બે હૈયાં વચ્ચે વહેતી વાતોનું ઝરણું : “આથમણી કોરનો ઉજાસ”– જુગલકીશોર

બે બહેનપણીઓ વર્ષો પછી ભેગી થાય ત્યારે શું કરે એવા સવાલનો જવાબ સામાન્ય રીતે “ગપાટા મારે, બીજું શું ?!” એવો મળે તો નવૈ નૈં. એમાંય કૉલેજજીવન પછી છુટી ગયેલો સંબંધ ૪૮ વરસ એટલે કે અરધી સદી પછી સંધાય ત્યારે બબ્બે પેઢીઓની સાક્ષી બની ચુકેલી બહેનપણીઓ પાસે વાતો કરવા માટેની સામગ્રી કોઈએ પહોંચાડવાની જરુર ન જ હોય ને !

આવી જ એક ઘટના અમેરીકા ને યુકે વચ્ચે એ દી ઓચીંતી જ ઘટી….ભારતથી પાછાં ફરીને નયનાબહેન નામની એક વ્યક્તી પોતાના મોબાઈલમાં ભેગા થયેલા સંદેશાઓ વાંચે છે; તેમાં લખેલું પકડાય છે : “હું દેવિકા બોલું છું. જો આ ફોન નયનાનો હોય તો મને આ નંબર ઉપર ફોન કરે…” ને પછી તો ભાઈને કઉં તે ફોન ઉપર જ જામી ગ્યો વાતુંનો દોર !

એ દોરમાં જ પછી તો સંભારણાંનાં ફુલડાં ગુંથાતાં ગયાં ને એ ફુલગંથણીથી સર્જાતો ગયો સાહીત્યીક પત્રોનો ચંદનહાર ! બ્લૉગ ઉપર પ્રગટતાં ગયાં એ સંભારણાં ને વાતોના તડાકા. ઘણાંને આ લખાણો ગમ્યાં ને એમાંથી જ સર્જાયું “આથમણી કોરનો ઉજાસ” !!

*** *** ***

મારી લોકભારતીના જ વિદ્યાર્થીના નાતે મારા ગુરુભાઈ એવા દેશવિદેશ વચ્ચે શટલીયાની જેમ ફરતા રહેતા, અને વૈશ્વીક ગુજરાતીઓને ભાષાના માધ્યમથી સાંકળતા રહેતા, જાણીતા પુસ્તકવીતરક એવા શ્રી પ્રતાપભાઈ પંડ્યાના સહયોગથી ને મારા બહુ પુરાણા સંબંધી મીત્ર શ્રી બળવંતભાઈ જાનીના સંચાલનથી શરુ થયેલી એક અત્યંત ઉપયોગી સાહીત્યીક પ્રવૃત્તી એવી “ગ્રીડ્સ ડાયસ્પોરા ગ્રંથમાળા”એ અત્યાર સુધીમાં પ્રગટ કરેલાં પાંચ પુસ્તકોમાંની ત્રીજી પુસ્તીકા એટલે આ “આથમણી કોરનો ઉજાસ”. આ પુસ્તીકા એક દી ઓચીંતાં જ શ્રી બળવંતભાઈએ આપી ! દેવિકાબહેને વાત તો કરી જ રાખેલી એટલે રાહ તો હતી જ…..ને એમાં હાથોહાથ તે મેળવવાને બહાને જાનીભાઈને રુબરુ મળવાનુંય ગોઠવાઈ ગયું !

આજની મારી આ વાત એ બન્ને લેખીકાઓ તથા બન્ને મહાનુભાવોને અર્પણ !!

*** *** ***

શું છે આ આથમણી કોરની વાતોમાં ? કેમ એને એક બેઠકે વાંચી લેવાનો સમય કાઢી લેવો પડે છે ?! એવા સવાલોના જવાબો માટે તો પુસ્તકનાં પાનેપાને પ્રગટેલો સાડાચાર દાયકાના વીયોગ પછીનો મેળાપ જાત્તે જ વાંચવો રહ્યો !

મેં એ વાંચ્યો.

એમાં બે દેશોની વાતો છે; એમાં બન્ને દેશોમાં દુરદુર બેઠેલી બે બહેનોની પોતાના મુળ વતનની વાતો છે; સ્વદેશ અને વીદેશની અથવા કહો કે ભારતથી છુટીને એક વારના વીદેશને જ સ્વદેશ બનાવી બેઠેલી બે વ્યક્તીઓ દ્વારા થતી અનેક દેશોની વૈવીધ્યભરી આલંકારીક ભાષામાં થયેલી રજુઆતો છે; અનેક પ્રકારનાં વંચાયેલાં પુસ્તકોના અને કેટલાય લેખકોના (એમાં જુભૈ પણ આવી જાય !) સંદર્ભો છે; ભાષાની અનગીનત ખુબીઓ છે; પત્રોરુપી આયનામાં દેખાતી અને દેખાડાતી અવનવીન સામગ્રી છે; ઘરની, કુટુંબની, કૉલેજની અને થયેલા પ્રવાસોની પણ વાતો છે……

ટુંકમાં કહું તો બે હૈયાં વચ્ચે સ્ફુરી ગયેલાં બે ઝરણાંના ખળખળતા મધુરા જળપ્રવાહનો આ શાબ્દીક વીડીઓ છે !! એ વીડીઓની લીંક શક્ય નથી પણ ઝરણું ઉપલબ્ધ થવું શક્ય છે –

આ સરનામે :

પ્રકાશક પાર્શ્વ પબ્લિકેશન, ૧૦૨ નંદન કૉમ્પ્લેક્સ, નટરાજ સિનેમા રેલવે ક્રોસીંગ સામે, મીઠાખળી ગામ, અમદાવાદ ૩૮૦૦૦૬.

દેવિકા ધ્રુવ : dddhruva1948@yahoo.com

નયના પટેલ : ninapatel147@hotmail.com

Advertisements
| 1 ટીકા

નિવૃત થયા પછી-ઘરડાઘર કદી ન આવે. (૩) વિજય શાહ

nivrut thaya pachhi 1

રમણબેનનાં નાના દીકરાપ્રીત્યુશની વહુ પ્રીતિ કહે “બા હવે હું આવી ગઈ છું તમે ઘર કામમાં થી નિવૃત થાવ તો?”

ફુંગરાતા અવાજે રમણ બેન કહે “અલી હજી હમણા તો નવી નવી આવી છે અને અત્યારથીજ રાજ જોઇએ છે?”

“ના બા! રાજ તો તમારું જ પણ હવે થોડો પો’રો ખાવ.” પ્રીતિ વહુએ ટહુકો કર્ય!” અને પછી બોલી મારા જ્યોતિબા ને તો મારા ભાભીએ આટલું જ કહ્યુ હતું ને મારા જ્યોતિબા રાજી રાજી થઈ ગયા હતાં..ચાલો હવે ખાટલે થી પાટલે અને પાટલે થી ખાટલે થવાનાં દિવસો આવ્યા..તેથી મેં પણ વિચાર્યુ કે બાને પણ મારા આવવાને લીધે આ ખાટલે થી પાટલે થવાનું સુખ આપું?.”

વરંડામાં છાપુ વાંચતા ભુપેંદ્ર ભાઇ જરા મુંછોમાં મલક્યાં અને રમણ બેન ને કહે “ભણેલી વહુની વાત સમજ જરા..તેમાં જરા મીઠાશ ઉમેરીને સ્વીકાર કે તે રાજ નહીં પણ  તને સમય આપે છે અને કહે છે  કે તમે ન જીવેલ  જીવન હવે સુખેથી જીવો”.

“એટલે?”

” આપી દે આ ઘરની ચાવી અને સુખેથી જીવ.”

” મોટા અમિતની વહુ નીતિએ તો આવું કશું કહ્યું નહોતું.”

