જોવી નહિ પડે. કદાચ કાલ સુધીમાં સાચી વ્યક્તિની ઓળખાણ થઇ જશે એટલે તમને હું ફોન કરી બોલાવીશ.’

સાંજે જ્યારે સંદીપ ઘરે આવ્યો ત્યારે મહેકને શું પૂછવું અને કેમ પૂછવુંના તેના વિચારમાંને વિચારમાં તેણે મહેકને ‘હાય’ પણ ન કહ્યું. મહેક પણ વિચારમાં પડી કે આજે સંદીપનો મૂડ ઠીક નથી લાગતો. કાં તો ઓફિસમાં કોઈ પ્રોબ્લેમ થયો હશે અથવા તો મારી મૂંઝવણનો રસ્તો નહિ મળ્યો હોય.

‘કેમ આંજે પતિદેવ ચુપ છે? ઓફિસમાં કાઈ થયું છે?’

‘ના, આ તો તારા મહેશ પ્રકરણના વિચારમાં. બે ત્રણ રીતે વિચાર્યું પણ કોઈ યોગ્ય માર્ગ ધ્યાનમાં નથી આવતો એટલે.’

‘કશો વાંધો નહિ. એક-બે દિવસમાં રસ્તો મળી જશે.’ ઇન્સ્પેક્ટરની વાતના અનુસંધાનમાં તે બોલી.

‘અરે હા, સુનંદા કેમ છે? ઘણા વખતે તમે મળ્યા નહિ.’

‘તને કોણે કહ્યું હું સુનંદાને મળવા ગઈ હતી?’ ચોક્કસ સાસુમાએ કહ્યું હશે મહેકે મનમાં વિચાર્યું.

‘એવું થયું કે મેં બપોરે ફોન કર્યો હતો સાંજના મોડું થશે કહેવા ત્યારે માએ કહ્યું કે તું સુનંદાને ઘરે ગઈ છે એટલે પૂછ્યું.’ સંદીપે માનો બચાવ કરતાં કહ્યું.

‘ના, હું તેને મળવા નહોતી ગઈ.’

‘તો માએ કેમ એમ કહ્યું?’

‘કેમકે મેં જ આમ કહ્યું હતું જતાં જતાં.’

‘આમ ખોટું કહેવાની શું જરૂર હતી?’ થોડી નારાજગી દેખાડતા સંદીપ બોલ્યો. સાથે સાથે એમ પણ થયું કે શું માની વાત સાચી છે કે તે કોઈને મળવા ગઈ હતી?

‘કોઈ ખોટા વિચાર ન કરતો,’ જાણે તેનું મન વાંચી લીધું હોય તેમ મહેક બોલી. ‘હું પોલીસ સ્ટેશને ગઈ હતી.’

‘તું પોલીસ સ્ટેશને ગઈ હતી? શા માટે? મને કહ્યું પણ નહિ. એ લફરામાં પડતા પહેલા મને વાત તો કરવી હતી.’ ગુસ્સાભર્યા સ્વરે તે બોલ્યો.

‘એમ નારાજ ન થા. બધું તને જણાવવાની હતી. એક તો તને સમય ન હતો અને તને કોઈ રસ્તો પણ મળતો ન હતો. તદુપરાંત આ વસ્તુ એવી હતી કે મારા કે તારાથી ઉકેલી શકાય એમ ન હતી કારણ આવેલી વસ્તુઓ ઉપરથી કોઈ સગડ મળતા ન હતાં. એટલે મને આમ કરવાનું સૂઝ્યું. મારી માનસિક સ્થિતિ પણ ડામાડોળ થઇ ગઈ હતી અને તે જ કહ્યું હતું કે જરૂર પડશે તો પોલીસની પણ મદદ લઈશું એટલે મને લાગ્યું કે હું જ પોલીસ સ્ટેશને જઈ તેમની મદદ લઉં..’

‘તો શું કાંદો કાઢ્યો ત્યાં જઈને?’ હજી નારાજગી દૂર થઇ નથી તેમ દર્શાવતા સંદીપ બોલ્યો.

મહેકે પોતાની પોલીસ સ્ટેશને કરેલી મુલાકાતોનો વિગતવાર અહેવાલ આપ્યો અને કહ્યું કે એક બે દિવસમાં નિરાકરણ થવું જોઈએ એમ ઇન્સ્પેકટરની વાત પરથી લાગ્યું છે.

