એક છત નીચે સમાતાં નથી.(૧૧)..પ્રીતિ એ. શાહ 

એક છત નીચે સમાતાં નથી…

ધરા અને નીલનો કોઈ રીતે મેળ બેસે તેમ જ નહતો. કયાં ધરા અને કયાં નીલ…. ધરા રૂપ-રૂપનાં અંબાર સમી…જાણે સ્વર્ગમાંથી કોઈ પરી ધરતી પર ન ઊતરી આવી હોય… હોલીવુડની હીરોઈનને પણ હંફાવે એવું એનું રૂપ-સૌંદર્ય… અંધારામાં ઊભી રાખી હોય ને તો ય જાણે કોઈ હીરો ઝગારા મારે ને એમ ઝગમગે… અને નીલ ? આકાશમાંથી વરસાદ વરસવાની તૈયારી કરી રહેલાં કાળાં ડિબાંગ વાદળાં જેવો… નીલને  અજવાળામાં ઊભો રાખ્યો હોય ને તોય કોઈ માણસની પ્રતિકૃતિ હોયને એવો ભાસે…આમેય ધરા એટલે ધરતી અને નીલ એટલે આકાશ. ધરતી અને આકાશનો ભલા કોઈ મેળ હોઈ શકે ખરો ? ના, પણ મારા નીલને પરણાવીશને તો ધરા સાથે જ… અનીતાબેન આવી જીદ લઈને બેઠાં. સુશીલભાઈએ અનીતાબેનને ઘણાં સમજાવ્યાં… પણ માને તે બીજાં… અનીતાબેન નહિ. અનીતાબેને બધી તપાસ કરાવી અને ધરાની જન્મ-કુંડળીયે મંગાવી લીધી.    અનીતાબેને  તેમની  બહેનપણીની દીકરીનાં લગ્નમાં ધરાને જોઈ. ત્યારે બસ, જોતાં જ રહી ગયાં… ત્યારથી ધરાને પોતાનાં દીકરા નીલ સાથે પરણાવવાં બેબાકળાં બની ગયાં છે…
*     *     *     *     *     *     *     *

જુઓ, આજે ધરા અને એના પપ્પા આવવાના છે. તમે તો આજે કાંઈ બોલતાં જ નહિ. બોલતાં-બોલતાં અનીતાબેન રસોડામાં જતાં રહયાં.

આમ તો, આટલાં વર્ષોમાં કયારેય આ રીતે હુકમ નથી ચલાવ્યો. પણ આજે, વહુઘેલી થઈ ગઈ છે વહુઘેલી… સુશીલભાઈ આછુ મલકાતાં બબડયાં.

ધરા એના પપ્પા સાથે આવી પહોંચી. અનીતાબેને ખૂબ જ આગતા-સ્વાગતા કરી… અનીતાબેન વૈભવી ઠાઠમાઠથી ધરાને લલચાવવાનો એકેય પ્રયાસ છોડવા નહોતાં માંગતા. એટલે જ તો ધરાને આખો બંગલો બતાવવા લઈ ગયા. અને તેથી જ નીલને પણ ધરાના આવ્યાના બે કલાક પછી જ ઘરે આવવાની ચેતવણી આપી દીધી હતી.

હવે ચોંકવાનો વારો ધરાનો હતો. ‘મા’ વગરની, સામાન્ય ઘરની, નાનકડાં ગામડાંમાં રહેતી ધરાએ મુંબઈનાં જૂહુ વિસ્તારનાં વૈભવી બંગલાની કલ્પના જ કયાંથી કરી હોય…ધરા બંગલાને એવી રીતે જોતી જાણે કોઈ સોનેરી સપનું ન જોતી હોય… કે કદાચ, કોઈ ફીલ્મી સેટ ન નિહાળી રહી હોય…કે પછી કોઈ રાજમહેલમાં પ્રવેશી છે… વૈભવી કિલ્લા સમાન બંગલાને નિહાળતા જ ધરા પોતાની જાતને ભાગ્યશાળી માનવા લાગી… તેને આજે ઈશ્ર્વરે આપેલાં રૂપની કિંમત સમજાઈ…