“પણ તેણે કર્યું જ એવુંકે આપણા ઘરની ચાવીની જરૂર જ ના પડી..છોકરાનું ભવિષ્ય બનાવવાનાં નામે તેમનું પોતાનું નાનકડું આકાશ અમેરિકામાં બાંધી લીધું અને તે પણ છોકરાઓને ઉછેરીને…”

રમણ બેન વિચારમાં તો પડી ગયા.બહુ મનોમંથન ને અંતે એક વાત ગમી અને તે પો’રો ખાવાની. તેથી સાંજે જમતા જમતા પ્રીતિને કહ્યું ” તું બેજીવાતી થાય તે પછી તારું શરીર સાચવજે અને હું મારો પૌત્ર સાચવીશ. અત્યારે તો આપણે હળી મળીને કામ કરશું અને આમેય મને કામ કર્યા વિના જંપ નથી તેથી આ ઘરનાં રીત રીવાજ તને શીખવાડી દઉં  પછી તું સંભાળજે આ ઘર અને હું પછી મારું કરીશ દેહનું કલ્યાણ, દેવ દર્શન  અને તીરથ ધામ.

“ભલે બા તમે જેમ કહો તેમ” કહી પ્રીતિએ જીભ કચરી.

રમણબેન ભૂતકાળમાં ઉતરતા ગયા.. તેમના સાસુ લલીબાએ કદી ભરોંસો મુક્યો જ નહોંતો. અને ભુપેંદ્રભાઇ સદા કહેતા સમય સમયનો ફેર છે. તેઓ તારા ઉપર ભરોંસો નહોંતા મુકી શકતા તેનું કારણ  ભણતર નહોંતું અને તેઓ પરંપરામાં માનતા હતા. પણ તું તો જાણે છે તે દિવસો જુદા હતા… ભણતરનાં ફરક સાથે બદલાતા સમયની વાતો તેમને સંકુચિત વિચાર ધારામાં ખેંચતા. એ ગામડું હતું અને પરિસ્થિતિઓ જુદી હતી. આજે તો એક વાત માનવી જ રહી..શહેરમાં ગ્રામ્ય જીવન જેવું તો ના જ જીવાય.

મનના વિચારોએ બીજી બાજુ  ઝુલવાની શરુઆત કરી. કાલે ઉઠીને જરૂર પડે તો ભણેલી વહુએ કામે પણ જવું પડે અને તેમના છોકરા આપણે સાચવવા પણ પડે તે સમયે તેમ ના ક્હેવાય કે લલીબાએ નહોંતુ કર્યુ એટલે હું નહી કરું. વળી વહુ જો સામેથી માન આપતી હોય તો તેને શકની નજરે ન જોવાય.

નવા જમાનામાં છોકરાઓ પીઝા અને પાસ્તા માંગતા તે પ્રીતિ સરસ બનાવતી અને ત્યારે રમણ બેન ને રસોડે છુટ્ટી રહેતી. તેઓને માટે આ ભોજનો માં તૃપ્તિ નહોંતી મળતી તેથી પ્રીતિ તેમને માટે જુદુ અને સાદુ ખાવાનું બનાવતી. ભુપેંદ્રભાઇ તો બધુ શોખથી ખાતા. અને રમણ બેન ને પણ સમજાવતા કે નવો ટેસ્ટ ડેવલપ કર. આ શું બેવડૂં ભોજન ઘરમાં બનાવવાનું? બરીટો એ ભાખરી અને શાક જ છે. પણ તેમાં શાક કાચુ હોય અને ટામેટાનાં સૉસ અને ચીઝ ની તો મઝા છે ખાવાની…

જો કે પ્રીતિને બા માટે સાદુંખાવાનું જુદું બનાવવાનો કંટાળો નહોંતો. તે ટહુકતી પણ ખરી, બાનું ખાવાનું બનાવતા મને ખાસ સમય નથી લાગતો.

તે દિવસે લઝાનીયા પાર્ટીમાં ્પ્રિત્યુશનાં મિત્રો આવવાનાં હતા. રમણ બેન ને રસોડામાંથી બહાર જવું નહોંતુ તેથી  પ્રીતિ  તને સહાય કરું કરીને રસોડામાં બધુ જોવા રહ્યા ત્યારે પ્રીતિએ કહ્યું બા લઝાનીયા એટલે ઢોકળી જ…પણ આપણાં જેવો તેમાં વણવા અને કાપવાનો કે ઉકાળવાનોકુથો નહીં. બધુ તૈયાર મળે અને ઓવનમાં પકાવી દેવાનું…જુઓ અડધીજ  કલાકમાં બધાનું ખાવાનું તૈયાર.. ટામેટાનો સૉસ પાનમાં પાથરતા તેણે લસાનીયા રાંધવાનું શરું કર્યુ. ચીઝ  ભાજી અને બટાકાનાં પુરણ બે લઝાનીયાની વચ્ચે ભરતા ભરતા ટામેટાનાં સૉસ ભરપૂર ભરીને તેણે આખું પાન ત્રણેક ઇંચ જેટલુ સ્તર બનાવ્યું. તેમાં તેને ફક્ત દસજ મીનીટ લાગી. પાન ઑવન માં મુક્યું અને કહે બા ૧૫ મીનીટમાં બધાને પેટ ભરીને ખવાય તેટલા લઝાનીયા તૈયાર.

પ્રીત્યુશનાં ત્રણ મિત્રો અને મિત્ર પત્નીઓએ ગરમાગરમ મેક્ષીકન વ્યંજન લઝાનીયા વખાણી વખાણી ને ખાધા ત્યારે રમણબેનનો  અવઢવ ચરમ કક્ષાએ હતો. તેમના માટે બનેલ ઢેબરા ખાતા પહેલા તેમણે પ્રીતિ ને કહ્યું

“મને લઝાનીયા ચાખવાની ઇચ્છા થઈ છે  મને આપીશ?”

” ચોક્કસ બા. ”

ભુપેંદ્રભાઇ તે વખતે પ્રસન્ન વદને બોલ્યા ” એકવખત ચાખીશ તો આંગળા ચાટીને રહી જઈશ તેવા સરસ લઝાનીયા બન્યા છે.”

ચીઝ ભાજી અનેબટાકાનાં પુરણથી  અને  ટોમેટો સૉસ થી તરબતર લઝાનીયા પ્લેટમાં લઈને રમણ બેને ખાધા ત્યારે તે સ્વાદ એમની દાઢમાં રહી ગયો.

પ્રીત્યુશ કહે બા ” આ લઝાનીયામાં શરીરને નુકસાન કર્તા કશું જ નહી. અને તૃપ્તિ પણ પુરી આવે તેવું બધું જ છે. તમારું પેટ ભરાયુ?”

” હા બેટા…!”

“બા તમને ખબર પડી કે આ પાર્ટી શાની હતી?”

“તમે લોકો દરેક શનીવારે કોઇક્ને ત્યાં મળોછો તેની!”

“ના બા…તમારી પાસેથી રસોડાનો ચાર્જ લેવાનો છે ને તેની!”

” શું?”

” હા બા. તેને બીજો મહીનો ચાલે છે. મને કહેવાની ના કહી હતી. અને તેણે નક્કી કર્યુ હતુ કે બા ને કોઇ ભોજન તૃપ્તિકર લાગે પછી કહેવાનું હતું.”

ભુપેંદ્રભાઇએ આ જાણ્યું ત્યારે બહું રાજી થયા અને બોલ્યા..” દાદા અને દાદી તો અમે થયા હતા પણ આ વખતે સાચી ભાષામાં નિવૃત્ત થઈએ છે. જ્યારે ઘરનો નાણાનો ભાર છોકરો અને રસોડાનો ભાર વહુ ઉપાડશે.”

પ્રીત્યુષ કહે ” વડીલોનાં  નિવૃત્ત થયા પછી બે જ કામ કરવાના હોય છે. સારા સંતાનોને જ્યારે જરુર પડે ત્યારે કાન આપવાનાં હોય છે. અને સંતાનોની આવડત અને કાબેલિયત ઉપર ભરોંસો મુકવાનો હોય છે.”