બે દિવસ પછી ઇન્સ્પેક્ટરનો ફોન આવ્યો કે તમે અને તમારા પતિ કાલે બપોરે બે વાગે મળવા આવો.

જ્યારે મહેક અને સંદીપ ગયા ત્યારે પહેલો પ્રશ્ન પૂછાયો, ‘તમે કોઈ કવિતા શાહને ઓળખો છો?’

સંદીપ વિચારમાં પડ્યો. મહેશની વાત કરવાની હતી તેમાં આ કવિતા શાહ ક્યાંથી આવી? ‘હા, મારી ઓફિસમાં મારી સાથે એક કવિતા શાહ કામ કરે છે પણ આ કેસ સાથે તેને શું લાગેવળગે?’

મહેક પણ બોલી ઊઠી, ‘પેલી ચિબાવલી કવિતા જેનો તારી ઉપર ડોળો હતો?’

‘ગમે તેમ ન બોલ. એ તો સાથે કામ કરીએ એટલે એકબીજાનો સંપર્ક થતો રહે. એનો અર્થ એમ નહિ કે અમે એકબીજાને પ્રેમ કરીએ છીએ.’ ઇન્સ્પેકટર આગળ મહેકે જે કહ્યું તે સંદીપને ન ગમ્યું.

‘એ તો મેં ત્યાં આવીને તેને ધમકાવી ન હોત તો કોને ખબર તેણે તને ફસાવવા શું શું કર્યું હોત.’

‘જુઓ, તમે નહિ માનો પણ તમને પત્ર અને ભેટની ચીજો મોકલનાર તે કવિતા જ છે.’

‘શું કવિતા આ બધા પાછળ છે?’ બંને એકસાથે બોલી ઊઠ્યા.

‘હા, અમારી તપાસ બાદ અમને તેનું પગેરું મળ્યું છે. પહેલા તો તેને પૂછતાં અજાણ્યા હોવાનું નાટક કર્યું પણ પછી  ઈ-મેલ આઈડી અને ક્રેડિટકાર્ડની વિગતો તેની સમક્ષ રજુ કરી એટલે તે ભાંગી પડી અને કબૂલ કર્યું કે મહેકને મહેશને નામે તે જ બધું મોકલતી હતી. કારણ પૂછતા કહ્યું કે એક તો મહેકે તેના પર ખોટો આરોપ મુક્યો હતો અને ઉપરાંત ઓફિસમાં આવી બધા વચ્ચે જે અપમાન કર્યું હતું તેને કારણે તે બદલાની આગમાં જલતી હતી એટલે આવું પગલું ભર્યું જેથી મહેક અને સંદીપના લગ્નજીવનમાં તડ પડે. હવે અમે અમારે રીતે આગળની કાર્યવાહી કરશું અને જ્યારે જરૂર પડશે ત્યારે તમને બોલાવશું.’

‘કવિતા? માન્યામાં નથી આવતું કે તે આમ કરે. પણ હવે તમે કહો છો કે તે જ આની પાછળ છે અને તેને કબૂલ પણ કર્યું છે તો અમારી મૂંઝવણનો અંત આવ્યો. મને હવે સમજાયું કે તેણે રાજીનામું શા માટે આપ્યું.’ સંદીપ બોલ્યો.

‘આભાર સાહેબ.’ મહેકે કહ્યું. ‘તમે અમારા લગ્નજીવનને વણસતો બચાવી લીધો.’

‘અરે એ તો અમારી ફરજના ભાગરૂપે છે. તમે ઘરે જ શકો છો.’

અને બંને ઊભા થઇ એકબીજાના હાથ પકડી ચાલવા માંડ્યા.

(સત્યઘટના પર આધારિત યોગ્ય ફેરફાર સાથે)

 