ધરાનાં પપ્પા પણ વિચારવા લાગ્યાં કે કોઈકે સાચું જ કહયું છે, કે દીકરી પોતાનું નસીબ લઈને આવે છે. મારી દીકરી આ ઘરમાં આવશે તો રાજ કરશે. ખરેખર, મારી ધરા ખૂબ નસીબવાળી છે…

આપનો દીકરો કયાંય દેખાતો નથી ?… કયાંક બહાર ગયો છે કે શું ? આખરે ધરાનાં પપ્પાએ પૂછી જ લીધું…

અરે, હમણાં આવતો જ હશે. આજે એ કાંઈક કામમાં ગૂંચવાઈ ગયો છે. તમે નિરાંતે ચા-નાસ્તો કરોને, ત્યાં સુધીમાં આવી જશે…

ડોરબેલ વાગી ને અનીતાબેન દરવાજો ખોલવા ઊભા થયા. બધાંની નજર દરવાજા તરફ મંડાઈ… જેવો નીલ ઘરમાં પ્રવેશ્યો કે તરત જ ધરાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. એકીટશે નીલની સામે જોવા લાગી… થોડીવાર સુધી તો કોઈ કાંઈ બોલ્યું નહિ…વાતાવરણ એકદમ ભારે થઈ ગયું… પરિસ્થિતિ પામી ગયેલા અનીતાબેને વાતની શરૂઆત કરતાં કહયું; આ મારો દીકરો નીલ… ખૂબ જ હોંશિયાર છે… ભણવામાં હંમેશા અવ્વલ નંબર સાથે પાસ થાય…સ્કુલમાં તો ઠીક, કોલેજમાં પણ ફસ્ટૅ આવ્યો છે… ગોલ્ડ મેડલિસ્ટ છે… પણ એને એનું સહેજેય અભિમાન નથી…સ્વભાવે સૌમ્ય અને એકદમ શાંત છે…મારો એકનો એક દીકરો છે…. મેં એને એકલા લાડ જ નથી લડાવ્યા.. દુનિયાદારી પણ શીખવી છે…ભલે અમે મોટા શહેરમાં રહેતા હોઈએ પણ, સારા સંસ્કારોનું સિંચન કર્યું છે…બાળકોને સારા સંસ્કારો તો ઘરમાંથી જ આપવા પડે ને ? અનીતાબેન એકીશ્ર્વાસે ઘણું-બધું બોલી ગયા…

ધરાનાં પપ્પાએ કહયું, જલ્દી બન્નેની મીટીંગ પતાવીએ… અમે કયારનાં આવ્યા છીએ… વળી, અમારી ટ્રેનનો સમય પણ થઈ જશે…

ધરા અને નીલની મીટીંગ ગોઠવાઈ… ધરા તો એટલી બધી ડઘાઈ ગઈ હતી કે શું વાત કરવી ? તેની તેને કાંઈ સમજ જ ન પડી. એટલું જ નહિ, નીલે જે કાંઈ સવાલ કર્યા, તેના હ.. હં.. હા.. ના.. થી વિશેષ તે કાંઈ બોલી જ ન શકી. જાણે તેની સમજવાની, બોલવાની કે વિચારવાની શક્તિ જ ક્ષીણ થઈ ગઈ હતી…

ધરા અને એના પપ્પા પોતાના ઘરે જવા રવાના થયાં. રસ્તામાં બાપ-દીકરી બન્નેમાંથી કોઈ કાંઈ બોલ્યુ નહિ…ઘરે પહોંચીને બે દિવસ સુધી મૌન છવાયેલું રહયું…કેમ કે બન્ને બાપ-દીકરી એવા તો આઘાતમાં સરી પડયા હતા કે કોણ, કોને, શું કહે ? તે જ નહતું સમજાતું…