ભુપેંદ્રભાઇ કહે “સાચી વાત કહી પ્રીત્યુશ! નિવૃત્તિ અમારે માટે પણ એક વણ દેખેલ રસ્તો છે. જેમાં પગ મુકતા કે પ્રવેશ કરતા ઘણા બધા ભયો અમને પણ નડે છે. જેમાં નો એક ભય છે છુટા પડી જવાનો..એકલા પડી જવાનો અને તેથી જ અમારુ અજાગૃત મન ભયભીત રહે છે. વળી સમાચાર પત્રો આવા સમાચારો થી ભરેલું પડ્યું છે .જ્યાં દીકરાઓ વહુનાં આવ્યા પછી ઘરડા માબાપને ઘરડાઘરમાં મુકતા ખચકાતા નથી. પણ સાચી વાત તો એ છે કે આ અવિશ્વાસની  દિવાલને તોડવી રહી. અમારે વધતી ઉંમરે જરુરીઆતોને ઘટાડવી રહી. અને ધીમે ધીમે જતું કરતા રહી સંતાનોને માબાપ માટે ગૌરવ થાય તેવું જીવવું જ રહ્યું..”

રમણબેન ગદગદ થઇને ભુપેંદ્રભાઇને સાંભળી રહ્યા હતા. તેમને મોટો દીકરો અમિત યાદ આવતો હતો. તે તો અમેરિકા જઈને બેઠો હતો..તેના બાપાની આવી સતયુગી વાતો સાંભળવા ના બેઠો.

પ્રીતિ રમણબેનનાં દ્રવિત મનને શાતા આપવા બોલી ” બા તમારે બે સંતાન એટલે સરખામણીનું દુઃખ કે સુખ મળે  પણ અમારે તો તમે એક જ માબાપ. અમને અમારા સમયે તમારી સેવા કરવાનો લહાવો મળ્યોછે તેટલા સમય પુરતુ તો અમે તે ખોવાના નથી. વળી જનરેશન ગેપ બંને પેઢીની સમજથી ટળતો જ હોય છે. તમે અમને આશિષ આપો અને અમે તમને આદર  આપીયે. ત્યારે ઘરડાઘર કદીન આવે.