Posted in લઘુ કથા | 2 ટિપ્પણીઓ

“સબવે-સેન્ડવીચ”-વિશ્વદીપ બારડ

એક લાગણી પ્રધાન મા ની વાર્તા… Image may contain: one or more people

‘ બા, આજ કેમ મોડા ?’
‘તમારા માટે આજે શીલા ઘેરથી તમારા ભાવતી ખાંડવી લાવી છે’
‘બેટા, રસ્તામાં કેટલો મોટો એક્સિડ્ન્ટ થયો છે!
‘ ક્યાં? કયાં? ’
હિલક્રોફ્ટ અને પેલા ઇન્ડીયન શૉપિંગ સેન્ટર પાસે,
‘ એમ્બુલન્સ, બે ત્રણ પોલીસ કાર.’
‘ કોઈ આપણા દેશી?’
‘હા..એક બહેન પંજાબી પહેર્યું હતું પણ ક્રાઉડ અને પોલીસ આજુબાજુ હતા એથી કોણ હતુ એ જાણી ના શકી. એક કાર તો બહુંજ ડેમેજ થયેલી હતી’.
.’કોઈને બહું વાગ્યું નથી ને બા?’
‘ખબર નહી બેટા, એક વ્યક્તિ કાર પાસે પડી હતી અને એના પર સફેદ ચાદર ઓઢાડેલી હતી! ભગવાન સારાવાના કરે!
‘બા, અંદર આવો… શીલા, બહાર આવ..બા આવ્યા છે.’
‘ બા, જયશ્રી કૃષ્ણ’ હું જરા ઓફીસમાં બેઠી બેઠી દિવસનો હિસાબ કરતી હતી.’
‘કઈ વાંધો નહી. બેટી ! દિવસમાં એકાદ વખત હર્ષદ અને તને ના મળું તો ગમતું નથી’
‘હા, બા ગયા જનમની કઈ લેણાં-દેણી..’
’હાજ તો અને એ પણ અહીં અમેરિકામાં આવીને.’
‘બા આજે તમારે સેન્ડવીચ નથી ખાવાની, તમારા માટે આ ખાંડવી બનાવી છે’
‘હા બેટા હર્ષદે મને આવતાની સાથે જ કીધું હતું.’

હર્ષદ અને શીલા પટેલની સબ-વે સેન્ડવીચ હિલક્રોફટ પાસે હતી અને શાંતા-બા , સબ-વે સેન્ડવીચથી ત્રણ બ્લોક જ એપાર્ટમેન્ટ-કોમપ્લેક્સમાં રહેતાં હતાં અને દિવસમાં એકાદ વખત તો સબ-વે સેન્ડ્વીચમાં હર્ષદ-શીલાને મળવા જરૂર આવે અને વેજી-સેન્ડ્વીચની મજા માણે. હર્ષદ-શીલાને પોતાના દિકરા અને દીકરીની જેમ ગણતા. એમના પતિ, રોહિત શાહ , બે-વર્ષ પહેલાંજ હાર્ટ-એટેકમાં ગુજરી ગયાં. એમનાં બે દિકરા હ્યુસ્ટનમાં રહે છે, પતિ ગુજરીગયા પછી છ મહિના જેવું દિકરા સાથે રહ્યાં પણ આજ-કાલની નવી પેઢીના વલણ સાથે ફાવ્યું નહિ, દિકરાને કહી દીધુ:

“હું એકલી એપાર્ટમેન્ટ રાખીને રહીશ. હજુ મારી ઉંમર ક્યાં થઈ છે! હું સ્વતંત્ર રહેવા માગું છું અને તેમાં મારા અને તમારા સૌના સંબંધ પણ જળવાઈ રહે.’
’બા..લોકો શું કહેશે? બબ્બે દિકરા અને મા એકલી રહે છે!’
’બેટા, સમાજના મોઢે ગરણાં બાંધવા ન જવાય…મને કોઈ પુછસે તો મને જવાબ દેતા આવડે છે’.

શાંતા-બાની ઉંમર સિત્તેરેની હતી પણ શરીર એકલવડું અને તંદુરસ્ત. નાના ને પણ શરમાવે એટલી એમનામાં તાજગી હતી. શાંતા-બાને પૈસે ટકે કશી ચિંતા નહોતી, સોસિયલ સિક્યોરિટિ, તેમજ એમના પતિના ઈન્સ્યોરન્સના પૈસા, અને મેડી-કેઈડ, બધાનો લક્ષમાં રાખતાં બા બાકીની જિંદગી આરામથી જીવી શકે તેમ હતાં. કોઈની સાડા-બારી નહી! કાર પણ ચાલાવે, સિનિયર-સિટિઝનમાં પણ ઉપ-પ્રમુખ હતાં, બીજી ઘણી માનવ સેવા આપી રહ્યાં હતાં. એલિમેન્ટ્રી સ્કુલમાં વૉલીનટીયર તરીકે સેવા આપતા હતાં. ઘણીવાર ઘેર એકલાં પડી જાય તો એમની ઉંમરની બહેનપણી ને ઘેર બાલાવે, મોડે સુધી બેસી કોઈ સારું મુવી આવતું હોય તો ટીવી પર જુએ અથવા પત્તા રમે , આ બધી સ્વતંત્રતા દિકરાના ઘેર ના મળે એ સ્વભાવિક છે.