બેટા ધરા, પછી તેં શું વિચાર્યું ? આખરે ધરાનાં પપ્પાએ ધરાને પૂછી જ લીધું…

શેનું, શું વિચાર્યું પપ્પા ? ધરા હજુ આઘાતમાંથી બહાર જ નહોતી આવી…

નનનનીનીલની વાત કરું છું બેટા…થોથવાતી જીભે ધરાનાં પપ્પા બોલ્યા…

પપ્પા એ તો, ધરા પણ શું કહે ? તેને કાંઈ સમજાયું નહિ…

બેટા, બિલકુલ ઊતાવળ નથી.. શાંતિથી વિચારજે…

પપ્પા, એમાં વિચારવાનું શું ? મને એ છોકરો બિલકુલ પસંદ નથી…

હા બેટા, હું તારી વાત સમજું છું… પણ, તું શાંત ચિત્તે વિચારજે…જિંદગીમાં બધી વસ્તુ મનગમતી ન મળે…કંઈક તો જતું કરવું જ પડે… ધરાનાં પપ્પાએ ધરાને સમજાવી…

પણ પપ્પા, તમે છોકરો તો જુઓ…મારો ને એનો કયાંય મેળ બેસે એમ જ નથી…

હા, તારી વાત સાચી છે. પરંતુ, જો તો ખરી, એના મમ્મી-પપ્પાનો સ્વભાવ કેટલો સરસ છે. ખાસ કરીને તેની મમ્મીનો સ્વભાવ… ખાનદાની, સંસ્કારી કુટુંબ છે… રૂપિયા-પૈસાનું લેશમાત્ર અભિમાન નહિ…મને લાગે છે, તું ત્યાં બહુ જ ખુશ રહીશ…

પપ્પા, તમે એમની જાહોજલાલીથી અંજાઈ ગયા છો…  ના, ના, ધરા તું બધી વાતે સુખી થતી હોય તો આ એક વાત છોડી દે…

ના પપ્પા, લોકો શું કહેશે ? ‘કાગડો દહીંથરું લઈ ગયો’…

ધરા, ધરા, એમ તું ઉતાવળ ન કર… શાંતિથી વિચાર… લોકો થોડા દિવસ બધું બોલશે… આમેય લોકોના મોઢે કંઈ તાળા મારવા થોડાં જવાય છે… કોઈ શું કહેશે ? એ બીકે તારે તારું ઊજ્વળ ભવિષ્ય ધૂળમાં રોળી નાંખવાનું ?…

આમ ને આમ, થોડાક દિવસો સુધી બાપ-દીકરી વચ્ચે સંવાદ ચાલતો રહે છે…અનેક વાર એકબીજા સાથે તકૅ-વિતકૅ, પરામર્શ કર્યા પછી પૂરો નિર્ણય ધરા પર છોડવામાં આવે છે…

ધરાનાં પપ્પા ચિંતાગ્રસ્ત ચિત્તે ડ્રોઈંગરૂમમાં આંટા મારી રહયા છે. સુશીલભાઈના ફોનનો શું જવાબ આપવો ? ધરાનો જવાબ શું હશે ? તેને શું વિચાર્યું હશે ? મનમાં ને મનમાં બબડે છે…

ધરા, બેટા ધરા, ઉત્સુકતાવશ્ ધરાનાં પપ્પાએ બૂમ પાડી…

એ આવી પપ્પા, શું થયું ? કેમ ? આમ, અધીરાઈથી બૂમો પાડો છો ?

બેટા, હમણાં સુશીલભાઈનો ફોન આવ્યો હતો…કહેતાં હતાં, અમારી ‘હા’ છે… અને પૂછતાં હતાં ? તમારી શું ઈચ્છા છે ? બોલ બેટા, તું શું કહે છે  ?