| 1 ટીકા

એક અનોખું વૃધ્ધ સંમેલન. પલ્લવી જીતેંદ્ર મિસ્ત્રી

દર શનિવારની જેમ આ શનિવારે પણ, ગાંધીબાગનાં ત્રણ વાંદરાનાં પૂતળા આગળની લોનમાં વૃધ્ધ સંમેલન યોજાયું હતું. આ પૂતળું એક પ્રતિક હતું. ‘બુરા મત બોલો, બુરા મત દેખો, બુરા મત સુનો’ એવી શીખ આપતું હતું. એકત્ર થયેલાં વૃધ્ધોમાં નિવૃત્ત ગૃહસ્થો અને ગૃહિણીઓ હતી. તેઓ દર શનિવારે કોઈ સારા વક્તાને બોલાવીને તેમનું વક્તવ્ય સાંભળતા અને ચર્ચા કરતાં. આજે સદ્પરિવાર વાળા યુવાન કુમારભાઈનું વક્તવ્ય હતું.
આ બાગમાં આવનારા વડીલોને સમયનું ખાસ બંધન નહોતું. તેથી તેઓ વક્તવ્યના સમય કરતાં ઘણા વહેલા આવી જતાં. અને વક્તવ્ય પત્યા પછી પણ, એકબીજાને ‘બેહોને બે-ઘડી’ એમ કહેતાં. સાપેક્ષતાની થીયરી પ્રમાણે આ ‘બે ઘડી’ એમના માટે ‘બે કલાક’ થઈ જતાં. કુમારભાઈ બરાબર પાંચના ટકોરે આવ્યા અને એમણે પોતાનું વક્તવ્ય શરૂ કર્યું.
‘’આદરણીય વડીલો, આજે આપ સૌના જીવનમાં ઉપયોગી થાય એવી બે- ચાર વાતો લઈને હું અહીં ઉપસ્થિત થયો છું. કહેવાય છે કે – વૃધ્ધાવસ્થા એ બાળપણનું જ બીજું રૂપ છે. કોઈ ચંચળ બાળકને તમે કહો કે, ‘સીધો બેસ’ તો બે ઘડી એ સીધો બેસે, અને ફરી તોફાન કરવા માંડે, એ જ રીતે વૃધ્ધોને – વડીલોને અમે બે – ચાર સારી વાત શીખવાડીને જઈએ, તે પછી બે-ચાર દિવસ તેઓ એ વાત સ્વીકારે, અનુસરે અને પછી પાછા હમેશની ઘટમાળમાં જ જીવે.’પાકે ઘડે કાંઠા ન ચઢે’ એ એમના મનમાં, ઘર કરી ગઈ હોય છે. પણ હે વડીલો ! આપ સૌ તો સુજ્ઞજનો છો, સમજુ છો. તેથી મારી આજની વાત જીવનમાં ઉતારશો અને બાકીનું જીવન આનંદથી ગુજારશો એવી મને શ્રધ્ધા છે.
૧- વારંવાર ઘડિયાળમાં જોઈને, ‘કેટલા વાગ્યા?’, ‘કેટલાવાગ્યા?’ એમ પૂછવાનું બંધ કરજો. ભગવાનનું નામ લો, શ્લોક બોલો, માળા જપો, સારા પુસ્તકો વાંચો, સારા વ્યાખ્યાન – કેસેટ -સીડી.. સાંભળો, સારુ વિચારો, સારા માણસનો સંગ કરો,
૨- ખાન – પાન – સાન – ભાન અને માન, આ પાંચ શબ્દો બરાબર સમજી લો. આ ઉંમરે ખાવા – પીવાનું ધ્યાન રાખો. પચે એટલું જ અને એવું જ ખાઓ – પીઓ. ઘરના માણસોની વાતો સાનમાં સમજી જાઓ અને બોલવાનું ભાન રાખો, તો તમારું માન આપોઆપ જળવાશે.
૩- ‘આ ઘરમાં તો મારું કહ્યું જ થાય’ એવી મમત કે જીદ છોડી દો. ધીમે ધીમે બધું છોડતા જાઓ, તો ઇશ્વરની નજીક પહોંચી શકશો.
૪- ચિંતા છોડો ( છોકરો પચીસ વરસનો થયો પણ પરણવાનું નામ લેતો નથી, રામ જાણે ક્યારે પરણશે) , પારકાની પંચાત છોડો ( પડોશીની છોડી રાતના નવ-દસ વાગ્યા સુધી બહાર ભટકે છે), બીજાની ટીકા – નિંદા કરવાનું છોડો ( ઘરમાં પરણીને આવ્યે વીસ વરસ થયાં, પણ વહુને હજી બાસુંદી બનાવતાં આવડતું નથી), ભૂતકાળમાં કરેલા ત્યાગ કે આપેલા ભોગનો અફસોસ ન કરો (અમે તો ટાંટિયા – તોડ કરીને બે પૈસા બચાવ્યા, પેટે પાટા બાંધીને છોકરાંને ભણાવ્યા – પરણાવ્યા,અને જુઓ તો – એ લાટસાહેબો હવે મોટી મોટી ગાડીયુંમાં મહાલે છે, ધૂમ પૈસો વાપરે છે.).
૫- તમારા જમાનાની વાત, તમારા ભવ્ય ભૂતકાળની યશોગાથા, એક ની એક વાત વારંવાર કહેવાનું ટાળજો. સમય પ્રમાણે તમારા વિચારો, તમારી જાતને બદલજો. ઘરનાંને અનુકૂળ થઈને જીવતાં શીખજો, તો તમારું ઘડપણ ઉજમાળું – આનંદમય બનશે.
કુમારભાઈનું વક્તવ્ય પૂરું થયું, એટલે વૃધ્ધજનોએ એમને તાળીઓથી વધાવ્યાં. કુમારભાઈ વિદાય થયા પછી વૃધ્ધો ટોળે વળીને વાતોએ વળગ્યાં.
સન્મુખરાય : આ કુમાર ! અંગુઠા જેવડો છોકરો ! એને મેં એકડો ભણાવેલો. આજે એ મને – આપણને ભણાવવા નીકળ્યો. બે વાત શું શીખી લીધી કે આપણને સલાહ આપવા નીકળી પડ્યો. આપણને ‘તોફાની બાળક’ સાથે સરખાવવા નીકળ્યો, અને એ ભૂલી ગયો કે એના તોફાન બદલ મેં એને કેટલીય વાર શિક્ષા કરી હતી.
જીવણલાલ : પણ સન્મુખરાય, વાત તો એણે સો ટચના સોના જેવી – સોળ આની સાચી જ કરી ને?
મગનલાલ : વાત ગમે તેટલી સાચી હોય તો શું થયું ? આપણને વડીલોને એ ટેણિયો સલાહ આપી જાય એ સારું તો ન જ કહેવાય ને ? એકલા આપણે વડીલોએ જ બદલાવાનું ? આપણા સંતાનોની આપણા પ્રત્યે કંઈ ફરજ ખરી કે નહીં ?
કાંતિલાલ : અરે એ તો બોલનારા બધા બોલ્યાં કરે. હું તો વડીલ હોવાને નાતે, મારા ઘરનાં માણસોને આંગળીના ટેરવે નચાવું છું. ખાવાનું ટાઈમસર નહીં આપે તો આ મારી પત્ની કાંતા અને વહુની ધૂળ કાઢી નાખું. પીવી હોય ત્યારે ચા મૂકાવું, પછી ભલેને રાત્રીના ૧૧ કેમ ના વાગ્યા હોય. હું માંગુ ત્યારે – તે વસ્તુ મને મળવી જ જોઈએ. કોઈની દેન છે કે મને ના પાડે? ઘરમાં શું રાંધવું અને બહાર શું ચાંલ્લો કરવો, બધું મને પૂછીને જ થાય છે.
જીવણલાલ : આજના જમાનામં આવા આજ્ઞાંકિત છોકરાં – વહુ તો નસીબદાર હોય એને જ મળે.
કાંતિલાલ :અરે, ધૂળ આજ્ઞાંકિત ! આ તો મારી પાસે ભરપૂર દલ્લો (માલ – મિલકત) પડ્યો છે, અને તે બધાંને મેળવવો છે, એટલે નીચા નમીને બધાં સેવા કરે છે. બાકી તો હું જાણું ને કે બધાં ’સ્વાર્થના સગાં’ છે.
મગનલાલ : એમ તો દલ્લો તો મારી પાસે પણ ક્યાં નથી પડ્યો ? પણ મારાં ઘરવાળાને કે છોકરાંને એની જરાય પડી નથી. આ મારી પત્ની મંજુલા જ કહે છે, ‘પૂળો મૂકો તમારા દલ્લામાં’
મંજુલા : તે કહું તો ખરી જ ને ? ‘ચમડી તૂટે પણ દમડી નથી છૂટતી’, તમારા એવા દલ્લાને શું ધોઈને પીવાનો ? કોઈ દિવસ થયું નથી કે લાવ, આના માટે બે સારા લુગડાં લઉં કે સોનાની બંગડી કરાવું.
મગનલાલ : આ ઉંમરે એવા બધા ભભડા શું કરવાના ? બહુ પહેર્યું – ઓઢ્યું પણ બૈરાંને સંતોષ જ નહી.
જીવણલાલ : ચાલો તમે બન્ને આ બાબત પર ઝગડવાનું બંધ કરો. સંસાર છે, ચાલ્યા કરે એ તો. આ જુવોને, હું અને જીવી,આજે અમે બન્ને સાથે અહીં વ્યાખ્યાન સાંભળવા આવવના હતાં. પણ વહુ કહે, ‘બાપુજી,આજે તમે બાને સાથે ન લઈ જતા. આજે ઘરમાં ઘણા મહેમાન જમવા આવવાના છે, તે બા ટીકુને રાખે તો હું રસોઈ બનાવી શકું.’
કાંતાબેન : લ્યો, વહુએ તો સાસુને આયા બનાવી દીધી. મને તો વહુએ જ્યારે પહેલી વાર આ રીતે બિટ્ટુને રાખવાનું કહેલું, ત્યારે જ મેં તો ધડ દેતીકને ના પાડતાં કહી દીધેલું, ‘તારા જણ્યાને તું રાખ બાઇ, મેં મારાને મોટો કરીને તને સોંપી દીધો, હવે મારી જવબદારી પૂરી, મને હવે એવી પળોજણ ન ફાવે.’ ખરુંકે નહીં ?
મંજુલા : અરે વાત જ જવા દો ને, કાંતાબેન. શું ખરાબ જમાનો આવ્યો છે. આ મને જરાક ડાયાબિટિશ થયો કે, છોકરાએ હુકમ છોડ્યો, ‘બા, તમારે ભાત નથી ખાવાનો, બટાકા નથી ખાવાના, ખાંડવાળી ચા નહીં પીવાની, મીઠાઈની તો સામે પણ નથી જોવાનું’ અરે ત્તારી ભલી થાય ! તારી ઘરવાળી મારી નજર સામે માલમલીદા ઝાપટે, ઘી વાળી રોટલી ખાય, અને મારે કાચું – કોરૂં ખાવાનું ? હું તો મારે મન થશે તે ખાઈશ, મારે હવે ગયા એટલા વર્ષ થોડા જ જવાનાં છે ? માંદી પડીશ તો તારી ઘરવાળી છે ને મારી ચાકરી કરનારી ? પાછો ડાહ્યો થઈને મને કહે, ‘બા, સવાર-સાંજ ચાલવા જાઓ. ચાલવાથી ડાયાબિટિશ ઘટે. મેં તો રોકડું પરખાવ્યું, ‘વાહ રે મારા દિકરા, તું ગાડીમાં મહાલે અને મારે ટાંટિયાતોડ કરવાની ?’ એ તો ચૂપ જ થઈ ગયો.
કાંતાબેન : એમ તો મને પણ હાઈ બ્લડ પ્રેશર છે. દિકરો કહે છે, ‘મા, ગુસ્સો ન કર, ચિંતા ન કર, બ્લડ પ્રેશર વધી જશે.’ પણ સ્વભાવનું કોઈ ઓસડ નથી. હવે તો મશાણના લાકડાં ભેગો જ જશે આ સ્વભાવ. ચિંતા કર્યા વિના રહેવાતું જ નથી, અને ગુસ્સો આવે ત્યારે મારા જેવી ભૂંડી બીજી કોઈ નહીં.
કાંતિલાલ : હાસ્તો, તારા જેવી ભૂંડી બીજી કોઈ નહીં, એ વાત તું અને હવે તો બધાં જ સારી રીતે જાણે છે. હવે કોઇ તારી નજીક ફરકતું નથી અને બધાં જ તારાથી દૂર થઈ ગયાં છે. આખી જીંદગી તું કડવી રહી અને મારું જીવતર પણ તેં કડવું ઝેર કર્યું.
કાંતાબેન : છો રહ્યાં અમે કડવાં, તમે ય તે ક્યાં ઓછાં ઉતરો એવાં છો ? રિટાયર્ડ થયા પછી ઓફિસના કે ઘરના લોકો ક્યાં તમારો ભાવે ય પૂછે છે ? આખો દિવસ ભૂત જેવા ભમ્યા કરો છો અને બધાંનો જીવ ખાયા કરો છો.
જીવણલાલ : લ્યો, હવે તમે બન્ને બાઝવા માંડ્યા ? ખમ્મા કરો બાપા. એમ તો મને નવરો જોઈને મારો દિકરો પણ કહ્યા કરે છે, ‘ બાપુજી, તમે સાવ આમ નવરા બેસી રહો છો, એ કરતાં શેરીના બાળકોને ભણાવતાં હોય તો ? એમને વાર્તાઓ કહો, હોસ્પિટલમાં માંદા માણસની ખબર પૂછવા જાઓ.’ એની વાત પણ કંઈ ખોટી તો નથી જ. પણ હવે મને જ મન નથી થતું આ બધું કરવાનું, તન અને મન, બન્નેથી થાકી ગયો છું.
કાંતાબેન : જીવણલાલ, પણ તમે જ કહો. આપણે પેટે પાટા બાંધીને દિકરાને મોટો કર્યો અને હવે બધો લાભ પેલી ‘વીસનખી’ ખાટી જાય, તો જીવ તો બળે કે નહીં ?
મંજુલા : હું તો આખી સોસાયટીમાં જઈને બન્નેની આબરુના એવા તો ધજાગરા ઉડાવું કે બન્ને સમસમીને ચુપ બેસી જાય છે. ક્યારેક વળી પેલીનો ચઢાવ્યો દિકરો કહે, ‘મા, તમે ઘરની વાત બહાર કરો છો તે સારું નથી, પારકાં આગળ પોતાનાની એબ શું કામ ખોલો છો ?’
મગનલાલ : પણ દિકરાની વાત તો સાચી જ ને ? તારા આવા વર્તનથી પારકાની ખોટી ખોટી સહાનુભૂતિ તો આપણને મળી જાય, પણ આપાણા દિકરા – વહુનો પ્રેમ જ આપણને નહીં મળે.’
મંજુલા : લ્યો બોલ્યા. પ્રેમને તે શું ચાટીને પીવો છે ? કે પછી એના ચાંદ ગળે લટકાવવાના છે ? હું તો કહું છું આપણ પાસે પૈસા પડ્યા હશે તો સૌ કોઈ આજુબાજુ રહેવાના જ છે.
જીવણલાલ : વાતવાતમાં અંધારું થઈ ગયું, ચાલો હું હવે જાઉં ને છોકરાંને રાખું તો જીવી, વહુને થોડી મદદ કરાવી શકે.
બધાં : ચાલો, ત્યારે અમે પણ હવે ઉઠીએ. આજે વ્યાખ્યાન સાંભળવાની અને ચર્ચા કરવાની બહુ મજા આવી. બાકીની વાતો આવતા શનિવારે કરીશું. સૌને જેશીકૃષ્ણ ! https://humoristpallavimistry.blogspot.com/2017/12/blog-post_20.html?spref=fb