‘બેટા, તારી દિકરી નૈનાને કાલે હું તારા ઘેરથી સવારે ૮.૩૦ વાગે પીક-અપ કરી લઈશ તો કહેજે કે તૈયાર રહે જેથી નવ વાગે ડૉકટરના કલિનિક પર પહોંચી જઈએ.

.’બા તમને અમો બહું તસ્દી આપી એ છીએ..
‘ ‘જો હર્ષદ બેટા…તમારો ધંધો છે અને હું નવરી ધુપ-જેવી! તમો બન્ને માણસો મારું કેટલું ધ્યાન આપો છો. તમારી સેન્ડવીચ-શૉપ પર ના આવું તો મને ચેન ના પડે.’
.’બા..આ “સબવે ” તમારી જ છે ને!’
’હા તો કાલે સવારે બરાબર ૮.૩૦.’ ’ બા થોડા વહેલા આવજો. ઘરે ચા-પાણી નાસ્તો કરી પછી’..
‘ના બેટા તને તો ખબર છે મારે સવારે છ વાગે ઉઠી, યોગા કરી પછી નાહી-ધોઈ, ચા સાથે નાસ્તો. પછી જ મારી સવાર પડે.’
‘ ’ઓકે બા..ખાલી ચા..’

‘ હર્ષદ બેટા! ડોકટરે કીધું છે, નૈના ને વાયરસ અને શૉર-થ્રોટ છે, એને લીધે થોડું ટેમ્પરેચર રહે છે અને એન્ટી-બાયોટીક લખી આપી છે. બે-ત્રણ દિવસ સ્કુલે ના જાય. નૈનાને પણ આરામ મળે અને બીજા બાળકોને ચેપ ના લાગે..

‘ ‘થેન્ક્યુ બા.. હા..બા ગઈ કાલે તમે જે કાર-એક્સીડન્ટની વાત કરતા હતાં એમાં તમે ઓળખો કે નહી પણ બાબુ પટેલનો ૧૩ વરસનો છોકરો એ એકસીડન્ટમાં ગુજરી ગયો! આજના છાપામાં છે.’
.
‘રામ…રામ..હા, હા ઓળખું ને એમનાં પિતા જશભાઈ અમારા સિનિયર-સિટિઝ્નમાં આવે છે…ચાલ મને જવાદે હું એમના ઘેર અહીંથી સિધ્ધી જાવ છું..’

‘શીલા! આ શાંતા-બા આટલી ઉંમરે કેટલી દોડા-દોડી કરી શકે છે. આ ઉંમરે એમને સેવાની જરૂર હોવી જોઈએ એના બદલે એ સમાજની સેવા કરે છે, ધન્ય છે બાને એ ખરેખર દયાની દેવી છે.’

’ હેરી( હર્ષદ), સાચી વાત છે. થોડા વખત પહેલાં મંછામાસી ને બાય-પાસ કરાવી ત્યારે શાંતા-બા જ એમની પાસે ત્રણ દિવસ હોસ્પિટલ ઉભા પગે રહેલાં.’

‘શીલા! શાંતા-બા અહીં પચ્ચીસ વરસથી રહે છે અને હોસ્પિટલ-એડમીનીસ્ટ્રેટર તરીકે જોબ પણ કરતા હતાં એથી એમનું ઈગ્લીશ પર પાવર-ફૂલ છે..

‘ શાંતા-બા તમો આ ઉંમરે દોડા-દોડી કરી થાકી નથી જતાં? અમો તમારાથી ઘણાંજ નાના છીએ છતાં ઘેરે જઈએ એટલે સીધા બેડમાં.

.’ ‘બેટા, ભગવાનની દયા! અને શરીરની કાળજી, રોજ સવારે વહેલા ઊંઠી એકાદ કલાક યોગા-આસન કરવાના પછી બાકીના કામ. હર્ષદ-શીલા હવે તો શૉપ બંધ કરવાનો સમય થઈ ગયો છે, હું હવે થોડીવારમાં નિકળી ઘેર જાવ છું’..

