અ ફ્રેંડ ઇન નીડ  ઇઝ અ ફ્રેંડ ઇનડીડ ..રેખા શુકલ

IMG_0209.JPG 

અંજલી ને બધા બહેન જ માનતા… જ્યારે જુવો ત્યારે સાથે ને સાથે જ હોય ! હતી, તો બંને બહેનપણી પણ એક જ ફ્લેટમાં ઉપર-નીચે રહે. એક જ સ્કૂલમાં અને એક જ ક્લાસમાં તેથી હોમવર્ક હોય કે કોઈ પણ જગ્યાએ જવાનું બંને એકબીજાને મૂક્યા વગર ના કરે. એકસરખી હેરસ્ટાઇલ ને રંગ જુદો પણ કપડાં પણ એકસરખાં જ. હવે સ્કૂલ પતવાની ને કોલેજ જો ના બદલાય તો સારું. બંને વિચારે શું બનશું ક્યાં જશું ? ને ભગવાનનું કરવું ને બન્યું પણ એવું જ કે બંને ડોકટરી પતાવ્યા પછી ઇત્તફાક કહો તો તે કે મરજી રબ ની પણ એક જ હોસ્પિટલ માં કામ પણ મળ્યું. ખુશખુશાલ માતા પિતાએ આપેલી બધ્ધીજ છૂટનો ગેરફાયદો કોઈએ કદી ઉઠાવેલો નહીં ને એટીકેટ બધી જ શીખવી ને પોતાના પગ પર ઉભા રહેતા શીખવેલ. હવે તેને સ્વતંત્ર મિજાજી તો ન જ કેહતા આપ.

એક સાથે કામ કરે પણ કોઈની પંચાત ના કરે… પ્રશ્ન હોય તો ચર્ચા કરે સોલ્યુશન કાઢે બસ. આમાં શિવાની ક્યારે વાસુ ના પ્રેમમાં પડી ના સમજાયું  ને અંજલી તરફ આકર્ષિત થયેલ સમીર (ઉર્ફે સેમ). જો તેણે ના કહ્યું હોત તો ખબર પડતા હજુ કદાચ વાર લાગત. ખુશી ની વાત તે હતી કે સમીર ગમે તે રીતે અંજલીનું ધ્યાન પોતાના તરફ ખેંચવા માંગતો હતો. થોડા વખતમાં ડબલ ડેટ પર જવાનું ચાલુ થઈ ગયું. ને શિવાની-વાસુ ને અંજલી-સમીર ના લગ્ન થયા. પણ સમીરની પોસ્ટિંગ લગ્ન પછીના  બે મહિને ઓવરસિઝ થઈ ને બંને આખરે જુદા પડ્યા.બધુ જ્યારે સ્ટેપ બાય સ્ટેપ સરખું જતું હોય ત્યારે ખરાબ કંઈ ના થાય તેવું બધાને થાય છે. તેમ અંજલી અને શિવાની પણ વિચારતા હતા. દરરોજ નું ચેટિંગ એફ્બી પોસ્ટિંગ ને વરસે એક ટ્રીપ રૂબરૂ મળ્યાનો સંતોષ તો હતો જ. આ બધું સંભવ હતું શિવાની ડોક્ટર હતી. અંજલીને તો પણ થતું જ તે કંઈક છૂપાવે તો છે જ !! અરે, પણ તે પણ ક્યાં પ્રમાણિક હતી. ખુલીને વાત કરે ને ન કરે નારાયણ પોતાનું જ મોત વ્હોરે કાં તો બાળકો ની જીન્દગી બરબાદ થાય… બસ, આ જ બીક ના લીધે તે પ્રમાણિક નહોતી રહી શકતી. પુરૂષો કેમ આમ કરતાં હશે તે સમજ્વું ને સમજાવવું કદાચ અઘરું હશે ? સમીર ટ્રીપ ના બહાના હેઠળ બેવફા હતો ને ખબર હોવા છંતા અંજલી ચૂપ હતી… પણ કેમ તે પોતે હિમંત વગરની હોય તેમ માનતી તે પોતે પણ નહોતી જાણતી. એક વાર ઓવરસિઝ જતા પહેલાં એરપોર્ટ પર સિક્યુરિટીમાં જતા વખતે બાથરૂમમાં જઈને ચૂપચાપ એક બંધ પરબિડિયું શિવાની ના હાથમાં મૂક્યુ ના મૂક્યું ને તેની દિકરી તરફ ઇશારો કરી ચૂપ રહેવાનું કહી તરત ચાલી પડી. સિક્ર્યુરિટી લાઇનમાંથી ક્લીયર થઈ લાસ્ટ ગુડબાય કરવા પાછું જોઇ હાથ ઉંચો કરીને ઇશારો કર્યો કે વિ વીલ ટોક લેટર કોલ મી પ્લીઝ. આંખો તેની પ્લીઝ બોલતી હતી ને આંગળીઓ ઇશારો કરતી હતી. હોઠ ફફડ્યા હતા પછી પાછું જોઈ પણ ના શકી.

જ્યારે શિવાનીના જીવનમાં જુદી તકલીફ હતી વાસુ સાઉથનો રહેવlસી હતો ને પોતાની દિકરી ને લઈને જ્યારે વેકેશનમાં ગયા ત્યારે દાદા-દાદી ને જોઇને ખુબ દુઃખી થયેલ તો ઘરે લઈ આવ્યા પછી દાદા-દાદી સાથે રહી શકવું ખુબ મુસ્કેલ લાગતું તેની દિકરીને. આજ સુધી સ્વતંત્ર રૂમ માં લાડકોડમાં ઉછરેલી વીણા ને દાદા કે દાદી સાથે ભાષા ની તકલીફ જણાતી. તેમના ખોરાક પાણી ની દુર્ગંધ સહેવાતી નહોતી. તેમના રીતરિવાજો અનુસર કરવા ગમતા નહોતા. પણ ૬ વર્ષની વીણા ને સમજ્ણ પણ કેટલી હોય. વ્હાલ પણ ક્યારેક કામ ન કરે ને વઢો તે પણ ના સમજે. ખૂણામાં એકલી બેસી રડે એની ઢીંગલી સાથે રમતાં રમતાં એની મમ્મી ની નકલ પણ કરે. શિવાની ડોકટરી છોડી શકતી નહોતી. વાસુ બદલી ગયો હતો. એને એમ જ લાગતું કે હિ હેઝ બીન નિગ્લેક્ટેડ એન્ડ નો વન કેર્સ ફોર હીઝ ઓલ્ડ પેરેન્ટ્સ ટુ. નાની છે વીણા તેને પણ વાસુની જરૂર છે. શિવાની ને પણ બે હાથ ને ૨૪ કલાક જ છે. ઓહો આ તો કેવી વિટંબણા છે! નથી જીવવા દેતી કે  નથી શાંતિ મળતી.

વીણા ને ક્યારેક ફોન તો ક્યારેક ટી.વી માં અમુક શો કે મૂવી કે કાર્ટુન જ જોવા હોય… દાદી કે દાદા પોતાની અગડમ બગડમ ભાષાના ગીતો જુવે તો રિસાઈ જાય કે રડે… વીણા ને ગમતું કેમ નહીં કરતા હોય તે શિવાની ને ના સમજાય. પણ પછી વાસુ લેક્ચર આપે ટી.વી ના જોવા દે. ફોન આપીને તેનું ધાર્યું કરાવે છે પણ તે શું બોલે ?

શિવાની પેરેન્ટીંગ કંટ્રોલ રાખે. રેટેડ પી.જીફિલ્મ કે ડીઝની મુવીઝ જ જોવા દે. સપનોકી બારાત બીતે દિનોંકો પૂકારે પણ ખરી…કે યંગ હતી ત્યારે ટી.વી કે ફોન નહોતા પણ મજા હતી… પીકનીક જતાં વેકેશનમાં મામા ફોઈ ને ત્યાં જતા… દિવાળી-હોળી તહેવાર પણ માણતાં હવે તો છોકરાંઓ કેટલું બધું ગુમાવશે… નવી નવી ટેકનોલોજી થી આંખ ને નુક્સાન.. કેન્સર જેવી બિમારી ભેળસેળ વાળા અનાજ થી.. એર પોલ્યુશનથી દમ જેવી બિમારી લાગે છંતા સ્મોકિંગ ને દારૂના આલિશાન મકાનોમાં રોજ નું પ્રદર્શન,  રેડિએશન એક્ઝ્પોઝ્ડ થી થતી બિમારીઓ.. !! એક બાળકે વડીલ પ્રમાણે બધુ જ બનવાનું બધુ જ કરવાનું…સ્ટ્રોંગ પણ રહેવાનું…ઓલ રાઉન્ડ પર્સનાલીટી ને તે પણ સોસાયટી કે સોશીયલ મિડીયા માટે !! કેટલા થઈ રહ્યા છે સુસાઇડ્ઝ ને કેટલા જીવે છે પલપલ મરી ને !! ના ના થીંક પોઝિટીવ ને થીંક ગુડ. બટ હાઉ !! ધેર શુડ બી મીડલ વે.. રોજ રોજ એમનું ધાર્યું જમાના પ્રમાણે બાળકોએ પણ પાછળ તો નહીં રહેવાય. છૂટછાટ લીમીટમાં આપવીજ પડશે. સોશીયલ એટીકેટ શીખવવા જ પડશે. ટુ બી એક્સેપ્ટેડ ઇન સોસાયટી .. હજુ પણ મન વિચારતું જ રહ્યું હોત તો તેણે વીણા ના રડવાનો અવાજ ના સાંભળ્યો હોત. દાદાએ આજે લીમિટ પાર કરેલી ને તેમનાથી હાથ ઉપડી ગયેલ.વડીલો જ્યારે મિસ્ટેક કરે છે… વ્યસનો કરે છે ને મિસબિહેવ કરે છે … ડિવોર્સ થાય છે કે લફરા કરે છે. ઘડપણ ને બાળપણ સાચવવામાં મિડલમાં સેન્ડવીચ થતી આજ્ની જનરેશન જસ્ટ ટુ કિપ અપ કરતું રહે ને નાની ઉંમરમાં ઘણું બધું સહન કરે. પણ હેલ્પ મળે તો શક્યતા ને સંભાવનાને સફળતા પ્રાપ્તિ મળે.યા રાઈટ !! પણ હાથ ઉપાડે તે નહીં સહન થાય.સહન કરનાર નો પણ એટલો જ વાંક !! પણ વીણા તો નાનકડી ને અણસમજુ છે. બીજું ટી.વી બીજા જ દિવસે આવ્યું પણ સમીરે તોડી નાંખ્યું … દારૂના નશામાં ચકનાચૂર હતો ને હવે આ રોજ નું થયું. કોઈ કોઈની સાથે વાત નથી કરતું. કાં તો માત્ર અવાજ ને ઘોઘાંટ જ સંભળાય છે…કોઈ કોઈનું સાંભળતું પણ નથી.

આ તો માણસ માણસને મારે છે ને માણસ મરે છે. વોટ કાઈન્ડ ઓફ ફેમિલી ઇઝ ધીસ !! કઈ સેન્ચ્યુરી માં જીવે છે બધા !! નાઉ આઈ હેવ ટુ બી  એ ગો-ગેટર, મોમ હેઝ નો ચોઇસ બટ ટુ બી બ્રેવ એન્ડ ટેક કેર ઓફ વીણા. ફોર ગોડ સેક આઈ એમ એજ્યુકેટેડ !ડ્રગ્સ ને દારૂ ની લત ને ઉપરથી હવે મારી નાખવાની ધમકી કરતો આ જ હતો વ્યક્તિ કે જેના પ્રેમ ને લીધે લગ્ન કર્યા??? વાસુ ને સમીર આટલા બધા બદલાઈ જશે આવું તો કોઈએ મનમાં પણ વિચાર્યું નહોતું. ડિવોર્સ ઇઝ સોશ્યલી એક્સેપ્ટેડ … આઈ વોન્ટ નોર્મલ લાઇફ સ્ટાઇલ …ઇસ ધેટ ટુ મચ ટુ આસ્ક ? નો આઇ એમ નોટ એક્સપેકટીંગ એની થીંગ આઈ ડોન્ટ ડિઝર્વ…!!

ઇશ્વર જેમને લોહીના સંબંધથી જોડવાનું ભૂલી ગયાં હોય, એવી વ્યક્તિઓને ઇશ્વર મિત્રો બનાવી ભૂલ ને સૂધારી લેતા હોય છે અને રોજ રોજ મળવાનું મન થાય ને છૂટા પડતા કેટલો સમય ચાલ્યો ગયો તે ખબર પણ ના પડે.  મિત્રતામાં સ્ત્રી-પુરૂષનો અપવાદ ના હોય ને લાગણી સ્વરછ હોય, જે કેહવું હોય તે કહી શકો, અરે કહો નહીં તે પેહલાં સમજી જાય. જ્યાં ને જ્યારે મળો ત્યાં જ પેરેડાઈઝ આઈલેન્ડ બની જાય…!!

