એક છત નીચે સમાતા નથીં (૯) હું તેને પ્રેમ નથી કરી શકતી -રોહિત કાપડિયા

કોલેજનો એ સમય કેટલો મીઠો અને મધુરો હતો.દિવસો જ્યારે ટૂંકા લાગતા હતા અને જિંદગી વ્હાલી લાગતી હતી. ઉજળા ઘઉંવર્ણા વાન સાથે મળેલી અત્યંત સુરેખ નાક નકશીના કારણે એની ગણના ‘ડ્રીમ ગર્લ’ માં થતી હતી.કોલેજના આખરી વર્ષમાં એની મુલાકાત સમીર સાથે થઇ.પ્રથમ મુલાકાતે જ બંનેને લાગ્યું કે તેઓ એકબીજાને માટે જ સર્જાયેલાં છે.પછી તો મુલાકાતો વધતી જ ગઈ.મિલનનો સમય આંખના પલકારામાં પસાર થઇ જતો અને જુદાઈનો સમય જાણે પસાર જ ન થતો.સમીરે એના જન્મદિને આપેલી પાર્ટી કેટલી નોખી,કેટલી અદભુત અને કેટલી વિશેષ હતી.સ્વર્ગલોકનો અહેસાસ કરાવ્યા પછી સાગર કિનારે બેસીને કરેલી એ વાતોનું દૃશ્ય તેની આંખ સામે આવી ગયું.”નેહા,લગ્ન પછી પણ આપણે પ્રેમી જ રહીશું.મિત્ર જ રહીશું.પતિ-પત્ની બની જઈએ તો સમયાંતરે પ્રેમ ઓછો થઇ જાય અને તે મને ક્યારે ય મંજૂર નહીં થાય.”ને સમીરના હાથને પ્રેમથી પંપાળતા એણે કહ્યું હતું “સમીર, આપણે પ્રેમનો અનોખો ઈતિહાસ રચીશું.આપણે ક્યારે ય લડશું ,ઝગડશું નહીં.ક્યારે ય એકબીજાથી રીસાશું નહીં.ક્યારે ય કોઈ વાત એકબીજાથી છુપાવીશું નહીં.ક્યારે ય કોઈ વાતનું ખોટું લગાડીશું નહીં.આપણે બંને એકમેકને એની ખૂબીઓ અને ખામીઓ સાથે સ્વીકારીશું.કોઈ સંજોગોમાં આપણે એક્બીજાથી દૂર થઈશું નહીં,આપણે હમેંશા બે નહીં પણ એક થઈને રહીશું.”સમીર તો મારી વાતો સાંભળીને ખુશીથી પાગલ થઇ ગયો.મને ગોળ ગોળ ચકકર ફેરવી એની બાહોંમાં ઝીલી લીધી.અને એક ફિલ્મી કલાકારની જેમ કહ્યું “એય,મારી વેલેન્ટાઇન આ નાચીઝ નો હાથ પકડશો.”અને અમે અમારાં પ્રેમને લગ્નનાં કાયમી બંધનમાં ફેરવવાનું નક્કી કર્યું.