પપ્પા, તો મારી પણ ‘હા’ છે…બોલતાં-બોલતાં ધરાની આંખમાંથી આંસુ સરી પડયાં. ને તે એનાં પપ્પાને ભેટી પડી…

નીલ અને ધરાનાં ઘડિયા લગ્ન લેવાયાં…ખૂબ ધૂમધામથી, રંગેચંગે લગ્નોત્સવ પૂરો થયો…આટલી રૂપાળી પત્ની મળવા બદલ નીલ  ધરાથી ખુશ હતો…ધરા નીલના દેખાવને બાદ કરતાં બીજી બધી રીતે બહુ ખુશ હતી…ટૂંકમાં, બન્ને ખૂબ ખુશ હતાં…

લગ્નનાં ચાર-ચાર વર્ષ વીતી ગયાં છત્તાં હજુ સરખી રીતે રસોઈ બનાવતાં નથી આવડતી ? તને એટલી ખબર નથી પડતી કે મને કેવું જમવાનું જોઈએ છે ? એક કામ તું સરખી રીતે નથી કરી શકતી ? ઘરમાં આટલાં નોકર-ચાકર છે… બધું જ કામ તારે એ લોકો પાસે જ કરાવવાનું છે. એટલું  પણ  તને નથી આવડતું ? આટલાં વરસોમાં તું એટલું પણ નથી શીખી શકી ? નીલ ગુસ્સામાં તાડૂકયો…

પહેલીવાર નીલનો ગુસ્સો જોઈને ધરા સહેજ ડઘાઈ ગઈ… હા, તે નથી આવડતું… તને કહયુંને, હું શીખી લઈશ… અને હા, આવડે તો છે જ પણ તને જોઈએ એવું નહિ… તને મમ્મીનાં હાથની ટેવ પડી ગઈ છે ને એટલે મારા હાથનું પસંદ નથી એમ કહેને… ધરાએ પોતાની જાતને સંભાળતા ધીમેથી પ્રત્યુત્તર વાળ્યો…

એક અઠવાડિયાથી નીલ અને ધરા વચ્ચે ઝઘડો ચાલી રહયો છે. લગ્નનાં ચાર વર્ષ સુધી બન્નેમાંથી એકેયે કયારેય ઘર વિશે કાંઈ વિચાર્યું જ નહોતું… લગ્ન થયાં ત્યારથી બન્નેએ બસ ફર્યા જ કર્યું છે… કયારેક કુલુમનાલી, કયારેક માથેરાન, કયારેક ગોઆ-મહાબળેશ્ર્વર તો કયારેક કેરાલા…ભારતનો એકેય ખૂણો બાકી નથી રાખ્યો…આ ચાર વર્ષમાં ચાર ટૂર તો ફોરેનની કરી છે…બાકીનાં દિવસોમાં સાંજ પડયે કયારેક કોઈકની બથૅ-ડે પાર્ટી તો કયારેક કોઈકની મેરેજ એનીવર્સરી…કંઈ જ ન હોય તો જૂહૂ બીચ તો છે જ…બન્નેએ ભાગ્યે જ કોઈકવાર ઘરે ડીનર લીધું હશે…અનીતાબેન કહેતાં કે વરસાદની સીઝન છે તો રેઈનકોટ કે છત્રી લઈને જાવ…નીલ રેઈનકોટ લઈ જતો ને ધરા છત્રી… પણ  રેઈનકોટ ખૂલતો જ નહિ, એમનો એમ જ રહેતો. કેમકે બન્ને એક જ છત્રીમાં સમાઈ જતાં…બન્ને એકબીજામાં એવા ખોવાઈ જતાં કે આસપાસનું ભાન જ ન રહેતું…