| Leave a comment

મિત્રો ‘બેઠક’ સ્પર્ધા -વીનું મર્ચન્ટ વાર્તા અને નિબંધ સ્પર્ધા

"બેઠક" Bethak

આ વર્ષે વાર્તા / નિબંધ સ્પર્ધાનો વિષય છે “અષાઢની મેઘલી રાત”.

વાર્તા / નિબંધ સ્પર્ધાના નિયમો નીચે પ્રમાણે રહેશે.

૧. વાર્તા કે નિબંધ મૌલિક અને અપ્રસિધ્ધ (બ્લોગસ, નેટ કે પ્રીન્ટ મિડીયા ક્યાંય પણ પ્રસિધ્ધ ન  થયા હોય) હોવા આવશ્યક છે.

૨. વાર્તા કે નિબંધ ૧૨૦૦ થી ૨૦૦૦ શબ્દોની વચ્ચે હોવા જોઈએ.

૩. નિર્ણાયકોનો નિર્ણય અંતિમ અને આખરી રહેશે. એ વિષય પર કોઈ પણ બાંધછોડ કે વિવાદ કરવામાં આવશે નહીં.

૪. વાર્તા કે નિબંધ મોકલતી વખતે શીર્ષક સાથે “નિબંધ” કે “વાર્તા”ની કેટેગરી લખવી જરુરી છે.

૫. દરેક કેટેગરીમાં પહેલું ઈનામ $૧૦૧

અને બીજું $૫૧, એમ, બે ઈનામો આપવામાં આવશે.

દરેક કેટેગરીમાં $૨૫ના એક એક આશ્વાસન ઈનામ પણ આપવામાં આવશે.

૬. વાર્તા કે નિબંધ મોકલવાની અંતિમ તારીખ માર્ચ ૩૧, ૨૦૧૮ રહેશે.

૭. નિર્ણાયકને વાર્તા કે નિબંધ, સર્જકના નામ વિના , માત્ર નંબર આપી મોકલવામાં આવશે.

આશા છે કે આ વખતે પણ આગલા વર્ષોથી પણ વધુ ઉત્સાહથી આપ સહુ ભાગ લેશો.

આપ…

View original post 22 more words

| Leave a comment

હકારાત્મક અભિગમ-કર્મ અને ભાગ્ય

"બેઠક" Bethak

એક ચાટ વાળો હતો. જયારે પણ ચાટ ખાવા જઇએ ત્યારે એમ જ લાગે કે એ આપણી જ રાહ જોઈ રહ્યો છે. વાતોડીયો પણ ભારે. દરેક વિષય પર એને વાત કરવામાં મજા આવતી.

એકવાર અચાનક જ કર્મ અને ભાગ્ય પર વાત શરૂ થઇ.

નસીબ અને પ્રયત્નની વાત સાંભળીને ત્યાં ઉભેલામાંથી કોઇએ વિચાર્યું કે ચાલો આજે એની ફિલોસોફી જોઈએ.

સવાલ હતો કે માણસ મહેનતથી આગળ વધે છે કે નસીબથી?

અને એના જવાબથી તો કદાચ આપણા સૌના મનમાં જામેલા અવઢવના તમામ જાળા સાફ થઈ જશે.

એ કહેવા લાગ્યો કે આપણું કોઈક બેન્કમાં લોકર તો હશે જ? એની ચાવીઓ જ આ સવાલનો જવાબ છે. દરેક લોકરની બે ચાવીઓ હોય છે.

એક ચાવી આપણી પાસે હોય છે અને એક મેનેજર પાસે.આપણી પાસે જે ચાવી છે એ પરિશ્રમ અને મેનેજર પાસે છે એ નસીબ. જ્યાં સુધી બંને ચાવી નાં લાગે ત્યાં સુધી તાળું ખુલી શકે નહિ.આપણે કર્મયોગી માનવ છીએ અને મેનેજર ભગવાન.