ફાઈનલી અંજલી ને શિવાની મળ્યા ને ફાઇલ્ડ ફોર ડિવોર્સ… બંનેએ સાથે એક્બીજા ને સાથ આપ્યો ને હવે શિવાનીની વીણા ને અંજલીની મીના ચારેય સાથે રહે છે… અ ફ્રેંડ ઇન નીડ  ઇઝ અ ફ્રેંડ ઇન ડીડ … લોહીના સંબંધ કદાચ તૂટી જતા હશે પણ સાચા મિત્રો હંમેશા સાથે જ રહે છે.

—રેખા શુક્લ (શીકાગો

Advertisements
| Leave a comment

વામણું અસ્તિત્વ  –  રોહિત કાપડિયા 

આ સાથે એક લેખ(માઈક્રોફીક્ષન) લગ્નેતર સંબંધ અંગે કોર્ટે આપેલા ચુકાદાને લક્ષમાં રાખીને લખ્યો છે તે મોકલું છું. 

                                           રોહિત કાપડિયા 

                    – – – – – – – – – – – – – – – – – 

માત્ર ત્રણ વર્ષનાં પ્રેમસભર લગ્નજીવન બાદ જ્યારે અચાનક જ અવિનાશનું મૃત્યુ થયું તો આશા નિરાશાની ગર્તામાં ધકેલાઈ ગઈ. હતાશામાં એણે આપઘાતનો વિચાર પણ કર્યો. ખેર!

અવિનાશનો મિત્ર સ્નેહ એની જિંદગીમાં દેવદૂત બનીને આવ્યો. સ્નેહ અને એની પત્ની સ્નેહાના લાગણી ભર્યા શાંત્વને એની જિંદગીમાં સંજીવની મંત્ર ફૂંક્યો. આશા સ્વસ્થ થતાં તેમણે એને ત્યાં જવાનું ઓછું કરી દીધું. જો કે સ્નેહ તો

સ્નેહાને ઓફિસમાં ઓવર ટાઈમ છે એમ કહીને એકાંતરે

આશા પાસે પહોંચી જતો. આશાને પણ એનું આવવું ગમતું.

અલબત્ત, એકાદ કલાક થતાં જ આશા સ્નેહને એના ઘરેથી રવાના કરી દેતી. સાથે પસાર કરેલાં એ કલાકને વાગોળીને

આશા બીજો દિવસ પસાર કરી લેતી. સ્નેહ કયારે ક સ્નેહાને જણાવી પણ દેતો કે આજે આશાના ઘર પાસેથી જવાનું

થયું એટલે એને મળી આવ્યો છું.

     તે દિવસે સ્નેહ ખૂબ જ ખુશ હતો. આશાના ઘરે આવતાં

જ એણે કહ્યું  ” આશા, આજે તો તારી સાથે મનભરીને

વાતો કરવી છે. હું આજે અહીંથી જલ્દી જવાનો જ નથી

તેં એક આનંદના સમાચાર સાંભળ્યા કે નહીં? કોર્ટે આપણા જેવા સંબંધોને હવે માન્ય ગણ્યા છે. કોઈ પણ પ્રકારના ડર વગર મારે તારો સાથ માણવો છે. મારે તને….” સ્નેહ આગળ કંઈ બોલે તે પહેલાં આશાએ કહ્યું” સ્નેહ, આજનું તમારૂં અહીં આવવાનું છેલ્લી વારનું હશે. હવે તમે સ્નેહા સાથે હોય ત્યારે જ અહીં આવશો. તમારૂં અહીં આવવું મને ગમતું. તમારા આવવાથી મને સલામતીનો અહેસાસ થતો. મારી એકલતા દૂર થઈ જતી. પણ મારી એકલતાને દૂર કરવામાં જો સ્નેહાની જિંદગીમાં એકલતા આવી જવાની હોય તો તે મને ક્યારેય મંજૂર નહીં થાય. સ્નેહા તમારી પત્ની છે ને એને તમારામાં પૂરો વિશ્વાસ છે. એ તમને ખૂબ જ ચાહે છે. મને તો હવે એકલાં રહેવાની આદત પડી ગઈ છે. તમે હવે જઈ શકો છો. તમારા અત્યાર સુધીના સાથ બદલ આભાર. “

      અવાક થઈ ગયેલો સ્નેહ ત્યાંથી પાછો ફર્યો. ઘરે પહોંચતા જ સ્નેહાએ કહ્યું” અરે! આજે તો તમારે ઓવરટાઈમ હતો ને? વહેલાં હતાં તો આશાને ત્યાં જઈ આવવું હતું ને. એને સારૂં લાગતે. ” સ્નેહ ફરી એક વાર અવાક થઈ ગયો. સ્નેહા અને આશાની આગળ એને ખુદનું અસ્તિત્વ વામણું લાગ્યું.

                   રોહિત કાપડિયા

.

| Leave a comment

સમજદારી જાગ્રત કરે …..તેનું નામ ઠેસ- જિતેન્દ્ર પાઢ

| Leave a comment

અદમભાઈ ટંકારવીએ સજાવ્યો ગઝલોનો માહોલ – Poet Adam Tankarvi

This gallery contains 5 photos.

Originally posted on Darshana Varia Nadkarni's Blog:
વાહ વાહ. શ્રી પ્રતાપભાઈ પંડ્યા, મનીષાબેન પંડ્યા, પ્રજ્ઞાબેન દાદભાવાલા, શરીફભાઇ અને સપનાબેન વિજાપુરા વગેરે મહાનુભાવો અને ગુજરાતી ગઝલપ્રેમીઓના સૌજન્યથી સુંદર કાર્યક્રમ યોજવાયો અને પ્રખ્યાત ગઝલકાર શ્રી અદમભાઈ ટંકારવી ને માણવાનો મોકો મળ્યો…

ગેલેરી | Leave a comment

૮૦૦ રિવર વૉક ડ્રાઈવ ૧૧ કીરિટ ભકતા

આગ તો બુઝાઇ ગઈ હતી, પોલિસ કેસ થયા પછી ઈંન્સ્યોરંસ ના માણસો અને વેલ્યુઅર આવ્યા હતા.

હર્ષદ મોટા, દીપક અને પ્રદીપની હાજરીમાં ઇંસ્યોરંસ એજંટ અને વેલ્યુઅર ચર્ચા કરતા હતા.

આગ અને ધુમાડાની અસરો ચારે માળ ઉપર છે અને આઠ રૂમ તો જાણે ્રરહેવા લાયક નથી,એટલે ૭૫ ડોલર લેખે ૮ રૂમનાં ત્રણ મહીનાનાં ક્લેમ પેટે ૭૨૦૦૦ ડોલર આપને ધંધાનાં નુકસાન પેટે મળવા જોઇએ અને આ રૂમો તોડીને ફરી થી બાંધવા પેટે આઠ લાખ ડોલર મળવા જોઇએ, તેનું ફર્નીચર અને ગાદલા અને ફ્રીજ એસી ૨૮૦૦૦ ગણીને આપના ક્લેમનું વેલ્યુએશન ૯ લાખ મુકું છુ.. પછી પાસ કેટલું થાય છે તે વિશે જાણ કરીશું.

ઇંસ્યોરંસ એજણ્ટ ગુજરાતી માં બોલ્યો ” હર્ષદ મોટા હવે રાજી ન થવા નો ડોળ કરો તો હજી બે ત્રણ લાખ વધૂ મળશે.”

“એટલે?”

“હું તમને પ્રશ્ન અંગ્રેજી માં પુછીશ તમે ના જ પાડજો અને ભાભી ને કહો થોડીક વાર રડા રોળ કરે..અત્યાર સુધી ભરાયેલ પ્રીમીયમ પાછુ નીકળી જશે.”

કાયદાથી થતો લાભ લેવો એ સારી વાત છે પણ અતિલોભ એ પાપ નું કારણ છે. વિમો મેળવીને ઘર ભરવાની વાત ગેરવ્યાજબી લાગી. તેમણે એજંટ્ને કહ્યું” બે રૂમ નુક્શાની સામે ૮ રૂમના પૈસા મળે છે . મને લાગે છે હવે વધુ નથી લોભ કરવો.”

” ભલે તો તમારી મરજી પણ ઈંસ્યોરંંસ કંપની તમારી પાસે થી પ્રીમીયમ તગડું લેતી હોય છે અને બેંકમા એ પૈસા ભરી પ્રોપર્ટી છુટી કરી લેતા હોય છે.”

“તમારી સલાહ બદલ આભાર પણ ના. હક્કનું જ લેવું છે પછી થી લાંબા ગાળા સુધી વધી જતુ પ્રીમિયમને  મારે ખાળવું છે.”

દીપક્ને હર્ષદ મોટાની વાત વધારે પડતી ચુંધાઈ લાગી પણ તે સમજી ગયો. હર્ષદ મોટા કોઇ પ્રકારનું જોખમ લેવા નહોંતા માંગતા. અને સાથે સાથે એજંટ જે હજી બોલ્યો નહોંતો તે વાત આગળથી સમજી ગયા હતા.

મંગલા દીપકનાં ચહેરા ઉપર નાં પ્રશ્નાર્થ ચિન્હો સમજી ગઈ હતી. તેણે દીપકને ઉદ્દેશીને કહ્યું “હર્ષદ મોટા ઇંસ્યોસ કંપની બદલવા નથી માંગતા”

દીપક મોટીબેન સામે જોઇ રહ્યો.

વેલ્યુઅરે ૭૨૦૦૦ નો ચેક આપતા કહ્યું “બાકીની રકમ ત્રણ દિવસમાં આપને મળી જશે આપને આ વેલ્યુએશન સામે કંઈ કહેવું છે?”

હર્ષદ મોટા ચેક લેતા એટલું બોલ્યા” આભાર.”

વેલ્યુઅરે કહ્યું “આખી મોટેલનું એક્ષ્ટીરીયર મેં રેકમંડ કર્યુ છે તે જો પાસ થશે તો આપને દસ લાખ નો ચેક મળશે. આપ અમારી કંપની સાથે રહેશો તો પ્રીમીયમ પણ  ન વધારવા વિનંતી કરેલ છે.

હર્ષદ મોટા ફરી બોલ્યા “આભાર”

વેલ્યુઅર કહે “આપનો કોઇ વાંક જ નથી. આતો અમારી ફરજ છે.”

વેલ્યુઅર અને એજંટ ગયા પછી પ્રદીપે પોતાનું આશ્ચર્ય વ્યકત કરતા કહ્યું”” કમાલ છે અમેરિકા! ભારતમં તો ક્લેઇમનાં પૈસા લેવા માટે પણ પૈસા ખવડાવવા પડે જ્યારે અહીં તો સામે આવીને પૈસા આપી જાય!”

“હવે ત્રણ મહીનામોટેલ બંધ?” બધાનાં મનમાં આ પ્રશ્ન ગુંચવાતો હતો ત્યારે હર્ષદ મોટા બોલ્યા ” આ આંઠ રૂમમાં જ્યાં કામ ચાલશે તેટલા જ રૂમો બંધ બાકીનાં બધા રૂમ નિયમીત રીતે કાર્ય રત રહેશે. અને રીપેર કામ યુધ્ધ નાં ધોરણે શરુ કરાવી દો. બે રૂમ તો એક મહીના માં થઈ જશે. રંગકામ પણ સાથે સાથે થતુ જશે.

બીજો ચેક આવ્યો સાડા દસ લાખનો હતો. આખી મોટેલનું એક્ષ્ટીરિયર બદલવાનું હતું

હેલ્થ ડીપાર્ટમેંટ, મ્યુનિસિપાલિટિ ની પરમીશન લીધા પછી મોટેલ ચાલુ કરવાની હતી જાણે આવેલી ઉપાધી લબ્ધિ બની ગઈ હતી. નવાં નકશા મુકાયા અને મોટેલ અપગ્રેડ થઈ ચાર લીફ્ટો મુકાઈ અને ૧૯૭૦નું મોડેલ ૨૦૧૦નું મોડેલ થઈ ગયું હતું. મેનેજરનાં ત્રણ એપાર્ટ્મેંટ મોટા થયા અને લૉડ્રંમેંટ ઉમેરાયુ અને કુલ રુમની સંખ્યા જેમની તેમ  રહી. પણ મોટેલ નો કંસ્ટ્ર્શન એરીયા વધી ગયો.