ખેર! વિધાતાને કંઇક જૂદું જ મંજૂર હતું.અમને હતું કે અમારા લગ્ન માટે બંને ઘરેથી મંજૂરી મળી જશે.સમીરના ઘરેથી તો સહેલાઈથી મંજૂરી મળી ગઈ,પણ મારા જ ઘરેથી મારા પપ્પાએ વિરોધ કર્યો.સમીર અને મારો ધર્મ જુદો હતો પણ એ જ કારણ આ વિરોધનું ન હતું.મારા પપ્પાને અંગત વાંધો પણ હતો.આ સંજોગોમાં અમારે એકમેકથી દૂર થવું પડે એમ હતું.જે મારા માટે અશક્ય હતું.તેથી જ ઘરવાળાની સામે થઇ,હસ્તે મુખે બધું જ છોડીને મેં સમીરના હાથમાં મારો હાથ મૂકી દીધો,મનનાં એક ખૂણે  તો બીક હતી કે બધું બરોબર પાર ઉતરશે કે નહી ? ઈશ્વરની કૃપાએ સમીરે તેમ જ તેનાં ઘરવાળાઓએ મને પ્રેમથી સ્વીકારી લીધી.કમને મારાં ઘરેથી પણ પછી મંજૂરી મળી ગઈ.સમીર તો મારી પાછળ પાગલ હતો.એ તો રાત અને દિવસ મારા રૂપનાં વખાણ કર્યા કરતો.ક્યારેક એ મારી હરણ જેવી આંખોમાં ખોવાઈ જતો તો ક્યારેક મારા ગુલાબી ગાલોમાં ખોવાઈ જતો.ક્યારેક મારી ઝુલ્ફોની લટોમાં અટવાઈ જતો તો ક્યારેક મારી પગની પાનીઓમાં મોહિત થઇ જતો.ક્યારેક મારા નાજુક હાથોની કેદમાં ફસાઈ જતો તો ક્યારેક મારી કમનીય કાયાને વળગીને બધું જ ભૂલી જતો.હર પળ,હર ક્ષણ એ મારું દયાન રાખતો.મારી બધી જ ઈચ્છા પૂરી કરતો.ક્યારેક એ મને જન્નતની પરી કહેતો,તો ક્યારેક સ્વર્ગની અપ્સરા કહેતો.ક્યારેક મને રૂપની રાણી કહેતો,તો ક્યારેક મને પ્રેમની પૂજારણ કહેતો.પેલું ગીત ——તારી આંખનો અફીણી,તારા બોલનો બંધાણી,તારી રૂપની પૂનમનો પાગલ એકલો…….તો એ આખો દિવસ ગણગણ કર્યા કરતો.   .મને નિરંતર લાગતું કે સ્વર્ગનું સુખ આ સુખથી વધુ ન  હોય શકે.હું પણ સમીરની એટલી જ કાળજી રાખતી.એની બધી જ વાતોમાં સાથ અને સહકાર આપતી.એનું માન  જાળવતી.સતત એની ખુશીનું દયાન રાખતી.એનો પડ્યો બોલ ઝીલતી.સાચા અર્થમાં એની અર્ધાંગીની બનીને મારી હર ફર્ઝ અદા કરતી.

ઈશ્વરને હજુ વધુ ખુશીના ફૂલો મારાં દામનમાં ભરવા હશે,અને એટલે જ લગ્નનાં ચાર વર્ષ બાદ મને માતૃત્વની ભેટ આપી.સમીર તો જાણે ખુશીથી પાગલ જ થઇ ગયો.ગુલાબના ગોટા જેવાં સ્નેહના જન્મથી અમારી પ્રેમકથાના પાનાંઓ રંગીન જ નહીં સુવર્ણમય બની ગયા.સ્નેહની પા પા પગલી,સ્નેહની કાલીઘેલી ભાષા,સ્નેહની મીઠી જીદ અને સ્નેહનું નિખાલસ હાસ્ય એ અમારાં બંને માટે જીવન ધબકાર બની ગયા.મારી જિંદગી તો જાણે સ્નેહ અને સમીરની આસપાસ જ ગૂંથાઈ ગઈ હતી.અમે ત્રણ જ્યારે બહાર જતાં ત્યારે સમીર એક અલગ જ સ્ટેટસનો અનુભવ કરતો.ત્યાં જ પાણીનાં રેલાની જેમ સડસડાટ વહી જતી જિંદગીમાં એક એવો જબરદસ્ત અવરોધ આવ્યો કે બધાં જ પાસા અવળા થઇ ગયા.હું સાતમાં આસમાનમાંથી નીચે પટકાઈ ગઈ.મારી પ્રેમની પરિભાષા પ્રશ્નાર્થ બનીને ઉભી રહી ગઈ.