હવે, સવાલ એ ઉભો થાય છે કે તો પછી આજે શું થયું આમ બન્ને ઝઘડે છે કેમ ? અરે ભાઈ, એનું કારણ એ છે કે, અઠવાડિયા પહેલાં જ અનિતાબેનને એટેક આવ્યો છે…એટલે એક અઠવાડિયાથી અનિતાબેન હોસ્પિટલમાં એડમીટ છે…ઘરની બધી જવાબદારી ધરા પર આવી પડી છે… આમ તો, એને ખાસ કાંઈ કરવાનું નથી હોતું…ઘરનું બધું જ કામ નોકરો કરી જ લે છે…ધરાએ તો બસ, કામ ચીંધવાનું, ને એ કામ બરાબર કરે છે કે નહિ તેનું  ધ્યાન રાખવાનું હોય છે…તદ્ઉપરાંત માર્કેટમાંથી જે કાંઈ લાવવાનું હોય તેનું લિસ્ટ બનાવવાનું હોય છે… બે જણનું એટલે કે ધરાનું ને નીલનું જમવાનું બનાવવાનું…કેમ કે અનીતાબેન અને સુશીલભાઈનું જમવાનું હોસ્પી.ની નજીક રહેતાં તેનાં મામાનાં દીકરાનાં ઘરેથી જ જતું…

સુશીલભાઈ અનીતાબેનને હંમેશા કહેતાં તું ધરાને આપણા ઘરની રીતભાત શીખવી દે…કયારેક ભારે પડી જશે… અનીતાબેન કહેતાં શીખશે… હજુ તો એની હરવા-ફરવાની ઉંમર છે. છોકરાં-છૈયાંવાળી થશે પછી એને ઘર-ગૃહસ્થી સંભાળવી જ પડશે ને ?…ભલે ને બન્ને જણ હમણાં ફરી લે. એમાં ખોટુંયે શું છે ?…

આમ, અનીતાબેને જ કયારેય ધરાને કોઈ કામ ચીંધ્યું જ નહોતું… તેથી જ આજે ધરાને કોઈ કામની સૂઝ નહોતી પડતી…બાકી, નાનપણમાં જ ‘મા’ ને ગુમાવી દીધા પછી સમજણી થઈ ત્યારથી ઘર અને પપ્પાની જવાબદારી ધરા એ જ તો સંભાળી લીધી હતી…એટલે જ અનીતાબનને વિશ્ર્વાસ હતો કે ધરા ગમે ત્યારે ઘરની જવાબદારી સંભાળી લેશે… બન્યું પણ એવું જ, ઓચિંતા જ અનિતાબેનની તબિયત બગડતાં ઘરની બધી જવાબદારી ધરાએ સ્વીકારી લીધી હતી…પણ નીલ હંમેશા ધરાની સરખામણી તેની મમ્મી સાથે કરતો…એની મમ્મી કરે એવાં જ કામની અપેક્ષા ધરા પાસે રાખતો… ને ધરા નીલની ઈચ્છા પૂરી કરવામાં ઊણી ઉતરતી. તેથી જ બન્નેના મન ઉચાટ અનુભવતા હતાં…

નીલ અને ધરા વચ્ચે ઝઘડો એટલો બધો વધી ગયો હતો કે આજે તો નીલે ધરાને કહી જ દીધું કે તું આ ઘરમાં રહેવાને લાયક જ નથી..તું ગામડાંની ગમાર તે ગમાર જ રહેવાની…તું નાના ઘરમાં જ શોભે…આનાથી પણ કંઈક વિશેષ શબ્દો નીલ ગુસ્સામાં ને ગુસ્સામાં બોલી ગયો…ને ઘરની બહાર નીકળી ગયો..

નીલનાં શબ્દો ધરાનાં હ્રદયની આરપાર નીકળી ગયાં..ધરા ઘર છોડીને એનાં પપ્પાના ઘરે જવા તૈયાર થઈ ગઈ…એને પણ નીલને કહી દીધું, હું પણ તારી સાથે રહેવા નથી માંગતી…એક છત્રીમાં સમાઈ જનારા આજે એક છત નીચે સમાતાં નથી…

ધરા બેગ લઈને બેડરૂમમાંથી ડ્રોઈંગરૂમમાં આવી. એટલામાં અનીતાબેન ઘરમાં પ્રવેશ્યા.