પ્રદીપ અને દીપક વાત કરતા હતા વીજળીનાં બીલની અને તે બીલ ઘટાડવાની વાત લઈને એક મેક્સીકન આવ્યો.મંગલા અને હસુને તેમાં રસ પડ્યો.કેલીફોર્નીયામાં અને ટેક્ષાસમાં તો છાપરાઓ ઉપર સોલર પેનલો બાંધી ને લોકો એક વધુ કમાણી કરે છે.

જુના મકાન ઉપર ભારેખમ પેનલો મુકતા પહેલા વિચાર કરવા માંગતો હતો. સોલર પેનલ આલ્બની અને બફેલો વિસ્તારમાં ચાલે નહીં કારણ કે છ મહીના તો ઠંડી પડે..સૂર્ય  કેલીફોર્નીયામાં જેટલો ગરમ હોય છે તેટલો ગરમ હોતો નથી. આ અવઢવનો જવાબ મંગલા એ આપ્યો છ મહીના તો છ મહીના વિજળીનું બીલ બચતું હોય તો મારે તો ખર્ચામાં બચત એ પણ કમાણી છે. પહેલા સોલર એંજીનીયર ને બોલાવી આપણા નવા મેનેજ્રર ક્વાર્ટર પર સોલર પેનલનો ખર્ચ અને કેટલા પૈસા બચે તેનો અંદાજો તો કઢાવી જુઓ.

ગુગલ ઉપર બે દિવસ શોધ ખોળ કર્યા પછી હર્ષદ ભાઇને તેમની બધી ગુંચવણ નો રસ્તો મળી ગયો.

સોલર પેનલ ઉપર શોધ ખોળ કરતા ટેક્ષાસનાં હેમંતભાઇનો સંપર્ક થયો.

તે તો કહે તમારું ગમે તેટલું લાઈટ બીલ હોય તેનું અડધો અ્ડધ તમને કરી ના આપુ તો બાકીનૂં બીલ હું ભરીશ.

હેમંતભાઈ એ ૧૨ મહીનાનાં બીલ મંગાવ્યા મોટેલનો નકશો અને લાઈટ્નાં પોઈંટનાં નકશા મંગાવ્યા’

બે દિવસમાં એસ્ટીમેટ આવી ગયો. લાઈટો નો દુરુપયોગ ઘટાડવા માટે મોશન ડીટેક્ટર મુકવાના હતા જે લોબીમાં મુકવાનાં હતા સેક્ષન પ્રમાણે તે મોશન હોય ત્યારેજ ચાલુ થતા અને હલચલ ના હોય તો ત્રણ મીનીટ પછી જાતે બંધ થઇ જતા.એક ઝીરો વૉલ્ટ્નીપેનલ જે સોલર પેનલમાં થી મુકાતી જે લાઈટ કાયમ ચાલુ રાખતી અને સુરજનાં અજવાળામાં બંધ થઈ જતી. બીન જરુરી લાઈટો મધરાત્રે ૧૨.૩૦ થી સવારે ૬ .૩૦ સુધી બંધ રહેતી.

હર્ષદ ભાઈએ હેમંતભાઇને ફોન કરી વાત કરી અને તે વાત કોન્ફરંસ કોલ ઉપર કરી કે જેથી ત્રણે ય કપલ સાંભળી શકે, છેલ્લે પેનલો ઓર્ડર કરી અને તેમની ટીમને આમંત્રણ આપ્યું.

હેમંતભાઇએ મહીનાનું બીલ ૭૦૦૦ ઉપરથી ઘટીને સાડા ત્રણ હજાર થશે તેવું પ્રોમિસ આપી વાત પુરી કરી.

જો કે હસુભાભીને વિજ્ઞાનનાં ચમત્કાર માં ભરોંસો નહોં તો બેસતો..તેઓ માનતા હતા કે જુનુ તેટલુ સારું તેથી જુની સીસ્ટમને હટાવ્યા વીના નવું દાખલ કરજો તેવું સ્પષ્ટ કહેતા.

આખી મોટેલને રંગ રોગાન કરવાની હતી નવી પેટર્ન ઉપર સારામાં સારા રંગ અને જુના બારી બારણા પણ રંગવાનાં હતા તે ટીમ કામે લાગી ગઈ. આગ લાગેલ બે રૂમોમાથી કાટમાળ નીકળી ગયો. નવું ફર્નીચર, ટીવી અને ગાદલા ગોઠવાઇ ગયા.

સોલર પેનલ નાં એંજીનીયરો આવી ગયા હતા. જ્યાં સૂર્ય પ્રકાશ મળતો હતો ત્યાં  સોલર બલ્બો લાગી ગયા અને નવા બંધાયેલા બીલ્ડીંગ ઉપર પેનલો લાગી ગઈ.પ્રદીપભાઇ પેનલોનું વજન જોતા જોતા બોલ્યા આ પેનલો તો સહેજ પણ ભારે નથી. આપણા છાપરા ઉપર લગાડી શકાય અને નુકશાન કરે તેવી તો બીલકુલ જ નથી.

હર્ષદ મોટાએ હેમંતભાઈને ફોન કર્યો.

” હેમંતભાઈ ટેક્ષાસ જેવું વાતાવરણ તો નથી તેથી સોલર્ફાર્મ બનાવીયે તો વધારેલી ઉર્જા શક્તિને બચાવી શકાય?”

” ચોક્કસ બચાવી શકાય,અને વધુ આવકો પણ પેદા કરી શકાય.”.

” આપણે ગુજરાતીઓતો જેટલું વધું મેળવી શકાય તેટલું મેળવવામાં માનીયેઃ”

“તો સાંભળો હું તમારી પ્રોપર્ટીમાં સુર્યપ્રકાશ નો વિસ્તાર જોઇ રહ્યો છું.તે બધી કવર કરાય તો વાર્ષીક આવક એક લાખ વીસ હજાર કરતા વધી શકે છે. તેમાં ધુમ્મસ સમય બાદ કરતા પણ તમારી આખા વર્ષની ઉર્જા ફ્રી થઇ જાય અને આખુ વર્ષ મોટેલ માં દિવસ દરમ્યાન ગરમ પાણી ફ્રી મળી શકે.”

તો અત્યારે કામ ચાલે છે તેની સાથે વધારાની પેનલોનો ઓર્ડર આપી દો અને પેનલને ઇન્સ્યોર કરતી કંપની માં કુલ પેનલો ઇંસ્યોર કરાવી દો.

હેમંતભાઇએ એક વાત વધુ ઉમેરી કે કાલે ઉઠીને પ્રોપર્ટી આપ વેચો તો આ પેનલ ફર્નીચરનો ભાગ ગણાય એટલે કે તમે તેને સાથે લઈ જઈ શકો.

“હેમંત ભાઇ આ સીસ્ટમનો ગેરફાયદો જાણવો હોય તો?”

” ગેરફાયદો સુરજ ના હોય કે વાદળ માં ઢંગાયેલો હોય તો બધું બંધ થઈ જાય. અને સુરજ્ની હયાતિ હોય ત્યાં સુધી વિજળી બનતી રહે.જરુરિયાત હોય તેટલી વપરાય અને વધારાની ગ્રીડમાં પાછી જાય તેથી તેના નિર્ધારિત પૈસા મળે.”

“આ ગ્રીડમાં જાય અને પૈસા ક્યારથી મળે?”

“ટેક્ષાસમાં તો બે થી ત્રણ મહીના લાગે છે ત્યાંની ઇલેક્ટીસીટી કંપની કેટલો સમય લેશે તેની ખબર નથી પણ ગરમ પાણી તો ત્તરત મળવા માંડશે.”

બધાનાં મનમાં હાશ હતી

*****

મહિનાનાં અંતે થનારુ વ્હેંચણુ આ વખતે મોટું થવાનું હતું. એક્ષ્ટીરીયર આખુ બદલાવાનું હતુ બે રૂમનું બાંધકામ અને આખુ નવીની કરણ અંદાજે બે લાખમાં થઇ જવાનું હતું. ત્રણેય પાર્ટનરોને ત્રણ લાખ મળવાનાં હતા.

મંગલાએ આ વખતે ૬ લાખ ત્રણે કુટૂંબના છ સંતાનો નાં એજ્યુકેશન ફંડમાં પૈસા મુકવાનું નક્કી કરી માબાપની ભવિષ્યની ચિંતા હળવી કરી નાખી અને લાખ લાખ ડોલરની રીટાયર્મેંટ માટેની એન્યુઈટી ખરીદી લીધી. આખા સ્ટાફ ને બૉનસ આપ્યુ અને હર્ષદભાઇ બોલ્યા “ઉપાધી લબ્ધી બને તે આનું નામ”

 

 

 

 

 

 

 

Posted in ૮૦૦ રીવર વૉક ડ્રાઇવ | Leave a comment

મનમિતથી-વિજય શાહ

સૌજન્યઃ ભક્તિ શાહ

દસ હજાર માઇલની દુરી અને એકેની એક દીકરી ને પરણાવી ને મોકલ્યા પછી ફોન ઉપર દીકરીને રડતી સાંભળવાની સજા કોઇ બાપને ના હજો,.વાત તો સાવ સામાન્ય હોય પણ જમાઈના કડપને રડતી દીકરીને સમજાવવા “કળથી રસ્તો કાઢ.” કહેતા રતનલાલની આંખ ડબડબાઇ.

આશા પણ કોંપ્યુટર ફીલ્ડમાં આકાશ જેટ્લું જ કમાતી હતી.પણ આકાશ થોડોક વહેલો આવી એચ ફોર મેળવી ચુક્યો હતો..જ્યારે આશા લગ્ન કરીને આવી હતી. એટલે સીનીયર પાર્ટનર તરીકે તેને ઇગો ઘણો બધો.. આશા આમતો ઇશારે સમજી જાય પણ આકાશ એક પણ તક ના છોડે આશા જુનિયર છે તેવું બતાડવાની. સોમ થી શુક્ર તો યંત્રવત નીકળી જાય પણ શની અને રવી છમકલા થાય. શરુઆતમાં તો આશા સહી લેતી પણ જ્યારે આકાશ વધારે એટીટ્યુડ બતાડે ત્યારે એકાદ ભજનીયું ચોપડી આપે. રતનલાલ ત્યાંજ ખમૈયા કરી જવા કહે અને આશા કહે “ પપ્પા તમે આકાશને ઓળખતા નથી.તેને માથે ચઢી જતા વાર નથી લાગતી”.

રતનલાલ કહે “તુ પુરુષના ઈગોને ઓળખ અને પ્રેમથી વાળતા શીખ. તમે બંને સ્પર્ધામાં નથી. એક મેકનાં પુરક છો.કોણ ચઢીયાતુ છે તે સાબીત કરવાનું નથી. અને તે તારી જ્યોતિમમ્મી બહુ સારી રીતે જાણે છે.’

“ એટલે પપ્પા તમે પણ આકાશની જેમ મમ્મી ઉપર હુકમ ચલાવતા હત?”

“ કેમ હું પુરુષ નથી? પણ મને સંભાળ પૂર્વક તારી મમ્મીએ કુમળો કર્યો.”

જ્યોતિમમ્મી મારા સારા મુદ્દાઓ શોધીને તેને વખાણે અને હું મોં ફટ એટલે તડ ફડ કરું. પણ એક વખત હું ખચકાયો. મારા થકી થયેલી ભુલને જાણે કશું થયું જ ન હોય તેમ તેણે છાવરી લીધી.તેનું મૌન અકળાવનારું હતું..પછી તો એવું વારંવાર થયું.મેં તે દિવસે જ્યોતિનો હાથ પકડ્યો અને કહ્યું “તું આવું ના કર.”

સાવ જ અજાણ હોવાનો દેખાવ કરતા તે બોલી.જુઓ “મારે માટે તમે આદરણીય છો, તમારી સાથે તુ તા કરાય નહીં અને ખરી ખોટી કરીને મારે ક્યાં જવું છે? સ્ત્રી અને પુરુષ તું તા કરે તે સ્ત્રી તરીકે મને અને પુરુષ તરીકે તમને ના શોભે,એટલેજ સબસે બડી ચુપ!

“હેં મમ્મી આવું કહયુ હતું પપ્પાને ?”

હા. મને મારા મમ્મીએ શીખવાડ્યુ હતું પુરુષ અને સ્ત્રી બંને નાં કામ જુદા. સમજ જુદી તો પછી સ્પર્ધા આવીજ ક્યાંથી?.