પણે આપણી ચાવી પણ…

View original post 219 more words

| 1 ટીકા

શિયાળાની ઋતુ

શિયાળાની ઋતુ ,ગોદડામાંથી નિકળવાનું દિલ ન થાય. સુંદર મજાના વસાણા ખાવાના. ઘીથી લદબદતાં પછી ફરિયાદ કરવાની, વજન વધી ગયું. આ ઉપર જણાવેલી સુંદર મનગમતી વાનગી ખાવ , ફરિયાદ મટી જશે. અંગ્ર્જીમાં ‘સલાડ’ કહેવાય. આપણી ભાષામાં કાચાં શાકભાજી, જેવાંકે કાંદા ,ટામેટા, કાકડી, મોગરી, મૂળો, પપૈયુ, શણગાવેલા મગ , કોપરું અને સૂકો મેવો. શિયાળાનું સુંદર ખાવાનું. ઉપરથી જાતજાતની ભાજી, વટાણા , તુવેત, લીલા ચણા. બસ વાત ન પૂછો મોઢામાં પાણી આવી જાય.
રોનકને મમ્મીનું બનાવેલું બધું જ ભાવતું. એમાંય શિયાળામાં બનતો અડદિયા પાક ,મેથી પાક, કંટાળા પાક દરરોજ સવારે એક ચકતું ઝાપટે. રીના ભલેને માથા પછાડે, ‘તારું કૉલોસ્ટ્રોલ વધી જશે, તને ડાયાબિટિસ થશે’. સાંભળે તે બીજા. સવારે વહેલો ઉઠીને ચાલવા જાય. રાતના ઘરે આવીને પહેલાં કસરત કરે પછી જમે. કોલોસ્ટ્રોલની તાકાત નથી તેની નજીક પણ સરે.
સાંભળે તે બીજા. રોનક સવારે તે ખાય પછી નોકરી પર લંચમાં સલાડ ખાય. જેમાં શણગાવેલા મગ હોય, બાફેલું બટાકું , કાકડી, ટામેટા, મૂળો અને મીઠું ,નહી નાખતાં લીંબુ નિચોવે. થોડા દાડમના દાણા અને ન હોય તો દ્રાક્ષ.
રાતનું જમવાનું ખૂબ જ હલકું હોય. બાજરીનો રોટલો અને ભાજીનું શાક કે પછી મગની દાળ. રીના બહેન ચકતું ન ખાય પણ જમવામાં કોઈ સંયમ નહી. જ્યારે વર્ષને અંતે ડોક્ટર પાસે જવાનું આવ્યું ત્યારે રીના બહેનને કોલોસ્ટ્રોલ આવ્યું. રોનક મસ્તરામનું બધું જ બરા બર હતું. ઘીમાં એચ . ડી. એલ. હોય છે જે લોહી માટે ઉપકારક છે.
મિત્રો ઋતુ અનુસાર ખાતાં સંકોચ ન રાખશો. હમેશા વિચારીને ખાશો તો વાંધો નહી આવે. ચીઝ અને ચિપ્સ વિચારીને ખાજો.
મમ્મી , આ વર્ષે અડદિયા પાક કેમ નથી બનાવ્યો?
નાની સમતા બોલી ઉઠી. હવે તો ચોથી ભણતી હતી. દર વર્ષે શિયાળો આવે એટલે સવારના પહોરમાં મમ્મી દરેકને અડદિયા પાકનું ચકતું આપે. સાથે કંઈક ખારું જોઈતું હોય તો પાપડ કે મઠિયું આપે. કોઈ માને કે ન માને સમતાને તે ખૂબ ભાવતું. આખો દિવસ શરીરમાં સ્ફૂર્તિ જણાતી. દાદી પણ કહેતી શિયાળામાં ‘વસાણા’ નાખી બનાવેલું ચકતું ખૂબ ગુણકારી છે. ઠંડી સામે રક્ષણ પણ મળે.
બાજુ વાળો સોનુ આવું ન ખાય એની મમ્મી કહે ,’જાડા થઈ જવાય’. પછી ભલેને ઠંડીમાં માંદા પડે ને ડોક્ટરની દવા ખાય. આજકાલ તો આપણા ભારતિય અમેરિકા આવીને વસ્યા. અંહીનો ‘ડાયેટિંગ” નો રોગ સહુને એક સરખો લાગ્યો છે. આપણું સુંદર ખાવાનું છોડી પાઈ અને ડોનટ ખાય. તેનાથી જાડા ન થવાય ?
મિત્રો શિયાળામાં મગ, ચલાવે પગ જરૂર ખાવા. બાજરીનો રોટલો ખાવો કોઈ પાસે ચાકરી નહી કરાવવી પડે. સુંઠ , આદુ, હળદર, મરી મસાલાનો ઉપયોગ અચૂક કરવો. ગરમ ગરમ વઘારેલી ખિચડી, જો જો મોઢામાં પાણી ન આવે.
આજે મારો ઈરાદો ભાષણ આપવાનો ન હતો. પણ કોણ જાણે કેમ આ ઠંડીની ઋતુમાં બાળપણ યાદ આવી ગયું.
‘નિરોગી તન અને (સ્વચ્છ) નિર્મળ મન આરોગ્યની ચાવી છે’.

 

 

Posted in અન્ય | Leave a comment

નિવૃત્ત થયા પછી અમે બે (૨)વિજય શાહ

nivrut thaya pachhi 1

નાની બહેન હેમુ એ શીકાગોથી વોટ્સ એપ મોકલેલ અજ્ઞાત કવિની કવિતા” અમે બે”થી પ્રકરણ બે ની શરુઆત કરું છું.

નિવૃત થયા પછી સૌથી મોટો સાથ હોય છે જીવન સાથીનો.કવિતામાં આ સાથ માણતા બે હકારત્મક જીવોની વાત છે

દીકરી અમારી યુરોપમાં અને દીકરો અમારો યુ એસમાં

અહીનો બસ અમે બે જ

જમાઈ ઓફીસમાં રાજ કરેને વહુરાણી પણ ડોલર કમાઇને લાવે

અમારી મદદે આવો એવો સતત એમનોઆગ્રહ, પણ

અમે ચતુરાઈથી એ આમંત્રણ ટાળીએ . કારણ કે અહીં અમે  લાઇફ એંજોય કરીયે છે.

મારી પત્ની ખુબ શોખીન છે, બપોરે એ બીઝી રહે છે.

મને કોઇ શોખ નથી એટલે બાકી રહેલ નીંદર પુરી કરું છું

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

સાંજે અમે સીનેમા જોવા ઉપદી  જઈએ , પાછા ફરતા બહાર જમીને જ આવીયે 

ઘરની પાછળ સુર્યાસ્ત થાય અને અમારી મસ્તી મજાકનો સુર્યોદય થાય

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

એક દિવસ દીકરાનો તો બીજે દિવસે દીકરીનો ફોન આવે

સમય જ નથી મળતો એવી ફરિયાદ કરે, અમારું મન ભરાઇ આવે

પછી તમે પણ એંજોય કરશો એવી તેમને હૈયા ધારણ આપીયે

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

એક વાર નવી નવાઇનુંઅમેરિકા ફરી પણ આવ્યા

સ્વચ્છ્ને સુંદર જગ્યાઓ જોઇને માણી સુધ્ધાં આવ્યા

અમે બેઉ દુનિયા માણીએ, કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

નથી કોઇ જવાબદારી કે નથી કોઇ ફરિયાદ

નથી કોઇ આડચણ ને અમે સેકંડ હનીમૂન એંજોય કરીયે છીયે

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

મરણની વાતો અમે કરતા જ નથી, પાર્ટીમા જઈએ અને પીકનીક માં ફરીએ

પૈસાની છે છુટ અને સમય તેમજ મિત્રો  પણ છે ભરપૂર

સંતાનો ને કારણે બંધાઇ રહેવાનાં દિવસો ગયા એ વિચાર માત્રથી ખુશ થવાય છે

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

બાળકો ને અમારી ઇર્ષ્યા ના થાય એ માટે અમારી મોજ મજા એમનાથી છાની રાખીયે

મારી આ ટ્રીકથી પત્ની હસી પડે એને સાથ આપીને હું પણ હસી લઉં

કારણ કે અહીં અમે બે જ હોઇએ છે.

અજ્ઞાત

આ કવિતા ને શાંતી થી વાંચીયે તો નિવૃત થયા બાદનો શરુઆતનો એડ્જેસ્ટ્મેંટ સમય સરસ રીતે ગોઠવાઇ જાય છે. પતિ પત્ની તો એના એજ છે પણ હવે દિવસનાં આઠ કલાક જે કામ ધંધે જતા હતા અને એકમેક્ની દૂરી હતી તે નથી રહી…સંવનન અને ઉન્માદ છીછરાં લાગે છે. ત્યારે એકમેકમાં ધ્યાનસ્થ થવાથી એક વાત સ્પષ્ટ થાય છે કે અત્યાર સુધી ન જોયેલી ઘણી ખૂબીઓ ( કે ખામીઓ) દેખાવા લાગે છે. અને પુખ્ત મન ખૂબીઓ ંને પ્રસન્નતા વધાવે છે. અને ખામીઓને સમજાવવા લાગે છે.

રીટા અને અંશુમાન એક આવું જોડું છે. અંશુમાંન ધીખતે ધંધે નિવૃત્ત થયો.

તેણે વિચારેલ કે હવે વધારાના મળેલા ૮ કલાક યોગ કરીશું,મન ગમતી ચોપડી ઓ વાંચશું, ફીલ્મો જોઇશું, અને મનને ગમતું બધું કરશું. પણ અશુમાન એ ભુલી ગયો હતો કે રીટા ની ફરજોમાં ફેર નહોંતો પડ્યો. તે તો હજી ઘર કામ માં ગળા ડૂબ હતી.તેથી ” તું રીટાયર થયો છું હું નહીં” માં છ મહીના ગયાં

મેડીકેર મળ્યુ તેથી ડોક્ટરોને ત્યાં આવવા જવામાં.અને ફીટ્નેસનાં પ્રોગ્રામોમાં રીટાને જોડી અંશુમાને તેને ઘરની બહાર કાઢી તો રીટા કહે હું તો ઘરકામ કરુ એટલે બધી કસરતો થઈ જાય.

ચાલ તને રસોઇમાં મદદ કરુંં તો કહે અંશુમાન તારાથી તે નહીં બને અને આપણા બેનું ખાવાનું  બનાવવામાં કંઈ સમય નથી લાગતો. વળી ક્યારેક કહે “તારા હાથની રસોઇ નથી ફાવતી. તુ એમ કર ખાલી ચા મુકને તે પણ તારી એકલાની. તે સિવાય રસોડામાં પ્રવેશ બંધ શું સમજ્યો?”