કયાંક બહાર જાય છે કે શું બેટા ? અનીતાબેને ધરાને પૂછ્યું.. ધરા તો ફાટી આંખે અનીતાબેનને જોઈ જ રહી..તેને તો કલ્પના પણ નહતી કે આમ, અચાનક અનીતાબેન હોસ્પીટલમાંથી ઘરે આવી જશે…અરે ! મમ્મી, તમે આવી ગયા ?..તમારી તબિયત કેમ છે ? કાલે હું  હોસ્પીટલ આવી ત્યારે તો ડૉક્ટરે આજે સાંજે રજા આપવાની છે એમ કહયું હતું ને ? મને જણાવ્યું પણ નહિ ? હું તમને લેવા આવત ને ? એટલામાં જ પાછળ સુશીલભાઈ પ્રવેશ્યા અને તેમની પાછળ નીલ ખિસ્સામાં હાથ નાંખીને ઉભો રહયો. ધરાએ નીલને જોઈને મોઢું ફેરવી દીધું…

કયાંક બહાર જાય છે બેટા ? અનીતાબેને  ધરાને ફરી વખત પૂછ્યું… મમ્મી એ…તો…હું….કહેતાં-કહેતાં ધરા શું બોલવું તેના માટે શબ્દો ગોઠવતી રહી… અનીતાબેને ધરાને અધ:વચ્ચે જ અટકાવીને કહયું; નીલે મને બધી જ વાત કરી છે…હવે હું આવી ગઈ છું ને બધું જ બરાબર થઈ જશે.. મેં તારા પપ્પાને પણ ફોન કરી દીધો છે. ધરા તમને બહુ જ યાદ કરે છે. થોડા દિવસ તારા પપ્પા આપણી સાથે જ રહેશે…

ઓહ ! મમ્મી, કહેતાં ધરા દોડીને અનીતાબેનને બાઝી પડી…મમ્મી કેવાં હોય એની તો મને ખબર નથી ? પણ ચોકકસ તમારા જેવાં જ હશે…બોલતાં-બોલતાં ધરાની આંખો હર્ષાશ્રુથી છલકાઈ ગઈ…

આંખો લૂછતાં-લૂછતાં ધરા બોલી, મમ્મી, તમારે જેને કહેવું હોય તેને કહી દેજો.. જ્યાં સુધી મારા મમ્મી એકદમ સાજા નહિ થઈ જાય ને ત્યાં સુધી, ક્યાંય પણ ફરવા જવાનું હોય કે પાર્ટીમાં જવાનું હોય બધાનું બધું જ કેન્સલ…અને હા, જયાં સુધી હું ઘરનું બધું કામ ન શીખી લઉં ને ત્યાં સુધી હું તો ક્યાંય નહિ જઉં…

જેને જવું હોય તે જઈ શકે છે… ધરા નીલની સામે ત્રાંસી આંખે જોઈને બોલી…

અનીતાબેન અને સુશીલભાઈના હાસ્ય સાથે નીલનું હાસ્ય પણ ભળ્યું ને બધાંનાં હાસ્યથી બંગલો ગૂંજી ઊઠે છે…

ઓહ ! મારી વહાલી દીકરી, કહીને અનીતાબેન ધરાને માથે હાથ ફેરવે છે…

પ્રીતિ એ. શાહ

( ‘અમી-પ્રીત’ )

Advertisements
This entry was posted in એક છત નીચે સમાતા નથી. Bookmark the permalink.

One Response to એક છત નીચે સમાતાં નથી.(૧૧)..પ્રીતિ એ. શાહ 

  1. Neha Ankur. Patel કહે છે:

    Very interesting story
    Hope every family become ideal like Dharas mother in law

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s