નથી તેમનાથી પ્રસુતિ સહેવાવા ની કે આપણા થી જવાબદારી લઈ સંતતિને મોટી કરી શકાવાની. અને ઉપરવાળાએ જે કામ જુદા પાડીને શરીર અંગ રચના જુદી કરી છે તે કામ શ્રેષ્ઠ રીતે કરી શકે.. અને બસ તેજ દિવસથી અમે લોકો એક્મેકના પૂરક થઈને જીવીયે છે. ખાસ તો તુ અને દીદી મોટા થતા હતા અને તમારા ઘડતર માટે અમારે ઘડાવું જરૂરી હતું. તેમા એક દિવસ તારી દીદીએ મારો પક્ષ લીધો. ભુલ તેમની હતી અને તે પણ તેમના જેવી જ મુંહ ફટ એટલે હું મૌન રહી પણ તે તો બોલી જ “ પપ્પા આતો મમ્મી જ છે તે તમારો અહમ સહે છે હું તો મોઢે જ કહી દઉ.”

રતનલાલ પોતાની અદાથી કહેવાયેલા સત્યને સમજી તો ગયા. પણ તેમને ના ગમ્યું તેથી જ્યોતિ મમ્મી કહે “આ ઘરમાં તેમનું અપમાન સહન નહીં થાય’

“ મમ્મી તારું પણ અપમાન સહન નહીં થાય.” મોટી મક્કમતા થી બોલી

રતનલાલ બોલ્યા “ તારી વાત સાચી છે. અમે બે તો એક સિક્કાની બે બાજુ છીએ પણ હવે ધ્યાન રાખવું રહ્યું કે ઘરમાં અમે બે એકલા નથી..વસ્તાર વધે છે તેથી આમાન્યા પણ વધવી જોઇએ.”

થોડીક ક્ષણો ભારે થઈને મૌનને સહેતું રહ્યું

નાની આશા  કહે “મારે પણ મમ્મી જેવા જ થવું છે”

“તો બે વાત સમજી જા જ્યોતિમમ્મી થવા માટે મૌન શીખી જા અને જવાબો આપવાનું છોડી દે.”

“આકાશ છો ને પછી માથે ચઢી જાય!”

આકાશ ફોન પરથી બોલ્યો. “ આ તારો અકારણ ભય છે. પતિ અને પત્નિ એક મેક્નાં પુરક છે એક મેકની એબ ઢાંકવાની છે.તેજ રીતે આખી જિંદગી રહેવાશે. સમજી?”  આશા સહિત સૌ ચમક્યા.

રતનલાલે ખુલાસો કર્યો આપણી વાતો ચાલતી હતી તેથી મેં તેના અમેરિકન ફોનને સાયલંટ મોડ પર મુક્યો હતો.

તે આગળ બોલ્યો જો આશા તને હું ટકોરતો હતો તે વાતને તું સહજ રીતે નહોંતી લેતી પણ હું થોડોક વહેલો આવ્યો હતો તે જ્ઞાન આપતો હતો. મેં કોર્પોરૅટ ફાઈટ જોઈ છે અને તેની તું કે હું ભોગ ના બનીયે તેની તકેદારી રાખું છું.કાલે ઉઠીને તું મારા સંતાનો ની માતા બનશે ત્યારે આપણી જોબ આપણ ને ના નડે તે માટે તકેદારી રાખું છું.તું જેને મારો ઇગો કહે છે તે તો તકેદારી છે.”

થોડા મૌન પછી આકાશ બોલ્યો. “હવે જલ્દી ઘરે આવી જા.પિયરમાં પરણેલી દીકરી  એટલે ઠીકરી. તને ખબર છે ને?”

“એટલે મારો વિરહ તમને નડે છે ખરુંને?”

“તે નડેજ ને? સારી ટેવો પડ્યા પછી તે કંઇ ભુલાય? અને હા તારો રીપોર્ટ આવી ગયો છે મારી નાનકુડી ઢીંગલી તારી કોખમાં છે. તેને વિકસતી અને ખીલતી જોવાનાં મારા અભરખાથી તો તું વાકેફ છે ને?”

“હા. પણ હજુ તો અઠવાડીયું જ થયુંછે” આશાએ લાડ કરતા કહ્યું

“તારી ટીકીટ આવતા અઠવાડીયાની કઢાવી છે એટલે બે અઠવાડીયા તને મળશે.”

“ભલે “કહી આશાએ હા પાડી.

રતનલાલ પ્રસ્ન્ન ચહેરે બોલ્યા “પિયર આવો તો હસતા હસતા અને પતિ અને પત્ની તરીકે જીવો રમતા રમતા.”

જ્યોતિબા કહે અમારો તો કોઇ દિવસ એવો નહોંતો જતો જ્યાં અમે લઢ્યા  હોઈએ પણ રાત પહેલા ભેગા થઇએ ના તો બંને ને ચેન ના પડે. યાર લઢવાનું કોનાથી? મનમિતથી?

Posted in લઘુ કથા | Leave a comment

હા પસ્તાવો ** પ્રકરણ ૨

પ્રકરણ **૨

 

અણમોલની આંખોમાં અશ્રુધારા જોઇને અમલ પણ વિચલિત થયો પણ પછી થયું કે ભલે તે વહે. આ જ તેના પસ્તાવાનું નિરાકરણ છે. થોડી રાહ જોયા પછી અમલે અણમોલનાં ખભે હળવેથી હાથ રાખ્યો. અચાનક અમલના સ્પર્શે અણમોલ પાછળ ફરી. તેને ખાતરી હતી કે અમલ તેને ક્યારેય એકલી નહીં મુકે. તરત જ તે અમલને વળગી પડી અને પોતાના ભીનાશવાળા ગાલ તેના ગાલ પર મુક્યા.

‘મને ખબર છે તું આજે એકદમ કેમ આમ વર્તે છે. ખુદ વ્યક્તિ પર જ્યારે વીતે છે ત્યારે તેને પોતાની ભૂલ સમજાય છે. પણ એ ભૂલ જાણ્યા પછી પણ તેને અવગણે છે ત્યારે તે વધુ દુ:ખી થાય છે. હવે તને તારી રીતે બધું સમજાઈ ગયું છે, તો મારે કશું કહેવાનું રહેતું નથી. હા, આ હકીકત મારા પપ્પા-મમ્મી જીવતા હતાં ત્યારે તને સમજાઈ હોત તો તે વધુ યોગ્ય રહેતે. ખેર, આજે આ વિષે વધુ ચર્ચા નથી કરવી. ચાલ જમી લઈએ અને ત્યારબાદ બેડરૂમ તરફ પ્રયાણ કરીએ.’

આંખના આંસુને લૂછી અણમોલે ડોકું ધુણાવ્યું અને રસોડામાં ગઈ.

આજે તેણે અમલને ખુશ કરવા તેનું ભાવતું ભોજન બનાવ્યું હતું.  બાજરીનો રોટલો, ભરેલા રીંગણા અને કઢી મુખ્ય હતાં. મીઠામાં મગની દાળનો શીરો પણ બનાવ્યો હતો. બધી વસ્તુ ડાઈનીંગ ટેબલ પર મુકી તેણે અમલને બોલાવ્યો. ટેબલ પર મુકેલ વાનગીઓ જોઈ અમલ આશ્ચર્ય અને આનંદ પામ્યો. તેનાથી બોલ્યા વગર રહેવાયું નહીં કે,’ આજે મને મારી જૂની પ્રેમાળ, નિર્દોષ અણમોલ નજર સમક્ષ દેખાય છે. કેટલા વખતે જેને મારી પ્રિય વાનગીઓ બનાવવાનું યાદ આવ્યું’.

‘સાહેબ, એક પત્ની સારી રીતે જાણે છે કે પતિને ખુશ કરવા માટે એક જ રસ્તો છે જે છે તેનું પેટ ! તારી પાસેથી માફી મળે તે માટે આ રીત અજમાવવી પડી.’

‘જાઈએ બેગમસાહેબા, હમને ભી આપ કો માફ કર દિયા.’

અને બંને ખડખડાટ હસી પડ્યા. બોઝિલ વાતાવરણ હળવું થઇ ગયું.

ભોજન પત્યા પછીનું કામ આટોપી અણમોલ જ્યારે બેડરૂમમાં આવી ત્યારે અમલ સામયિકના પાના ઉથલાવી રહ્યો હતો. અણમોલ બાથરૂમમાં જઈ નાઈટગાઉન પહેરી અમલની પડખે તેને વળગીને સુતી.એટલે અમલે સામાયિક બાજુ પર મુક્યું અને બોલ્યો, ‘વાહ, આજે તો ન કેવળ સાંજ પણ રાત સુદ્ધા રોમાંચક બની ગઈ.’

પોતાની વાત કહેવા અણમોલ મો ખોલવા ગઈ ત્યાં જ અમલે કહ્યું ‘બસ, આમ જ પડી રહે. આજે કોઈ વાત નહીં. હજી આપણી જિંદગી દૂર સુધી જવાની છે. આજે હું આ નવી અણમોલના સહવાસને માણવા માંગુ છું. ફક્ત આમ જ વળગીને પડી રહે જેથી હું માણેલી આવી જૂની પળોને યાદ કરી રોમાંચિત બનું.’

આ સ્થિતિમાં કંઈ કેટલીએ પળો આ અબોલ દંપતીએ વિતાવી જેનું સાક્ષી ફક્ત તેમનો બેડરૂમ જ હતો.

સમયાંતરે અમલ તો સુઈ ગયો પણ અણમોલને એમ જલદી ઊંઘ ક્યાંથી આવે? પોતાના સાસુ-સસરા સાથે જે વર્તન કર્યું હતું અને તેમને જે દુ:ખ પહોંચાડ્યું હતું તેનો પસ્તાવો તો થયો જ હતો પણ સાથે સાથે પોતે પણ પોતાના સંતાનો તરફથી જે અનુભવ્યું હતું તેને લઈને જાણે ઈશ્વરે બદલો લઇ લીધો તેમ તેને લાગ્યું. વિચારોના વમળમાં અટવાતી અણમોલને પોતાની મા યાદ આવી ગઈ. આજે જો તે જીવતી હોત તો? તો તે દોડીને તેની પાસે પહોંચી જઈ તેનાં ખોળામાં માથું મૂકી પોતાના હૈયાનો ભાર હળવો કરી શકી હોત. આ જગતમાં માનો ખોળો જ એક એવું સ્થાન છે જ્યાં હરકોઈ નાનું-મોટું, પુરુષ કે સ્ત્રી નિ:સંકોચ પોતાનું મસ્તક મૂકી સાંત્વના મેળવી શકે છે.

માની યાદ આવતા તેને પોતાનું બચપણ યાદ આવી ગયું. નાની હતી ત્યારે પિતાનું વ્યક્તિત્વ જ એવું હતું કે તેમની આગળ જવા પહેલા દસ વખત વિચાર કરતી. બને ત્યાં સુધી તે મા દ્વારા જ પોતાની મુશ્કેલીઓ તે દરબાર સુધી પહોંચાડતી. નાછૂટકે જ પિતાજી સામે હાજર થવાનું હોય ત્યારે નીચી મૂંડીએ ઊભા રહેવાનું અને એકાક્ષરી જવાબ આપવાના. પિતાને તો ખબર પણ નહીં રહેતી કે તે ક્યા ધોરણમાં ભણે છે. એ તો મા જ હતી તે બધું તેમને જણાવતી. બાકી પિતા તો પોતે ભલા અને પોતાની દુકાન ભલી માની ઘરમાં રહેતા.

બચપણની યાદે તેની સમક્ષ તેના નાનાભાઇને ખડો કરી દીધો. મહેશ તેનાથી ત્રણ વર્ષ નાનો. એ સમજણો થયો ત્યારથી તે અણમોલની આસપાસ વીંટળાઈ રહેતો. મા તો પોતાના કામમાં વ્યસ્ત રહેતી એટલે નાનાભાઈનું ધ્યાન અણમોલ પર આવી પડતું. અણમોલને તેના પ્રત્યે બહુ વહાલ એટલે તેની બધી જરૂરિયાતો પૂરી કરવા પ્રયત્ન કરતી. મહેશ પણ માનતો કે મારી બેન મારા માટે કોઈ પણ કામ કરવા સક્ષમ છે.

બંનેની શાળા પણ એક એટલે જવા આવવાનું સાથેને સાથે. આમ ભાઈબેનનો પ્રેમ પાંગરતો રહેતો. અણમોલને યાદ આવ્યું કે જ્યારે તેના લગ્ન લેવાના હતાં ત્યારે મહેશ બહારગામ કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં હતો. પરીક્ષા નજીક હતી અને તેનું આ છેલ્લું વર્ષ હતું તેમ છતાં લગ્નના પંદર દિવસ પહેલાં આવી ઊભો. ઘણું સમજાવ્યું કે ભણતરનું છેલ્લું વર્ષ છે તે ન બગાડ પણ તે ટસનો મસ ન થયો અને કહ્યું કે પરીક્ષાની ચિંતા ન કર તે પહોંચી વળશે. વિદાયવેળાએ એક પુરુષ હોવા છતાં તેની આંખોમાંથી વહેતા નીર તેની બેન પ્રત્યેની લાગણીને વાચા આપી રહ્યા હતા.