અંશુમાન તો વરસમાં નિવૃત્તીથી કંટાળી ગયો. ઘરમાં નવરો બેઠેલો તેથી જ્યાં ત્યાં રીટા સાથે અથડાયા કરતો. અને રીટા પણ કહે “મને તારી સાથે ખેંચ ખેંચ ન કર..તું  કરે છે તે મને ગમતું નથી અને તને કહું છું પછી મારો જીવ બળે છે ..તારું માન મારાથી રહેતું નથી.”

તે સાંજે અંશુમાને બહુ વિચાર પછી રીટાને કહ્યું “રીટા તુ કેરીઓકીનો ઉપયોગ કરને ..ભજનો તો તું સરસ ગાય છે. હું પણ તને સાથ આપીશ.”

“ભજનો? અને તું?”

” હા. કેમ નહીં? ”

” ભલે પૂજા સમયે સાથે ગાઇશું.

મનમાં અંશુમાન બોલ્યો..એક સાથે ૮ કલાક્તો તું આપવાની નહોંતી તેથી તે મમત છોડી દીધી..હવે જ્યાં છીંડું પાડ્દ્યુ છે ત્યાં થી શરુ કરી જોઉં.

ફોન ઉપર મોટીબહેન સાથે વાત કરતા રીટા કહે અમારું ગાડુ લાઈન પર ચઢે તે માટે તેને મેં કેરીઓકી પર ગાવાનું કહ્યું છે..પણ મોટીબેન કેરીઓકી પર આપણા ભજનો તેને ક્યાં મળવાના?

હવે તો યૂ ટ્યુબ ઉપર બધુ મળે છે . ભજનની એક લીટી લખીશ તો ઘણા મળશે…

ફોન ઉપરનો જવાબ સાંભળી રીટા એ અંશુમાન ને બીજે દિવસે કહ્યું “હબી..યુ ટ્યુબ ઉપરથી આરતી થોડીક વાર સાંભળી લેજે કે જેથી શબ્દો તને યાદ રહે ”

બીજે દિવસે સવારથી અંશુમાન યુ ટ્યુબ ઉપર હતો..ડાયરી ભરાતી જતી હતી. એકલી આરતી જ નહી પણ ભજનો અને પ્રભુ સ્તુતિનાં ફીલ્મી ગીતો પણ ઉમેરાતા હતા. રીટા તો સોલ્જર હબીનાં મીઠા અવાજ ઉપર મોહાઈ અને બોલી આટલું સરસ તું ગાય છે મને તો ખબર જ નહીં.

“એવીતો ઘણી બાબતો છે જ્યાં તેં મને અજમાવ્યો નથી જાણ્યો નથી”

” હબી પૈસા કમાઈ શકે છે તેટલું જાણવું જ પુરતુ હતું મારે માટે તો.”

“હની! સાંજે હું પ્રાર્થનામાં પહેલું ફીલ્મી ગીત ગાઈશ.”

” ભલે આપણે બે જ હોઇશું એટલે વાંધો નહીં.”

સાંજે જ્યારે દીવા ટાણૂં થયુ ત્યારે નાના મંદિરમાં જ્યા રીટા એકલી બેસતી હતી ત્યા બે આસનિયા મુકાઇ ગયા હતા બાજુમાં કોંપ્યુટર અને તેમાં કેરિઓકી હતી અને અંશુમાને ઓ દુનિયાકે રખવાલેનું મ્યુઝીક તૈયાર રાખ્યુ હતું તે શરુ કર્યું અને રીટા જોઇજ રહી અંશુમાન કેટલી સહજ્તાથી ઉતારચઢાવ ગાતો હતો.છેલ્લો ચઢાવ તો તેનો કમાલ જ હતો..

રીટા ખુબ જ પ્રસન્ન હતી.

૪૫ વરસથી તે સાથે હતી પણ ક્યારેય તેને જાણવા નહોંતો મળ્યો તે હબી આજે તેને મળ્યો હતો.

થોડીક સાંધ્ય વીધી પછી આરતી શરુ થઈ ત્યારે પતિ અને પત્ની ના અવાજે જય આદ્યા શક્તિ મા જય જગદંબે નો શંખ ધ્વની ગૂંજી રહ્યો.

આરતી પુરી થયા પછી જમતી વખતે રીટા બોલી ” અવિનાશ તું આટલુ સરસ ગાય છે તે તેં ક્યારેય મને કહ્યું જ નહીં.”

“જો સખી! એક વસ્તુ સમજ. હું ૬૬નો થયો મને પૈસા કમાવાની જરુર નથી તો તેજ રીતે તું પણ ૬૪ની તો થઈને? બહુ કર્યુ રસોડુ અને એકધારું જીવન. તું પણ મારી સાથે પો’રો ખા. ક્યાંક બહાર નીકળ અને જરા ખુલીને મળ.. કેટલુંક આપણે પૈસાની દોડમાં સાથે નથી જીવ્યા તે જીવીએ.”

“મને તું નિવૃત્ત થયો પછી મને તારી સાથે રાખવાનો તારો તલસાટ મને સમજાતો નહોતો.”

“મારી અંદર હજી તારો યુવા સાથી જીવતો છે અને હું ઇચ્છું છું કે તું તારામાંની એ અતૃપ્ત સાથીને જીવતી કર. કારણ કે અહીં આપણે બે જ હોઇએ છે. નિવૃત્ત થવું એટલે થોડું આપણા માટે પણ જીવવું.

| 2 ટિપ્પણીઓ

જસુનું સપનું

 

પ્રખ્યાત માણસોની, મોટા ગજાના કલાકારોની, મહાન સંગિતકારોની કે દુનિયા ઝુકે તેવા ‘કહેવાતા ગુરૂઓની’ વાતો સકારાત્મક વલણ વાળી સાંભળીએ તો દિલ ડોલી ઉઠે. સામાન્ય માનવી તો મગતરાં જેવા હોય. તેમની જીંદગીનું શું મહત્વ ? તેમને ત્યાં બાળક જન્મે કે ઝુંપડાવાળા કોઈનો સ્વર્ગવાસ થાય તો દુનિયાને શું ફરક પડે છે. આપણે સહુ જાણીએ છીએ કેવી રીતે અમિતાભ બચ્ચન ,કરોડપતિ હતો તેમાંથી રોડપતિ થયો. વળી પાછો શિખરે પહોંચી ગયો.

શું પ્રખ્યાત કે તવંગર હોવું એ જ માનવીની પહેચાન છે. તો પછી તમને કદાચ મારી વાતમાં રસ નહી પડે ? છતાં પણ હું કહ્યા વગર રહેવાની નથી. સામાન્ય માનવી પણ એટલા જ અગત્યના છે, જેટલા પેલા કરોડોના મકાનમાં રહેતાં. માનવીની ઓળખાણ માત્ર તેની પાસે કેટલા પૈસા છે એ નથી ! તે શું છે, એ છે.

વર્ષો પહેલાંની વાત છે. જસુ મારે ત્યાં કામ કરતી હતી. તમારા માનવામાં પણ નહી આવે મહિને ૧૨ રૂપિયા પગાર. કપડાં, વાસણ, ઝાડુ અને પોતું. આંખો શું કામ પહોળી થઈ ગઈ ? ત્યારે ડોલરનો ભાવ ૭ રૂપિયા હતો. આપણો રૂપિયો ખણકતો અને સારું એવું ખરીદતો. ટેકસીમાં બેસો એટલે મિટર પડે ત્યારે ૭૫ પૈસા. જરા પણ અતિ -શયોક્તિ નથી. હકિકત છે.