‘ના બા અંધારું થઈ ગયુ છે. તમો બેસો , આ હિસાબ-કિતાબ પતાવી અમો તમને ઘેર મુકી જઈશું.’

.’ના મારે તો રોજનું થયું બેટા. મારું ઘર ક્યાં દૂર છે. પાંચ મિનિટનો રસ્તો છે. એબાને થોડું વૉક પણ થઈ જાય.’

વાત ચાલતી હતી ત્યાં બે માસ્ક(બુરખો)પહેરેલા યુવાન શૉપમાં આવ્યા!
’ Give me all your money.’( તમારા બધા પૈસા મને આપી દો)
એકના હાથમાં ગન હતી. શાંતા-બા હર્ષદભાઈ પાસે ઉભા હતાં..હર્ષદભાઈએ બધાજ પૈસા કેશ-રજીસ્ટર માંથી કાઢી પેલા બુરખાવાળા યુવાનને આપ્યાં પણ જતાં જતાં ગન ચલાવી…શાંતા-બા એકદમ હર્ષદભાઈની આગળ ઉભા રહી ઢાલ બની ગયાં ! છુટેલી ગોળી સીધી શાંતા-બાની છાતીમાં…હર્ષદભાઈતો બચી ગયાં. શાંતા-બા જમીન પર લોહી-લોહણ…હર્ષદ તરફ ખુલ્લી આંખ..માત્ર એકજ શબ્દ સરી પડ્યો…”બેટા”… કહી એમનો મૃત-દેહ હર્ષદભાઈના ખોળામાં ઢળી પડ્યો!

Posted in અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, લઘુ કથા | 1 ટીકા

સંબંધ -ડૉ પ્રતાપભાઈ પંડ્યા

"બેઠક" Bethak

પ્રેરણા એટલે શું ? મારી સાદી સમજ એમ કહે છે કે કોઈના થકી અંત:કરણમાંથી કુદરતી રીતે જ થતી ભાવના…અને માં એમનું એક સરળ ઉદાહરણ છે.સંબંધો માનવીને ઉછેરે છે.આ આ વાત પ્રતાપભાઈએ ખુબ સરળ રીતે પોતાના સ્વાનુભવ થકી મૂકી છે. આમ પણ પ્રેરણાથી જે કઈ મળે તે ઉત્તમ જ  હોય છે.

મને આ લેખકે પ્રેરણા આપી છે આપને પણ આ ગમશે.

View original post

| Leave a comment

ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાની ૧૭૮મી બેઠકઃ અહેવાલ શૈલા મુનશા

 
ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાની ૧૭મી બેઠકસપ્ટેમ્બર ૧૭૨૦૧૭ રવિવારની બપોરેસુગરલેન્ડ કોમ્યુનિટી સેન્ટરમા યોજાઈ હતી. સાહિત્ય સભાનુ વિભાજન બે ભાગમાં કરવામાં આવ્યું હતું. પ્રથમ વિભાગનો દોર ગુ.સા.સ. ના પ્રમુખ શ્રી સતીશભાઈ પરીખે સંભાળ્યો હતો અને બીજાં વિભાગના સૂત્રધાર તરીકેની કામગીરી  શ્રીમતિ
શૈલાબેન મુનશાએ સંભાળી હતી. 
સૌથી પ્રથમ શ્રી સતીશભાઈ પરીખે સહુને આવકારતા સભાની શરૂઆત કરી અને નયનાબેન શાહે પ્રાર્થનાથી શુભારંભ કર્યો. ત્યારબાદ બે એરિયાના વડિલ શ્રી હરિકૃષ્ણદાદાના દુઃખદ અવસાન નિમિત્તે અને હરિકેન હાર્વીની તબાહીમાં ઘણા લોકોએ
જાન ગુમાવ્યા તે નિમિતે બે મિનિટનું મૌન પાળવામા આવ્યુ હતું.
શ્રી સતીશભાઈએ નાસાના અગ્રગણ્ય વૈજ્ઞાનિક અને તેમના અંગત મિત્ર/સહાધ્યાયી 
 શ્રી કમલેશભાઈ લુલ્લાનો પરિચય આપતા ટુંકમા નીચે મુજબ જણાવ્યુ હતુ,
ગુ.સા.સ.ના માનનીયઆદરણીય સભ્ય અને નાસાના સર્વોચ્ચ વૈજ્ઞાનિક શ્રી કમલેશભાઈ લુલ્લાને તેમની અવકાશ અને વિજ્ઞાન ક્ષેત્રેની અનેક ઝળહળતીસિધ્ધિઓ બદલ તાજેતરમાં  મળેલ એક વિશિષ્ઠ એવોર્ડ,
 