પછી તો કહ્યું તેમ કરી બતાવ્યું ભાઇલાએ. પરીક્ષામા ફર્સ્ટ ક્લાસ લાવીને રહ્યો. આજે તો તે બેંગલોરમાં એક સારી આઈ.ટી. કંપનીમાં ઉંચા હોદ્દે બિરાજે છે. તેનું પણ એક સુખી કુટુંબ છે અને નિયમિત ફોન કરી બેન-બનેવીને યાદ પણ કરે છે. તેની પત્ની નિશા પણ તેને ખુબ માન આપે છે. અને તેની દીકરી પાયલ તો ફોઈને બહુ પ્રિય. નાની હતી ત્યારે જ્યારે મળે ત્યારે ન ફોઈ તેને છોડે ન તે ફોઈનો હાથ છોડે. જો કે પાયલ હવે પરણી ગઈ અને અમદાવાદ રહે પણ તે પણ અવારનવાર ફોન કરી તેની ફોઈના સમાચાર પૂછી લે.

વિચારોની રેલગાડીએ હવે ઝડપ પકડી હતી. પિયરના તે દિવસોને યાદ કરતાં કરતાં તેનાં વિચારો હવે માબાપથી આગળ દાદા-દાદી અને નાના-નાની સુધી પહોંચી ગયા.

ગામના તેમના ઘરમાં સંયુક્ત કુટુંબ હતું. દાદા-દાદી પણ સાથે રહેતા હતાં. નાની અણમોલ દાદાની લાડકી. તે તો ચરકલી કહીને જ તેને બોલાવતા કારણ અણમોલ આખો દિવસ ચકલીની જેમ ફરફરતી અને ચહેક્યા કરતી. શાળાએ જાય ત્યારે ઘર સૂનું સૂનું પણ જેવી ઘરે આવે કે દાદા ખુશ અને કહે મારી ચરક્લી આવી ગઈ. તો દાદીને અણમોલ માટે નવો નવો નાસ્તો બનાવીને ખવડાવવાનો શોખ. મા તો મીઠો ગુસ્સો કરે કે બા તમે આને આટલા લાડ કરો છો તો મોટી થશે ત્યારે તેને જ સાસરે ભારી પડશે. પણ દાદી થોડા માને? એ તો કહે તું ખોટી ચિંતા કરે છે. મારી અનુને એવું સાસરૂં મળશે કે તે રાજ કરશે રાજ.

આ શબ્દો યાદ આવ્યા અને અણમોલની આંખોમાં ભીનાશ ભરાઈ આવી. રાજ કર્યું પણ કઈ કિંમતે ! અંતે તો સ્વના સુખને ખાતર માનવીય સંબંધોને અવગણ્યા. પૂજ્ય એવા સાસુ સસરાની લાગણીઓને અવગણી પોતાનું ધાર્યું કર્યું. કહે છે ને કે હાથનાં કર્યા હૈયે વાગે. તેનો અનુભવ તેને આ જન્મમાં જ મળી ગયો. જેમ તેણે અમલના માબાપને માનસિક વ્યથા પહોંચાડી તેમ આજે હવે તે પણ પોતાના સંતાનો થકી તે જ વ્યથા ભોગવી રહી છે. ભલે તેઓએ માને તરછોડી નથી પણ વેગળા તો છે. પોતાના કહેવાય પણ પારકાં બનીને બેઠા છે. આ ઉંમરે જેઓએ તેમને સાથ આપવો જોઈએ તે તો સાત સમંદર પાર વસે છે.

સમજણી થઇ ત્યારે મૃત્યુ શું છે તે દાદાના મૃત્યુને કારણે સમજાયું. જે તમારી સામેને સામે હોય અને અચાનક એક દિવસ ગાયબ થઇ જાય ત્યારે તમારી શું હાલત થાય તે તો જેણે અનુભવ્યું હોય તે જ સમજે. એક દિવસ જ્યારે તેને શાળામાંથી ઘરે જલદી લેવા પાડોશીના મેનકામાસી આવ્યા. શા માટે તે લેવા આવ્યા છે તે પૂછતાં ફક્ત એટલું જ કહ્યું કે તારા દાદાની તબિયત સારી નથી એટલે તને ઘરે બોલાવી છે. ઘરે પહોંચ્યા બાદ ઘરનું વાતાવરણ જોઈ પહેલાં તો ન સમજાયું કે દાદાને

કેમ જમીન પર સુવાડ્યા છે અને કેમ આટલા બધા લોકો ભેગા થયા છે પણ પછી માએ પાસે લઇ જણાવ્યું કે તારા દાદા ભગવાનને ઘરે ગયા છે ત્યારે તે અવાચક થઇ ગઈ હતી. સાંભળ્યું હતું કે કોઈ મરે ત્યારે તે ભગવાનને ઘરે જાય પણ મારા દાદા સાથે આવું થાય? આ વાત તે માની ન શકી, પણ હકીકત એ હકીકત તે તેને સ્વીકારવી પડી.

દાદાના ગયા પછી થોડો સમય તો તે વ્યાકુળ રહી પણ સમય જતાં બધું ઠેકાણે પડ્યું. આ અનુભવને કારણે જ્યારે દાદી ત્યારબાદ થોડા વર્ષો પછી મૃત્યુ પામી ત્યારે તે આઘાત અણમોલ જીરવી શકી હતી તે પણ તેને યાદ આવ્યું.  તેવું જ નાના નાનીના મૃત્યુ સમયે તેણે અનુભવ્યું હતું.

અણમોલનાં વિચારપ્રવાહમાં હવે નાના-નાનીની યાદ જોડાઈ. કહે છેને કે માંમાનું ઘર કેટલે તો કહે દીવો બળે એટલે. બસ આ જ અણમોલની બાબતમાં લાગુ પડતું હતું. તેના ઘરથી ચાર મકાન છોડીને તેનું મોસાળ. મોસાળમાં નાના-નાની, મામા-મામી રહે. મામાને એક દીકરો અને એક દીકરી. દીકરીનું નામ મંદા. લગભગ સરખી ઉંમરને કારણે અને એક જ શાળામાં જતા એટલે તેમનાં સંબંધે કોઈ ઓર જ રંગ પકડ્યો હતો. એક તો નજીક નજીક રહે એટલે થોડી થોડી વારે એક્બીજાને મળે, ભલે કોઈ ખાસ કારણ ન હોય. રાતના સુતા પહેલા પણ માની બૂમ ન આવે ત્યાં સુધી વાત કર્યા વગર ન રહે. નાસમજ ઉંમરમાં એકબીજાની ટીખળ કરે ત્યારે પણ કોઈ રાજકુમાર આવીને લઇ જશે તેવી કલ્પના કરે અને ચડસાચડસી થાય કે કોને કેવો રાજકુમાર મળશે.

તેને યાદ આવ્યું કે મંદાના લગ્ન તેની પહેલાં થઇ ગયા હતાં અને ત્યારે તે કેટલું રડી હતી. જાણે પોતાના કાળજાનો કટકો તેનાથી વિખૂટો પડી ગયો હતો. વિદાયવેળાએ બન્નેને છૂટાં પાડવા લોકોને જે મહેનત કરવી પડી હતી તે યાદ આવતા તેનાથી મલકી જવાયું. લગ્ન બાદ મંદા નિયમિત ફોન કરતી પણ પછી સાંસારિક જવાબદારીઓને કારણે તેનો પ્રવાહ પણ ધીમો થઇ ગયો અને જાણે નદી એક ઝરણું બની ગયું. હવે તો તે અમેરિકા રહે એટલે ફોન પણ જવલ્લે જ આવે. હા, અણમોલના દીકરાઓ માને ફોન કરે ત્યારે મંદામાસી વિષે વાત કરે અને એમ તેની યાદ વળગી રહે. પાંચેક વર્ષ પર આવી હતી ત્યારે આખી રાત સુખદુ:ખની વાતોમાં વિતાવી હતી પણ હવે તે ક્યારે આવશે તે રામ જાણે. હવે જ્યારે તેની યાદ આવી છે તો કાલે જરૂર તેને વાત કરીને મન હળવું કરીશ એવો વિચાર પણ અણમોલને આવી ગયો.

કેવા હતાં તે દિવસો અને કેવું હતું તે બાળપણ ! ते हिनो दिवसा: गता !

અતીતની યાદો હજી આગળ વધતે પણ હવે તેની આંખો ઘેરાવા માંડી હતી એટલે વિચારોમાં પણ એકરૂપતા ન જળવાઈ અને તે ક્યારે સુઈ ગઈ તેનો પણ તેને ખ્યાલ ન રહ્યો.

 

નિરંજન મહેતા

**************

  

| Leave a comment

હા પસ્તાવો ***** પ્રવિણા કડકિઆ

પ્રકરણ **૧

“હા પસ્તાવો વિપુલ ઝરણું સ્વર્ગથી ઉતર્યું છે

પાપી તેમાં ડૂબકી દઈને પુણ્યશાળી બને છે ” !

****************************************

 

આજે સવારથી દિલમાં ઉમંગ માતો ન હતો. જ્યારે પણ કશુંક સારું થવાનું હોય તેની આગાહી અણમોલને દિલમાં થતી. તેને થતું ,’મારા જેવું નસિબદાર કોઈ નથી ‘. તેની ડાબી આંખ પણ ફરકતી હતી.

અમલ આજે ઓફિસેથી વહેલો આવી ગયો હતો. તેના પણ ભણકારા અણમોલને વાગી ગયા હતા. મનોમન નક્કી કર્યું અને ચા ચારને બદલે સાડાચારે પીવાનું નક્કી કર્યું. હજુ તો ચા કપમાં રેડે તે પહેલાં દરવાજાની ઘંટડી વાગી. રોજ બારણું ખોલવા રમા જાય. આજે તેની ધીરજ રહી નહી. કામ પડતું મૂકીને બારણું ખોલવા ધસી ગઈ. અમલને જોઈને સીધી તેને વળગી પડી.

‘કેમ આજે કાંઈ બહુ ખુશ છે’?

‘મને હતું તું જ છે, સાચું પડ્યું એટલે આનંદનો ઉભરો આવી ગયો. ચાલ ચા તૈયાર છે’.

અમલને ચાની તલપ લાગી હતી. માથું દુખતું હતું એટલે તો ઘરે વહેલો આવી ગયો હતો.

બન્ને જણા ચા પીવા બેઠા. ચા સાથે બાફેલા મુઠિયા તૈયાર હતા. માઈક્રોવેવમાં ગરમ કરી બન્ને વરંડાના હિંચકે આવી બેઠા. અણમોલને ઘણીવાર પોતાની ઈર્ષ્યા આવતી. કયા કર્મોનું ફળ તે આ જન્મમાં પામી રહી હતી. જ્યાં સુધી બધું આપણી મરજી પ્રમાણે મનગમતું થાય ત્યાં સુધી આપણો વિશ્વાસ દ્રઢ બને. બાળકો કોલેજમાંથી સારા ક્રમાંક લાવી અમેરિકા ભણવા ગયા હતા. અમલને વિશ્વાસ હતો તેઓ અમેરિકાની ઉચ્ચ તાલિમ લઈને  પાછા ભારત આવશે અને તેના ધંધામાં પ્રગતિના નવા શિખર સર કરશે.

માનવી ધારે કાંઇ અને કુદરત આપે કાંઈ. બન્ને બાળકોએ સુંદર ઉચ્ચ તાલિમ તો લીધી પણ પછી અમેરિકન છોકરીઓને પરણી અંહી અમેરિકામાં રહેવાનું વિચાર્યું. લગ્ન પણ કર્યા પછી માતા અને પિતાના આશિર્વાદ લેવા ભારત આવ્યા. એ તો સારા કર્મ જાણો કે આવતા પહેલાં કહ્યું હતું એટલે અણમોલ અને અમોલે નાની પણ અતિ સુંદર પાર્ટીનું આયોજન કર્યું હતું. બધા ખુશ થયા. ખુશી અલ્પજીવી નિવડી. દસ દિવસમાં તો ઘરમાં હતી એવી પાછી શાંતિ છવાઈ ગઈ.