જસુને બે દિકરી પર દીકરો આવ્યો. સારા ઘરની હતી પણ વર બહુ કમાતો નહી એટલે  ઝુંપડામાં રહેતી. દીકરીઓને મ્યુનિસિપાલિટી શાળામાં દાખલ કરી હતી. તેને થતું મારા બાળકો ભણશે તો સારી નોકરી કરશે. વરને ખૂબ સમજાવતી, પોતે માર ખાતી પણ તેને દારૂ પીવાના પૈસા ન આપતી. મારે ત્યાંથી તેના પગારના બધા પૈસા ન લેતી. તે ગમે તેટલા મૂકે હું તેમાં થોડા ઉમેરી દસ રૂપિયા કરી દેતી. તેની જાણ બહાર બેંકમાં ખાતું ખોલાવી દીધું. જે થોડા વ્યાજના પૈસા તેમાં ઉમેરાય.

તેને હૈયે ઉમંગ હતો, ‘મારો દીકરો ભણીને બેંકમાં નોકરી કરશે’. બીજા ત્રણ કામ પણ કરતી. નવરાશની પળોમાં મારે ત્યાં અનાજ સાફ કરવા આવતી. તેના બાળકોને શાળાના કપડાં, ચોપડી લાવવાના પસા આપતી તેથી તે ખૂબ ખુશ રહેતી.

‘હેં , બહેન બધા તમારી જેમ મારી સાથે કેમ પ્રેમથી નહી બોલતા હોય?’

શું જવાબ આપું?

ખેર, દીકરો મોટો થતો ગયો. મારો નાનો દીકરો તેના જેવડો જ હતો.  ના, યાદ આવ્યું દસેક મહિના નાનો હતો. પણ જસુનો છોટુ જરા દુબળો હોવાથી મારા નાના બાળકના કપડા તેને બરાબર આવતા. જસુ પોતે ખૂબ સુઘડ હતી . કામની તેમજ હાથની પણ ચોખ્ખી.

દિવસે ,દિવસે છોટુ મોટો થતો ગયો. જસુ તેને લાડથી સમજાવી ભણવાનું મહત્વ સમજાવતી. ઘણિવાર મારા બાળકો સાથે પણ રમતો. હવે તો જસુનો પગાર વધીને ૧૦૦રુપિયા થયો હતો. પૈસાની બચત વધી હતી. બેંકમાં પણ પૈસા સારા એવા ભેગા થયા હતા.

મારા બન્ને બાળકો ભણવા માટે અમેરિકા જતા રહ્યા. જ્સુના છોટુને ભણતર માટે જ્યારે પણ જરૂર પડે ત્યારે ઘરે આવતી. તેનું  પોતાના બાળક પ્રત્યેનું હકારાત્મક વલણ હમેશા મારી આંખે ઉડીને વળગતું. દીકરો ઝુંપડામાં રહેવા છતાં બધી બૂરી આદતોથી દૂર રહ્યો હતો. તેને પણ ભણવામાં રસ પડ્યો હતો. માની સાથે સારી નોકરીના સ્વપના તેણે બાળપણથી જોયા હતા.

પિતા કોઈવાર મારે કે ખોટું કરવાનું કહે તો ધસીને ના પાડતો. જસુ એ સારા સંસ્કાર આપ્યા હતા. બન્ને બહેનો લગ્ન કરીને સાસરે ગઈ હતી. બન્ને જણાએ બારમી પાસ કરી હતી.

આજે જ્યારે બી.એ.માં સેકન્ડ ક્લાસ પાસ થઈને પેંડા આપવા આવ્યો ત્યારે મારી આંખમાંથી બે આંસુ સરી પડ્યા. જસુએ આખી જીંદગી તેની પાછળ  ખરચી હતી. મારા પતિને પ્યારથી કહ્યું છોટુને સારી નોકરી મળે તેવું કરજો.

આપણને સહુને ખબર છે, ભલામણ વગર નોકરી મેળવવી કેટલી મુશ્કેલ છે. અમારે બેંક મેનેજર સાથે ઘર જેવો સંબંધ હતો. આજે છોટુ ટાઈ પહેરીને નોકરી પર જવા તૈયાર થઈ ગયો હતો. ઘરે આવ્યો, ‘તારી માને પગે લાગી તેના આશિર્વાદ લઈને જજે’ છોટુ. મારા મુખમાંથી બોલ સરી પડ્યા.

જીવનમાં સકારાત્મક વલણ માનવીને ક્યાંથી ક્યાં પહોંચાડી દે છે. ૪૦ વર્ષ પહેલાની સત્ય ઘટનાને આધારે.

| 1 ટીકા

હકારાત્મક અભિગમ- સોબત એવી અસર

"બેઠક" Bethak

આલ્બર્ટ આઇન્સ્ટાઇન અને તેમના કાર્યો વિશે કશી વાત કરવી એ તો સૂરજને દીવો ધરવા જેવી વાત થઈ. અહી આપણે વાત કરવી છે આલ્બર્ટ આઇન્સ્ટાઇનના ડ્રાઇવરની. આઇન્સ્ટાઇન જેવી વ્યક્તિ સાથે રહીને અભણ વ્યક્તિમાં પણ કેવી હોશિંયારી આવે એની વાત કરવી છે.

આલ્બર્ટ આઇન્સ્ટાઇનની “ થીયરી ઓફ રિલેટિવિટી “ ખુબ પ્રસિદ્ધ થઈ પછી એમને અનેક જગ્યાએ લેક્ચર આપવા માટે આમંત્રણ મળવા લાગ્યા. આઇન્સ્ટાઇન હંમેશા ડ્રાઇવરને લઈને ગાડીમાં જતા. આઇન્સ્ટાઇન લેક્ચર આપે ત્યારે એમના ડ્રાઇવર છેલ્લી હરોળમાં બેસીને અન્ય શ્રોતાઓની જેમ આઇન્સ્ટાઇનને સાંભળતા.

એક દિવસ ડ્રાઇવરે આઇન્સ્ટાઇનને કીધું કે તમારી થીયરી એટલી સરળ છે અને આટલી વાર સાંભળ્યા પછી મને શબ્દસહઃ  યાદ રહી ગઈ છે એટલે મને લાગે છે કે હું પણ એની પર પ્રવચન આપી શકું. ત્યારે આઇન્સ્ટાઇન ગુસ્સે થવાના બદલે રાજી થયા  કે એમની થીયરી એટલી સરળ છે કે વિજ્ઞાન ન ભણી હોય એવી વ્યક્તિ પણ એ સમજી શકે છે.

એ સમયે મીડિયા એટલું સક્ષમ કે લોક ભાગ્ય નહોતું એથી ઘણા…

View original post 257 more words

| 1 ટીકા

કાર્તિક ત્રિવેદીની ચિત્રકળા-૨

દાવડાનું આંગણું

કાર્તિકભાઈએચિત્રકળાનાઅનેકમાધ્યમોનોઉપયોગકર્યોછે. કાગળઉપરપેન્સીલ, ચારકોલઅનેશાહીનાચિત્રોએમણેદોર્યાછે. કાગળઉપરવોટરકલરઅનેએક્રીલિકકલરનાચિત્રોપણતૈયારકર્યાછે. કેનવાસઉપરએક્રીલિકઅનેકેનવાસઉપરઓઈલપેઈન્ટથીએમણેઅનેકચિત્રોતૈયારકર્યાછે.

અહીંમેંએમનુંકાગળઉપરશાહીથીતૈયારકરેલુંએકચિત્રકાગળઉપરવોટરકલરથીતૈયારકરેલુંએકચિત્રઅનેકાગળઉપરએક્રિલિકરંગોથીતૈયારકરેલાંબેચિત્રરજૂકર્યાછે.

કાગળઉપરશાહીથીદોરેલાઈંચ X ૧૧.ઈંચનાચિત્રમાંકંઈકયાદકરતીસ્ત્રીનીઆંખોનોભાવ, એનીદામણીઅનેનાકનીનથસમયનાશણગારનેદર્શાવેછે, તોએનીસાડીસમયનાવસ્ત્રોનીડીઝાઈનનોખ્યાલઆપેછે. શાહીથીચિત્રદોરવાનુંખૂબઅઘરૂંછે, કારણકેએમાંભૂલસુધારીશકવાનોઅવકાશખૂબઓછોછે. કાર્તિકભાઈનાચિત્રોમાંઝીણવટભરેલીઅનેકબાબતોજોવામળેછે,

View original post 178 more words

| Leave a comment