Glorious India  Achievement  Award) ને સન્માનિત કરવાજે એમની યશ કલગીમા ઉમેરાયેલું
એક વધુ મોરપીંછ છે અને ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતા માટે અતિ ગૌરવની વાત છે.

શ્રી કમલેશભાઈ લુલ્લા છેલ્લા ત્રીસ વર્ષથી નાસાના એક અગ્રગણ્ય વૈજ્ઞાનિક તરીકે સેવા આપી
રહ્યા છે અને આ સમયગાળા દરમ્યાન ભારતમાં જ નહિ,બલ્કે દુનિયાના ઘણા બધા દેશોમાં સ્પેસ એક્ષ્પ્લોરેશનના
 કાર્યમાં સતત જોડાયેલા રહ્યા છે. શ્રી કમલેશભાઈના જીવન દર્શન પર ન્યુ જર્સીના ‘ગુર્જરિકાના પ્રખ્યાત તંત્રી/
લેખક શ્રી વિજયભાઈ ઠક્કર”માટીની મહેંક” નામનુ પુસ્તક બહાર પાડવાના છે.ડબલ પીએચડીની ડીગ્રી પ્રાપ્ત કરનાર
 શ્રી કમલેશભાઈએ એમની જીવનયાત્રાએમની સિધ્ધિઓ,એમના પ્રસિધ્ધ થયેલા પેપરો અને અસંખ્ય મળેલા
 ‘એવોર્ડ્સ’ સ્લાઈડ શો દ્વારા રજુ કરી શ્રોતાઓને અહોભાવથી ગદ્ ગદિત કરી દીધા હતા. આટલી ઊંચાઈએ પહોંચ્યા પછી પણ તેમનામાં રહેલી ઋજુતાનમ્રતા  અનેકોમળતા એમને મુઠી ઊંચેરા માનવી
બનાવે છે. તેઓ જીવનમાં ત્રણ મા ને મહત્વ આપે છે.
માતૃભુમિ ભારતજન્મભુમિ વડોદરા અને કર્મભુમિ અમેરિકા.
આવી મહાન વિભુતી અમારી સાહિત્ય સરિતાના સભ્ય જ નહિ પણ એક સારા સર્જક પણ છે જેનુ ગુ.સા.સ.ના સૌ
સભ્યોને ગૌરવ છે અને તેમની યશગાથાના ગુલદસ્તામાં અનેક રંગો ઉમેરાતા રહે અને  તેઓ વધુ ‘એવોર્ડસ’થી
સદા સન્માનિત થતા રહે એવી શુભકામના સાથે સભાનો પ્રથમ દોર પૂરો થયો...
સભાના બીજા દોરનુ સંચાલન શ્રીમતી શૈલા મુન્શાએ સંભાળ્યું. સાહિત્ય સરિતાના સર્જકોએ એક પછી એક 
પોતાની કૃતિ રજુ કરી. તાજેતરમાં  હરિકેનહાર્વીએ  હ્યુસ્ટનને ભારે વરસાદ અને પુરમાં તબાહ કરી દીધું હતુ
 અને ગુ.સા.સ.ના મિત્રો સહિત અસંખ્ય લોકો એની ઝપટમાં આવી પોતાના ઘર ગુમાવી બેઠા હતાએટલે મોટા
 ભાગના કવિ મિત્રોએ  વિષય પર  પોતાના વિચારો રજુ કર્યા હતા.
સહુ પ્રથમ શ્રી ફતેહ અલીભાઈએહાર્વી તારી અસર જોરદાર છે,બધા તોફાનનો તું સરદાર છે”  
મુક્તક રજુ કર્યું અને અશોક ચક્રધરની એક કૃતિ પોતાના ભાવવાહી સ્વરે રજુ કરી.
શ્રી ચીમનભાઈ પટેલે “કેમ કરી એને મારે સમજાવવું”  ઉર્મિકાવ્ય રજુ કર્યું.
ડો.ઈન્દુબેન શાહે “હાર્વીનો હાઉ સહુને રહેશે યાદ” અને “બાળક પારણામાં સુતું” એ તાન્કા ની રજુઆત કરી.