આજે અણમોલ વિચારી રહી આવું કેવી રીતે બન્યું. શું મારી પરવરિશમા ક્યાંય ખોટ હતી ? અચાનક સ્મૃતિ પટ પર બા તેમજ બાપુજી છવાઈ ગયા. લગ્ન કરીને આવી ત્યારથી ઉછળતી હરણી જેવી હતી. ક્યારેય તેને બા તેમજ બાપુજી પોતાના લાગ્યા ન હતાં. શાંતાબાએ મુંગા મોઢે સહી લીધું. રસિકભાઈ તો માસ્તર મારે પણ નહી અને ભણાવે પણ નહી તેવા હતાં. શાંતાબાને ખૂબ પ્યાર કરે. અમલ ઉપર તો જાન ન્યોછાવર કરે. હવે અણમોલ ઘરમાં ઠેકડા મારે પણ તેનું કાંઈ ઉપજે નહી. અમલ તેને અનહદ ચાહતો પણ કંકાસ ગમતો નહી. આખરે તેણે હારી થાકીને લગ્ન પછી બે વર્ષમાં અણમોલને લઈ  મુંબઈ આવી પોતાની જીંદગી શરૂ કરવાનું વિચાર્યું.

અણમોલની તો કાયાપલટ થઈ ગઈ. પોતાનો નાનકડો મજાનો બે બેડરૂમનો ઓનરશીપનો ફ્લેટ હતો. તેને ક્યાં ખબર હતી અમલના બાપુજીએ પ્રોવિડન્ટ ફંડના પૈસા ઉપાડીને તેમને અપાવ્યો હતો.  અમલને સારી તરક્કી મળતી રહી. પાંચ વર્ષમાં તો ખૂબ પ્રગતિ સાધી. મરિન ડ્રાઈવ પર મોટો ફ્લેટ લીધો. અમલ માતા તેમજ પિતાની ખબર રાખતો. તેમને ધંધાના કામે જંઉ છું કહી ગામ જઈ મળી આવતો. માતા અને પિતા પુત્રથી ખૂબ ખુશ હતા. શાંતાબાના સંસ્કાર દીપી ઉઠ્યા.

અણમોલે તો બાળકો થયા પછી પણ પોતાના વર્તનમાં કોઈ ફેરફાર કર્યો નહી. બાળકોને ઘણીવાર થતું દાદા અને દાદી કેમ આવતા નથી. અષ્ટં પષ્ટં સમજાવી અણમોલ વાત ઉડાવી દેતી. બાળકો પછી ઝાઝી માથાકૂટ કરતા નહી. અમેરિકા જવાનું હતું ત્યારે અમલ બાળકોને લઈને ગામ ગયો હતો. દાદા તેમજ દાદી અને ઘર જોઈ ખૂબ ખુશ થયા. જો કે તેમની તબિયત ઉમરને કારણે થોડી નબળી થઈ ગઈ હતી.

બસ પછી તો તેઓ અમેરિકાવાસી થઈ ગયા. હવે જ્યારે પોતાના બાળકો અમેરિકા ખાતે થયા, ત્યારે એક સાંજે અમલ જમવાનો ન હતો. રાતના તાજમાં મિટિંગ હતી. અણમોલ ભૂતકાળમાં સરી પડી.

બા અને બાપુજી એકીટશે તેને નિહાળી રહ્યા હતા. બા તો હમેશની જેમ શાંત હતા. બાપુજીની વેધક આંખો તેને વીંધી રહી હતી.

બાપુજી કહેતા જણાયા ,’હું બધું જાણતો હતો. ઘરના વડીલ તરિકે મૌન રાખીને મારો મોભો જાળવ્યો હતો.’ મારા અમલને તું ગમી ગઈ હતી એટલે કાંઈ પણ ન બોલવાનું નક્કી કર્યું હતું. તે બાના દિલને વિંધ્યું છતાં હું કાંઈ ન બોલ્યો. મારી ભોળી અને વહાલી શાંતાને પારાવાર દુઃખ થયું હતું. અમલને અમારાથી છીનવી લીધો !’ અમલ તેની માતાની આંખનો તારો અને દિલની ધડકન હતો. તેના એકના એક દીકરાને માતા તેમજ પિતા પાસેથી અળગો કરતાં તને ક્શું જ થયું ન હતું. તારા મુખ પર વિજયના સ્મિતની રેખા મેં નિહાળી હતી.’

જુવાનીમાં તને ક્યાં ભાન હતું કે તારા વર્તનની અસર બાકી ઘરના સભ્ય ઉપર કેવી પડે છે. તને તો બસ,’ તું કહે એ સાચું દેખાતું હતું. ‘  જુવાનજોધ દીકરાની જિંદગીમાં અવરોધ ન આવે એટલે અમે બન્ને મુંગા રહેતાં. આમારા મૌનને તે નિર્બળતા માની હતી. તારા સંસ્કાર પણ જણાઈ આવતા હતાં. ‘કૂવામાં હોય તો હવાડામાં આવે’. જો માતા અને પિતા સાચા અને ખોટા વચ્ચે ભેદ ન પારખી શકે તો તને શું દોષ દેવો ? સંસારનું ચક્ર અવિરત ગતિ એ ચાલે છે. તું અમારા પુત્ર અને બાળકો સાથે સુખેથી રહે એવી મનોકામના.

કોને ખબર ‘સ્ત્રી’ કેમ આટલું ક્રૂર વર્તન કરી શકે છે ? સ્વાર્થી બની માત્ર પોતાના ગમા અણગમાને જીવનનું મધ્ય બિંદુ બનાવે છે.  પુરૂષને શું કહેવું ? પરવશ કે પામર ! ના, કદાચ ઝંઝટ અને ક્લેશથી દૂર રહેવાનો માર્ગ ન શોધી શકનાર મુસાફર !  ઘંટીના બે પડ વચ્ચે અનાજ સાબૂત નથી રહી શકતું એ સત્ય છે. માતા અને પત્ની બન્નેને ખુશ રાખવાનો રામબાણ ઈલાજ હજુ શોધાયો નથી.

શોધાશે પણ નહી. જેણે’ સમજણ’ નું ધાવણ ધાવ્યા હોય તેમને માટે આ સરળ છે.

અણમોલે બે હાથ વડે કાન દબાવ્યા. તેનું અંતર આજે તેને ડંખી રહ્યું હતું. તેના હૈયાનો અવાજ તેને બિહામણો લાગ્યો. આજે અચાનક આ વિચાર નહોતો આવ્યો. બન્ને દીકરાઓ દસ દિવસમાં પાછા અમેરિકા ગયા ત્યારથી તેનું અંતર મન હચમચી ગયું હતું. માતા અને પિતા બાળકોને ખૂબ ચાહતા હોય છે, તેની પ્રતીતિ થઈ હતી. અમલ હવે પહેલાં કરતા ખૂબ શાંત થઈ ગયો હતો. એટલે તો તેને બારણું ખોલતાં વળગી પડી હતી. તેનું દિલ, દિમાગ, ઘર ખાલીપો અનુભવી રહ્યું હતું’.

જુવાનીમાં કરેલું વર્તન આજે તેને રહી રહીને સતાવવામાં સફળ થયું. જો આજે તે પોતાની ભૂલની કબૂલાત કરે તો  પણ કોની પાસે ? માતા અને પિતા એકલતાની જીંદગીમાં ઝૂરી  અકાળે અવસાન પામ્યા હતા. તેમને અસહ્ય દુખ પહોંચાડ્યા હતા. પસ્તાવાના પાવન ઝરણામાં અણમોલ સ્નાન કરી રહી પણ તેનું દિલ અને દિમાગ તેને કોસતું રહ્યું ! હવે તેના હાથમાં કોઈ ઈલાજ ન હતો.

અમલને હૈયે ખૂબ ધરપત હતી. તેણે માતા અને પિતાને જીવની સાટે સાચવ્યા હતા. અણમોલને કહેવાની કોઈ જરૂરત તેને જણાઈ ન હતી. અમલ પોતાની ફરજમાંથી તસુભર ચલિત થયો ન હતો. માતા અને પિતાને અનહદ ચાહતો હતો.  આખરે તે પણ બે બાળકોનો પિતા હતો. તેમની માતાને જરા પણ દર્દ  થાય તે સંતાનો સહી ન શકત. અણમોલની લાજ તેણે પોતાના બાળકો પાસે અકબંધ રાખી હતી.’ અમલના સંસ્કાર તેને કોઈ પણ દિશામાં ખોટું પગલું ભરવા દેતા નહી.

અણમોલને ખૂબ અફસોસ થઈ રહ્યો હતો. ‘જીવતા જીવ માતા પિતાની આંતરડી ઠારવાની’ વાત તો બાજુએ રહી ભરપૂર ઉપેક્ષા કરી હતી. એ તો અમલ હતો, જેણે આંખની પલકોં પર પોતાના માતા અને પિતાને સજાવ્યા હતા. જેની સાથે રહેવું તેની સાથે વેર ન રખાય. આખરે તે પણ પોતાના બાળકોની મા હતી ! જુવાનીમાં માનવ એવી તો દીશા ભૂલે છે કે જ્યારે તેને ખ્યાલ આવે છે ત્યારે ખૂબ મોડું થઈ ગયું હોય છે. જુવાનિયા ભૂલી જાય છે ‘જુવાની ચાર દિવસની ચાંદની છે’. તેને માત્ર પોતાના ‘માતા તેમજ પિતા’ દેખાતા હતાં. અમલને જાણે એના માતા તેમ જ પિતા ઝાડ પરથી તોડી લાવ્યા હતા !

પેલો કળીઑ સાથે કરેલો સંવાદ યાદ આવી ગયો. માળી તાજા તાજા ફૂલ ચુંટતો હતો. કળીએ વિચાર્યું કાલે મારો વારો છે ! હજુ પણ મોડું નથી થયું. જુવાનિયાઓ ,જુવાનીના મદમાં એવા અંધ ન બનો કે પાછળથી પસ્તાવો પણ તમને એ ડાઘ ધોવા માટે મદદ રૂપ ન થાય !

અણમોલના અંતરાત્માએ જવાબ આપ્યો. આજે તે અવાજને અણમોલ અવગણી ન શકી. રહી રહીને પોતાની આજની પરિસ્થિતિ માટે કોણ જવાબદાર છે તે સમજાયું.  શાંતિ રાખી  અમલ પાસે કઈ રીતે ક્ષમા માગવી તેનો વિચાર કરી રહી. અમલ પણ હવે કશું કરવાને સમર્થ ન હતો.

શાંતાબા તેમજ રસિકભાઈના ફોટા પાસે ઉભેલી અણમોલને સમયનો પણ ખ્યાલ ન રહ્યો કે ક્યારે અમલ તેની પાછળ આવીને ઉભો હતો. તેની આંખમાંથી અશ્રુધારા નિર્બંધ બની વહી રહી હતી. પત્નીને થયેલા પસ્તાવાને અમલ સાક્ષી બની નિહાળી રહ્યો !

પસ્તાવાનું ઝરણું કોને પાવન કરશે ? મૃત શાંતાબા અને રસિકભાઈના હૈયા ઠરશે ? અણમોલ માફી પામશે ? અમલ ગઈ ગુજરી ભૂલી શકશે ?

 

| Leave a comment

ગણપતિ બાપા -રોહિત કાપડિયા


– – – – – – – – – – – – –
અવિનાશ હાલમાં બહુ ખુશ હતો. ગણપતિ બાપાની અસીમ કૃપાથી કારોબાર ખૂબ જ સુંદર ચાલતો હતો. આ વર્ષે ગણેશ ચતુર્થીના દિવસે ગણપતિ બાપાની ખૂબ જ ધામધૂમથી એમના બંગલામાં પધરામણી કરવાનું નક્કી કર્યું હતું. આ પ્રસંગની શોભામાં અભિવૃદ્ધિ કરવા બાજુના શહેરમાં આવેલા સ્વામી શ્યામજીને એ સમયે આવવાનું નિમંત્રણ આપવા એ અને આશા ત્યાં પહોંચી ગયા હતા.

