બિંબ-પ્રતિબિંબ

શબ્દોને પાલવડે

Inspired by a beautiful story at the end of this poem:

સમી સાંજને અંધાર ઘેરે, તે સમયના વિસ્મય ટાણે

       માટીની ગુફામાં ઉઘડ્યાં નજરના બે રહસ્ય આજે.      

 

નાનકડા ગામની, નાની શી દેરી,

પ્રતિબિંબ અરીસે હજાર વેરી.

કાયા સંતાડી, અંતર દેખાડી,

દેતી’તી શાતા એ વિવિધ રૂપી.

એક દિ’ આવ્યો કોઈ ક્રોધાગ્નિ ભારે

ચીડાતો,પીડાતો સ્વયં વારંવારે

  મુઠ્ઠીના મુક્કાથી દર્પણ પછાડતો.

    અનેક હાથે જાણે જાતને મરાવતો.

ત્યાં જ,મસ્તીથી માસુમ એક છોરી રમે.

જોઈ જોઈ ખુદને લાખ લાખ રૂપે ભમે,

‘સખીઓ છે સંગે’ના અહેસાસ સાથે

ઝુમ્મર સમ ખુશીઓ રણકાવે આભે.

અચાનક..વીજળી-શો ઝબકારો થયો.

હા, વાલિયાની ગુફામાં ચમકારો થયો.

  એ માટીની દેરીમાં ઘંટારવ રણક્યા.

 ને અંધારી ગુફામાં,દીવડાઓ પ્રગ્ટ્યાં. …….સમી સાંજને અંધાર ઘેરે, તે સમયના વિસ્મય ટાણે.

Inspiring story:

In one small village there was a room with 1000 mirrors. 
One small girl used to go inside and play.! 
Seeing thousands of children around her…

View original post 141 more words

This entry was posted in અવર્ગીકૃત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.