શ્રીમતી ભાવનાબેન દેસાઈએ કેલિફોર્નિઆ બે એરિયાના વડિલ શ્રી હરિકૃષ્ણદાદા જે એમના અંગત સંબંધી હતા
 એમના જીવન વિશે વાત કરી. દાદા બાળક સાથે બાળક અને મોટા સાથે મોટા બની વાત કરતા અને 
લોકોને વિના મૂલ્યે કાયદાકિય સલાહ આપતા હતાં. હમણા  થોડા સમય પહેલા નવ્વાણુ વર્ષની વયે
 એમનુ અવસાન થયું.
ભાવનાબેન પણ હાર્વીનો કારમો અનુભવ કરી ચુક્યા છેએમના ઘરમાં પાણી ભરાતાં જે લોકોએતેમને
 ત્યાંથી બહાર કાઢવામા મદદ કરી  માનવતા વિશે પોતાના સ્વાનુભવની વાત કરી.
સરિતાના વડિલ શ્રી ધીરૂભાઈ શાહે તું કર્મ કરે જાકર્મ તારો ધર્મ છે” વિશે વાત કરી.
શ્રી વિનોદભાઈ પટેલ વ્યવસાય સાથે પોતાનો ચિત્રકળા પ્રત્યેનો શોખ પણ વિકસાવી રહ્યા છે અને
 હાર્વી ને પુરાણકાળ સાથે જોડી મહાભારતના યુધ્ધમાં સૂર્ય અને વાદળોની રમતમાં કેવી રીતે કર્ણનો વધ
 થયો એના વિશે માહિતી આપી.
શ્રી નુરુદિનભાઈ દરેડિયાએ જુદા જુદા કવિ ગઝલકારની પંક્તિઓ સંભળાવી.
શ્રીમતી દેવિકાબેન ધ્રુવે તાજેતરની હોનારત હાર્વી પર રચેલું એમનુ કાવ્ય સંભળાવ્યું.
પ્રખ્યાત છે ટોર્નેડો‘ ની ટેક્સાસ‘ સંગ દોસ્તી
પણ “હાર્વી‘ ની હ્યુસ્ટનમાં કઈં આવી હોય કુસ્તી?”
સાથે સાથે એમણે શ્રીમતી શૈલાબેન મુન્શાનુ તાજેતરમાં ગુર્જર પ્રકાશન દ્વારા પ્રકાશિત થયેલ 
પુસ્તક “નોખા-અનોખા (નીલમબેન દોશીના સહયોગથી) વિશે પણ માહિતિ આપી.  પુસ્તકનો મુંબઈ સમાચાર જેવા પ્રતિષ્ઠિત સમાચાર પત્રમાં
રિવ્યુ પણ પ્રસિધ્ધ થયો છે. શ્રીમતિ શૈલા મુન્શાએ પોતાની કૃતિ  સંભળાવી.
લાગણીના તાંતણા જ્યાં જોડાય છે,
સંબંધોમાં ત્યાંજ તો સુવાસ ઉમેરાય છે”.
અંતમા શ્રી કમલેશભાઈ લુલ્લાએ પોતાની બેપંક્તિ સંભળાવી.
વો મદિરાકો ચાય સમજકર પીતે હૈં,
મૈ ચાય કો હી મદિરા સમજતા હું” અને તાજેતરના પુર વિશે વાત કરતાં કહ્યુ,
“When the flood comes, fish eats the ants,
When the flood goes, ants eat fish”!!!
 શ્રી નિતિનભાઈ વ્યાસે  શ્રી વિજયભાઈ શાહે તૈયાર કરેલ હરિકૃષ્ણ મજમુદારના જીવન –ઝરમરનો સ્લાઈડ શો પ્રસ્તૂત કર્યો..સતીશભાઈએ સહુનો આભાર માનતા સભાની સમાપ્તિ કરી. 
અંતે સામૂહિક તસ્વીર લેવાયા બાદ સૌ છુટા પડ્યા.

 
  અહેવાલ – શૈલા મુન્શા  તા ૦૯/૨૪/૨૦૧૭.
| Leave a comment