સ્વામીજીની બેઠકમાં અવિનાશ જૂતા કાઢીને પ્રવેશે એ પહેલાં આશાએ એક નાની ચબરખી સ્વામીજીને આપી દીધી. એક જ લાઈનના એ સંદેશાને સ્વામીજીએ વાંચી લીધો. અવિનાશે ભાવથી વંદન કરી સ્વામીજીને દસ દિવસ પછી આવતા ગણેશ ચતુર્થીના દિવસે પધારવાની વિનંતી કરી. સ્વામીજીએ વિનંતી સ્વીકારતાં કહ્યું “આજનું ગણેશ પૂજનનું પ્રવચન સાંભળી અને પ્રસાદ વાપરીને પછી જ રવાના થજો.”
સ્વામીજીએ સુમધુર અવાજે ગણેશજીના જન્મથી શરૂ કરીને કથા આગળ વધારતાં કહ્યું “હર મંગલ કામની શરૂઆત ગણેશજીની પૂજાથી જ થાય છે અને એ મંગલકર્તાની કૃપાથી સર્વ કાર્ય વિધ્ન વગર પૂર્ણ થાય છે. આપ સહુ જાણો છો આ મંગલકર્તા ગણેશ કોને મંગલ માનતા હતા? કોની પૂજા કરતાં હતાં? તો સાંભળો એક નાનકડી કથા. એક વાર ગણેશજી અને એમના ભાઈ કાર્તિકેય વચ્ચે પૃથ્વીની ત્રણ પ્રદક્ષિણા કોણ જલ્દીથી પૂરી કરે છે તે માટે હરીફાઈ જામી. કાર્તિકેય તો શરત લગાવી દોડવા માંડયા. ગણેશજી તો ઉભા જ રહ્યા અને થોડી વાર પછી માતા-પિતા એટલે કે શંકર-પાર્વતીની ત્રણ પ્રદક્ષિણા કરીને બેસી ગયા. કાર્તિકેય જ્યારે પ્રદક્ષિણા પૂરી કરીને આવ્યા અને ગણેશજીને જોઈને બોલ્યા “તમે કઈ રીતે પહેલાં આવી ગયા?” ગણેશજીએ કહ્યું “મારા માટે તો માતા-પિતામાં જ આખું વિશ્વ આવી જાય એટલે હું તો એમની પ્રદક્ષિણા કરીને બેસી ગયો.” આપ સહુ પણ મા-બાપને એટલા જ પૂજનીય ગણજો. મા-બાપનું માન જાળવ્યા વગર કરેલું ગણેશ પૂજન વ્યર્થ છે. “પ્રવચન આગળ ચાલતું રહ્યું પણ અવિનાશ તો વિચારોમાં ખોવાઈ ગયો.

પિતાજીના કડક સ્વભાવ અને શિસ્ત પાલનના આગ્રહને કારણે નાનપણથી જ થોડીક નારાજગી હતી. શાળામાં અને કોલેજમાં પણ તેમના નિતી-નિયમોને કારણે મને પિંજરામાં પૂરાયેલા પંખી જેવી મારી દશા લાગતી. ધંધો ચાલુ કર્યો તો તેમાં પણ તેમના સલાહ સૂચન ચાલુ થઈ ગયા. ઘણો ગુસ્સો આવતો પણ મનમાં ને મનમાં જ સમાવી લેતો. આશા સાથે લગ્ન થયા તો મારી સાથે એને પણ ટોકવાનું ચાલુ કર્યું. કુટુંબની માન-મર્યાદા અને ખાનદાન વહુના કર્તવ્ય વિષે ભાષણ આપવા માંડયા. હવે મારો ગુસ્સો સામો જવાબ થઈને બહાર આવવા લાગ્યો. આશા મને રોકતી અને સમજાવવાની કોશિશ કરતી કે બાપુજીની વાતમાં કંઈ ખોટું નથી પણ મારૂં મન માનતું નહીં. તે દિવસે મારા બધા મિત્રોની વચ્ચે મને ટોક્યો. મારાથી રહેવાયું નહીં. મિત્રોના ગયા પછી મેં કહી દીધું કે જો તમારી આવી જ વર્તણૂક ચાલુ રહેશે તો મારે તમને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકવા પડશે. જવાબમાં તેમણે કહ્યું “જો હું અહીં રહીશ તો એક બાપ તરીકે તને સલાહ – સૂચન આપીશ જ. મને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દે, પછી તારે જે કરવું હોય તે કરજે.”

આશાની અનેક ના હોવા છતાં પણ મેં પિતાજીને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી દીધા. ત્યાં સારામાં સારી સગવડ મળે ને પૈસાની કોઈ તકલીફ ન પડે તેનું આયોજન કરી દીધું. ખેર! આજે જ્યારે સ્વામીજી કહે છે કે મા-બાપની પૂજા ન કરનારને ગણેશજીની પૂજા કરવાનો હક્ક નથી તો હું શું કરું? આમ જુઓ તો પિતાજીના કડક સ્વભાવ પાછળ, શિસ્તપાલનના આગ્રહ પાછળ, ધંધામાં અપાતા સલાહ – સૂચન પાછળ કે પછી વડીલોની માન-મર્યાદા જાળવવાનું કહેવા પાછળ એમનો આશય તો સારો જ હતો ને? મારી જે માંગણી એમને યોગ્ય લાગી તે બધી એમણે પૂરી કરી જ છે. લગ્ન થયા ત્યાં સુધી રોજ રાત્રે આવીને મારી ચાદર સરખી કરીને મારા માથા પર એ હાથ ફેરવી જતાં. નાનો હતો અને બિમાર થતો ત્યારે આખી રાત જાગતા. મારી પત્નીને પણ દીકરીનું જ સ્થાન આપ્યું છે. આ બધામાં એમનો પ્રેમ જ છુપાયેલો હતો ને? મેં ગાંડાએ એમનો પ્રેમ જોવાને બદલે એમની કડકાઈ જ જોઈ.

સ્વામીજીનું પ્રવચન પૂરું થતાં જ એમની પાસે જઈ વંદન કરીને કહ્યું “આ વખતે મારે ગણેશ પૂજનની સાથે પિતાજીનું પૂજન પણ કરવું છે. અમે અહીંથી સીધા વૃદ્ધાશ્રમ જઈ પિતાજીને ઘરે લઈ જઈશું. આપ સમયસર પધારી અમારૂ આંગણું પાવન કરજો.” સ્વામીજીએ આશિર્વાદ આપતાં આશાની સામે હાથ જોડી લીધાં. આશાને એ ચબરખી -એમને પિતાજીને વૃદ્ધાશ્રમમાંથી પાછાં લાવવા સમજાવજોનો જવાબ મળી ગયો હતો. લાઉડસ્પીકર પરથી શબ્દો ગૂંજી રહ્યા હતા – –
ગણપતિ બાપા મોરિયા
મંગલમૂર્તી મોરિયા……
રોહિત કાપડિયા
.

Posted in અન્ય, પ્રેરક લેખ | Leave a comment

૮૦૦ રિવર વૉક ડ્રાઈવ પ્રકરણ ૧૦ પ્રવીણા કડકિયા

આજે કેમે ય કરીને આંખ ખુલતી ન હતી. રાતમાં થયેલી ધમાલથી હર્ષદ મોટા પરેશાન હતાં મોટલના ધંધામાં પૈસા સારા બનતા હતાં પણ સાથે જુવાની રોળાઈ જતી લાગી. કામનો બોજો ઘણો રહેતો. ભલેને માણસો રાખ્યા હોય પણ આ ધંધો ૨૪ કલાકનો. ક્યારેય બંધ ન હોય. સૂરજ રજા પાડે, ચાંદ અમાસને દિવસે ગેરહાજર હોય પણ આ મોટલ ૩૬૫ દિવસ ૨૪ કલાક ખુલ્લી હોય.

સૂરજ ભલે  ઉગે કે ન ઉગે યા વાદળ પાછળ સંતાયો હોય, મોટલમાં તો બારણું ખૂલે, ઘંટી વાગે એટલે સમજી જવાનું કોઈ નવો ”મુસાફર” આવ્યો છે. આ મોટેલની જગ્યા નસિબવાળી હતી કે મોકાની હતી, એ કહેવું મુશ્કેલ થતું ?કદાચ બન્ને સાચા હશે.  મોટલમાં  લખલૂટ પૈસા બનાવી હર્ષદ મોટાએ ગામમા  મમ્મીની યાદમાં હોસ્પિટલમાં એક આખો માળ લઈ લીધો. જ્યાં જરૂરત મંદોને મફતમાં સુંદર સગવડ મળતી. આમ હર્ષદ મોટા, સમાજમાં નામ માટે નહી પણ દિલથી ફાળો આપતા. ઘણીવાર અનામી દાન પણ કરતા.

પિતાજીના નામ પર અદ્યતન સુવિધાવાળી પ્રાથમિક શાળા બંધાવી.  આમ બે હાથે પૈસા વેરતા પણ સાથે મજૂરી પણ કરવી પડતી હતી. તેમના માતા અને પિતાએ સાધારણ સ્થિતિમાં તેમને ઉછેર્યા હતા તે બરાબર યાદ હતું. આજે પૈસો તેમના દિમાગ પર નહોતો ચડ્યો. તેઓ જાણતા હતા, આંબાને કેરી આવે ત્યારે નમે છે, ટટ્ટાર ઉભો નથી રહેતો.

આમ બે હાથે પૈસા વેરતા પણ સાથે મજૂરી પણ કરવી પડતી હતી.  નસિબ જોગે અર્ધાંગિની ખૂબ સુંદર અને સમજણવાળી પામ્યા હતા. તેમની સાથે ખભે ખભો મિલાવીને કામ કરતી. મોટાને બાળકો તરફથી કોઈ ફરિયાદ ન રહેતી.

ખેર હજુ દસેક વર્ષ ધંધો ચલાવવો હતો. એમ લાગતું કે મોટલની પાછળ જે અંજીરનું ઝાડ છે, તેના પર અંજીર ઓછા આવે, પણ ડોલરના પાંદડા વધારે જણાય છે. હવે આ ડોલર આપતું ઝાડ એકદમ કેમ વાઢી નખાય. સખત ઠંડીના દિવસો હતાં. પાણીની પાઈપ બરાબર કપડાંથી અને ટેપથી વિંટાળી હતી. ઘરાકી એકદમ ઓછી હતી. ઠંડીમાં થીજેલો નાયગરા ફોલ જોવા લોકો આવતા પણ આવી કાતિલ ઠંડીમાં , કોઈ હિમત ન કરે. આવ્યા પછી મોટલની રૂમમાંથી કામકાજ પતાવતા. જ્યારે દારૂના નશામાં ધુત લોકો આવતા તેમને ખાસ ખૂબ કડક કોફી પિવડાવી તેમનો નશો ઉતારી રૂમમાં મોકલતા. ઘણીવાર આવા દારૂડિયા મનોરંજન પુરું પાડતા. તો કોઈવાર બિભત્સ ગાળો પણ બોલતા. છતાં તેમના ઉતારૂઓની કાળજી  કરતા. જેને કારણે કામ કરનાર માણસોને ‘ટીપ’ ભરપૂર મળતી. માણસો પણ ખુશ અને ધંધો પણ જોરદાર. આ અમેરિકાની બલિહારી છે. મહેમાનોની સગવડ સાચવો, તેમને ખુશ રાખો , માણસો જરૂર સારો અભિપ્રાય આપશે અને ધંધો ધિકતો રહેશે.

હર્ષદ મોટા બરાબર ચેકિંગ રાખતાં કે હિટર બરાબર ચાલે છે ? ઠંડી ખૂબ હતી. છેલ્લા થડાક દિવસોથી તો ઊષ્ણતામાન ૦, કે માઈનસમાં રહેતું. મોટલમાં રહેનારને ગરમ પાણી બરાબર મળે છે?કોફી ,હૉટ ચોકલેટના પડીકા પૂરતા છે. આમ બધી બાબતની ચોકસાઈ કરતા.

તેમને ત્યાં આવનારને જરા પણ તકલિફ પડવી ન જોઈએ. ડોલર સાથે ઈજ્જત ખૂબ કમાયા હતા. પાંચમાં તેમનું નામ પુછાતું. જ્યારે ભારતિય મેળાવડા માટે કોઈ પણ ફંડ લેવા આવે તો સામેથી પૂછતા ,’તમે કહો એટલા આપું”. આવી તેમની વર્તણુકને કારણે એમના સમાજમાં નામ પણ કમાયા હતા. આવનાર માણસ ખુશ થઈને જતા. હર્ષદ મોટાને થતું, આ દેશમાં આટલી મિલકત રળ્યો છું તો પછી મારે પણ માથા પરથી આ દેશની માટીનું ઋણ ઉતારવું જોઈએ. ભારત મારી જન્મભૂમી છે, અમેરિકા મારી કર્મભૂમી. કૃષ્ણની જેમ મારે બે માતા છે. આવા ઉમદા વિચાર ધરાવનાર વ્યક્તિ હમેશા આપીને બમણી ખુશી મેળવતી. ધર્મ પત્નીનો સહયોગ સોનામાં સુગંધ ભળે તેવો હતો. યાદ રહે, ધર્મીને ઘેર ધાડ પડે.

સાંજના કોલેજથી આવતાં તેમનો મોટો દીકરો બરફના તોફાનમાં સંડોવાયો. ક્રિસ્ટમસની રજા પડવાને બે દિવસની વાર હતી. ગાડી સ્કીડ થઈને ડીચમાં પડી. સેલ ફોનથી ટો ટ્રકવાળાને ફોન કરી જણાવ્યું. એમના ફોનમાં સગવદ હતી દીકરાનો અકસ્માત ક્યાં થયો છે તે જાણી શક્યા. દીકરાએ તો માત્ર ઈમરજન્સીનું બટન દબાવી સંદેશો પહોંચાડ્યો હતો. ગાડી ભલે ટોટલ થઈ પણ દીકરાને ઉની આંચ આવી ન હતી .

રસ્તા પર બરફ જામેલો હોય ત્યારે કોઈ ગાડીનો ડ્રાઈવર હોંશિયારી ન મારી શકે. ગમે તેવો કુશળ યા અનુભવી ડ્રાઈવર હોય. ગાડી જ્યારે સ્કીડ થાય ત્યારે નાસ્તિકના મોઢામાંથી પણ “હે ભગવાન તું બચાવ” શબ્દો નિકળી પડે.  ગાડી પોતાના મિજાજ પ્રમાણે ફરે. એ ઋતુમાં એક ફાયદો બધા ગાડીના ચાલકો ગાડી ખૂબ ધીમી ચલાવે જેને કારણે બીજી ગાડીને ભટકાવાનો પ્રસંગ જવલ્લે જ બને !

દીકરો તો હેમખેમ ઘરે આવ્યો. ગાડીને ટો કંપનીવાળા લઈ ગયા. ખાઈ પીને રાતના ગપ્પા મારવા બેઠા હતાં. દીકરો બધી વાત વિગતે કરતો હતો. મંગલાએ કહ્યું,’ બેટા હવે ચિંતા ન કર, ગાડી તો નવી આવશે. તને કાંઈ નથી થયું એ વિચાર કર’.

ગાડી ‘ટોટલ” કરી. બે દિવસમાં નવી ગાડી આંગણે આવીને ઉભી રહી. ઈન્શ્યોરન્સ વાળા શું પૈસા આપશે એની ચિંતામાં દીકરો ગાડી વગર ન રહી શકે. જીવનનું ચગડોળ ઘડી ઉપર ઘડી નીચે. ગાડી લાવવાનો લહાવો માણવા પણ ન મળ્યો. એ રાતના બાર વાગે ઓચિંતુ ‘ફાયર એલાર્મ” આખી મોટલમાં ગુંજી રહ્યું’.

રૂમ નંબર “૨૧૨” વાળૉ સિગરેટ પીતા પીતા સૂઈ ગયો હતો. ભર ઉંઘમાં હતો, જ્યારે ફાયર એલાર્મ વાગ્યું ત્યારે જાગ્યો. તેની અને બાજુવાળાની રૂમ ભડકે બળી રહી હતી. ‘૯૧૧’ ને ફોન કર્યો. ફાયર ટ્રક આવીને આગ હોલવવા માટે મથી રહી. બીજી રૂમોમાં આગ ફેલાય નહી તેના પ્રયત્નો ચાલુ રહ્યા.

“૨૧૦” નંબરમાં એક યુગલ નાની બે વર્ષની બાળા સાથે હતા. તેમના રૂમમાં આગ અને ધુમાડો પુષ્કળ હોવાને કારણે નાની બાળકી ગુંગળાઈ રહી હતી. તેના મમ્મી અને પપ્પા ખૂબ ચિંતાતૂર હતા. એમબ્યુલન્સમાં તે બાળાની સારવાર કરી રહ્યા. બે જ મિનિટમાં તેને લઈને હૉસ્પિટલ પહોંચી ગયા. નસિબ સારા હતા કે ‘પિડિયાટ્રિશ્યન” કોલ પર હોવાને કારણે હોસ્પિટલમાં હાજર હતો. તરત તેને સારવાર આપી અને દસ મિનિટમાં તો તે ખતરાથી બહાર જણાઇ. બાળકીના પપ્પા અને મમ્મીનો શ્વાસ હેઠો બેઠો.

હવે જે રૂમમાંથી આગની શરૂઆત થઈ હતી, તે યુગલ ઈંગ્લેંડથી ફરવા આવ્યું હતું. બન્ને જણા થોડું દાઝ્યા હતા. તેમને તાત્ત્કાલિક સારવાર આપી  ભય મુક્ત કર્યા. આવીને ઓફિસમાં બેઠા હતા. ફાયર બ્રિગેડવાળા તનતોડ મહેનત કરી આગને કાબૂમાં લેવાનો પ્રયત્ન આદરી રહ્યા.  નસિબ સારા હતા, ઠંડીને કારણે આગ જલ્દી કાબૂમાં આવી ગઈ. પવન પણ ન હતો. ૨૧૦ અને ૨૧૨ નંબરની રૂમો ને ખૂબ નુક્શાન પહોંચ્યું હતું.તેની નીચેનાં રૂમો પણ આગની ઝપેટ્માં આવેલી હતી, અને તેના ઉપરના બંને ફ્લોરમાં ધુમાડો લાગ્યો હતો

આ આખા પ્રસંગ દરમ્યાન હર્ષદ મોટા ખુબ હિંમતથી ઉભા હતા અને મુસાફરો ને પ્રાથમિક સારવાર આપતા હતા હતા. જીવનમાં પહેલી વાર આમ આગ લાગ્યાનો અનુભવ થયો હતો. તેમાંય પાછી પોતાની મોટલમાં ! માનવીની ધિરજની પરિક્ષા ત્યારે જ થાય જ્યારે આફત આવે. શિયાળાની કડકડતી ઠંડીમાં બહાર જવું તેમને ફાવતું નહી. અંગ્રેજી ભલે ગમે તેટલું ધંધા માટે બોલતા હોય પણ આવી રીતે આગ હોલવવાવાળા સાથે ફાવશે કે નહી તેની તેમને ખાત્રી ન હતી. રાતપાળી વાળા મેનેજરને આંખથી કહ્યું, ‘યુ હેન્ડલ ઈટ’.

તેમનો રાતનો પેલો કાળો મેનેજર બધું સંભાળી રહ્યો હતો. અમેરિકન માણસોને રાખવાનો આ મોટો ફાયદો છે. તેમને બધા માણસો સાથે વાત કરતા આવડે. કાળા જોઈને કોઈ માઈનો લાલ રાતના સમયે “હોલ્ડ અપ” કરવા પણ ન આવે. હર્ષદ મોટાની હોંશિયારીને કોઈ ન પહોંચે. તેમને ‘કયા પાણીએ દાળ ચડાવવી” બરાબર આવડી ગયું હતું.

બીજો કાળો મનેજર બ્રુશ ખુબ પહોંચેલો હતો હતો. હર્ષદ મોટા તેને હમેશા ખુશ રાખતા. તેની સાથે માથાઝિક કરતા નહી. તેમને પાછળ રહેવાનું ‘ક્વાટર્સ’ પણ આપું હતું. ફાયરબ્રિગેડ વાળા કામ આટોપીને જતા હતા, ત્યારે બધી વિધિ ડ્યુટી પર હતો એ મેનેજરે બજાવી. ફાયર બ્રિગેડવાળા અકસ્માતને કઈ નજરે જોઈને રિપોર્ટ લખતા હતા તેના પર ચાંપતી નજર રાખતો હતો. કામ પતાવ્યા પછી બધાને ગરમા ગરમ ફ્રેશ કોફી પિવડાવી અને સ્વીટ રોલ્સ આપ્યા.

ઈન્શ્યોરન્સવાળા પણ માથા પર આવીને ઉભા હતા. અક્સ્માતની ખૂબ ઝિણવટપૂર્વક  તપાસ આદરી. ભલેને તમે ગમે તેટલું પ્રિમિયમ ભરો, તેમને પૈસા આપતી વખતે પેટમાં ચૂંક આવે. લગભગ દસ દિવસ સુધી માથાનો દુઃખાવો ચાલ્યો. એક રીતે તેમના પેટમાં શાંતિ હતી. ઇન્શ્યોરન્સનું પ્રિમિયમ દર મહિને ઓટોમેટિક પેમેન્ટને કારણે ભરાતું હતું .

હર્ષદ મોટાને અને મંગલાને દીકરાના એક્સિડન્ટની કળ પણ વળી ન હતી, ત્યાં પાછી મોટલમાં લાગી આગ ! પતિ અને પત્ની બન્ને રઘવાયા થઈ ગયા હતા. પૈસા કમાવા તેમને માટે ડાબા હાથનો ખેલ હતો.  કિંતુ સવારથી સાંજ સુધી લોકો આવતા અને જુદી જુદી રીતે જાંચ પડતાલ કરતા. અંગ્રેજી બોલવામાં ફાંફા પડતા. પેલા કલ્લુ મેનેજરને ઓવર ટાઈમ આપ્યો.ીને તો મઝા પડી ગઈ.

બીજા દિવસથી પોલિસના ચક્કર ચાલુ થઈ ગયા. આગ લાગવાનું ચોખ્ખું કારણ ખબર હતી. ઈંગ્લેંડથી આવેલા કપલે પોતાની ભૂલ કબૂલ કરી હતી. તેમનો નાયગરા ફરવા જવાનો મુડ ઉડી ગયો હતો. નાનીબાળા વાળું કપલ દીકરીને લઈને પાછું આવ્યું. ભલું થજો એ દિવસે તાપમાન થોડું સારું હતું એટલે સહુને રૂમ બદલવામાં બહુ તકલિફ ન પડી. મોટલના માણસોએ દિલથી કામ કર્યું. મહેમાનોને અગવડ ન પડે તેનું ધ્યાન રાખ્યું.

બીજે દિવસે હર્ષદ મોટાએ પેલા કલ્લુ મેનેજરનો આભાર માન્યો. હવે તેમને વિચાર કરવાની ફુરસદ મળી. કેટલું નુકશાન થયું છે, તેનું અસેસ્મેન્ટ કરવા માણસો આવ્યા. ફાયરનો ઈન્શ્યોરન્સ હતો. ડિડક્ટેબલ, ૫૦૦૦ ડોલર ભરવાના હતા. હર્ષદ મોટાને એ મેનેજરની ખૂબ જરૂર હતી.

ઈંગ્લેંડથી આવેલી પાર્ટી જોરદાર હતી. તેમણે ૫૦૦૦ ડોલર તેમજ આટલી બધી તકલિફ પડી તેન પેટે બીજા ૫૦૦૦ ડોલર આપવાની તૈયારી બતાવી. અરે જેની બાળકી માંદી પડી હતી તેમને પણ ખૂબ દિલગીરી બતાવી. તેમની દીકરીના હાથમાં ૨૦૦૦ ડૉલર આપ્યા. ભૂલ પોતાની હતી જેને કારણે આ બધો તાયફો થયો હતો. હર્ષદ મોટાને આ બધું સમારકામ કરાવવામાં સમય લાગશે. જેને કારણે થોડી ધંધા પર પણ અસર થશે.

મંગલાની તો બુદ્ધિ બહેર મારી ગઈ . પહેલાં દીકરાની ગાડીનો બરફના તોફાનમાં અકસ્માત. ઉપર છોગાની મોટલમાં આગ. બહાદૂરી બહારથી બતાવતી હતી. આમ અણધારી આફત આવે ત્યારે સુનમુન થઈ જતી. આખરે હતું તો ‘ભારતનું બૈરું’. ક્યાં ગામડા ગામમાં મોટી થઈ હતી. એતો અનુભવે જીવનમાં ઑપ આવ્યો હતો.  હર્ષદને તેનું પણ ધ્યાન રાખવું પડતું

મૉટલના ધંધામાં જેમ પૈસા બને તેમ મુસિબતોનો સામનો પણ કરવો પડે. ઠીક છે આ માણસ સારો હોવાથી બધું થાળે પડ્યું. હવે કામ ક્યારથી શરૂ થાય તેની રાહ જોવાની હતી. ઈન્શ્યોરન્સવાળાના પૈસા આવશે એટલે કાળજે ટાઢક હતી. મનમાં હરખાયા કે બે પૈસા બચશે. ગાંઠનું ગોપીચંદન નહી કરવું પડે.

હર્ષદ મોટાએ એ યુગલ અને બાળકીના એક પણ પૈસા ન લીધા. તેઓ લગભગ પાંચ દિવસ રોકાયા હતા. બાળકીને જે હેરાનગતિ થઈ એ માટે ખૂબ દિલગિરી વ્યક્ત કરી.  તેમને ખાસ લક્ઝરી ગાડી કરી આપી નાયગરા ફેરવ્યા. બાળકીને ખુશ કરવા ઘણા બધા રમકડાં અને કપડા ભેટમાં આપ્યા. યુગલે ખુશ થઈને વિદાય લીધી.

Posted in ૮૦૦ રીવર વૉક ડ્રાઇવ | Leave a comment