તે દિવસે સાંજે પાર્ટીમાં જવા હું તૈયાર થઇ રહી હતી.સ્નેહ હજુ સૂઈ રહ્યો હતો.બરાબર પરવાર્યા પછી જ એને ઉઠાડીશ એમ વિચાર્યું હતું.તૈયાર થતાં થતાં આયનામાં મારું રૂપ જોઇને હું ખુદ જ મોહિત થઇ ગઈ.અચાનક જ સમીરના બાહુપાશમાં જકડાઈ જવાનું મન થયું અને મેં બૂમ પાડી “સમીર, જુઓને આ બ્લાઉસની દોરી પાછળથી બાંધી આપો ને.”હોંશભેર દોડી આવેલાં સમીરે મારી ગરદન પરનાં વાળોની લટને પ્રેમથી બાજુ પર કરી.મને હતું કે હમણાં એ બ્લાઉસની દોરીને પડતી મૂકી મને એનાં બાહુપાશમાં લઇ લેશે,પણ થોડીક પળો વીતી ગઈ છતાં એણે કોઈ પ્રતિક્રિયા ન કરી.મને થયું એ હંમેશની જેમ મારા રૂપમાં ખોવાઈ ગયો હશે.ત્યાં જ સમીર જોરથી બરાડી ઉઠ્યો “ના,ના આ મારાથી નહીં જોવાય,મારાથી નહીં સહેવાય.”અને હું હજુ કંઈ સમજુ તે પહેલાં મને જોરથી ફેરવીને એણે મને આયનામાં મારી પીઠ પાછળ ઉભરાઈ આવેલો એ સફેદ ડાઘ બતાવ્યો અને મને હડસેલીને એ બાજુની રૂમમાં જતો રહ્યો.થોડીક ક્ષણો માટે તો હું પણ સ્તબ્ધ થઇ ગઈ.પણ પછી તરત જ મન ને કાબૂમાં કરીને હું સમીરની પાસે ગઈ અને કહ્યું “સમીર,કેમ આટલો જલ્દી અપસેટ થઇ ગયો.હજુ તો એ ડાઘ શાનો છે એ પણ ખબર નથી.કદાચ એ કોઢનો ડાઘ હશે તો એનો પણ ઉપાય થશે.હમણાં તો એ ડાઘ બહાર દેખાતો પણ નથી.ચાલ,ઉભો થા.આપણે પાર્ટીમાં જઈએ.હું સ્નેહને તૈયાર કરી લઉં છું.”મારા આશ્ચર્યની વચ્ચે મારો હાથ રીતસરનો તરછોડતા સમીરે કહ્યું “નેહા,આપણે પાર્ટીમાં નથી જવું.તારા દેહ પર ઉભરાઈ આવેલો આ ડાઘ બહુ જ જલ્દીથી તારા શરીરને કાબરચીતરું બનાવી દેશે.તારા એ બિહામણા રૂપની કલ્પનાથી પણ હું ધ્રુજી ઉઠું છું.સ્નેહ પણ તને એવાં રૂપમાં કઈ રીતે જોઈ શકશે ?સમાજમાં,મિત્રોમાં હું કઈ રીતે ……..” સમીરની વાતને વચ્ચેથી જ અટકાવતાં એણે કહ્યું હતું  “સમીર,શું તમે મારી ચામડીને જ પ્રેમ કર્યો હતો ?મને નહીં ?શું મારું રૂપ જ તમારે માટે મહત્વનું હતું ?શું તમારા સમાજ અને તમારા મિત્રોમાં લાગણી અને સંવેદનાનું કોઈ સ્થાન જ નથી ?આપણો પ્રેમ શું માત્ર દેહ પૂરતો સીમિત હતો?શું આટલી છીછરી તમારી પ્રેમની પરિભાષા છે? સમીર જવાબ આપ્યા વગર જ નીચે ઉતરી ગયો.હું એક જડ પ્રતિમાની જેમ સ્તબ્ધ બની ગઈ.મારા હોશોહવાશ ઉડી ગયા.

છેલ્લાં સાત વર્ષથી પ્રેમસાગરમાં આવતી સતત ભરતીમાં અચાનક જ ઓટ આવી ને ઓટ પણ કેવી ?એક જ પળમાં બધું જ સૂકાઈ ગયું.રોજ વધુ ને વધુ પ્રજ્વલિત બનતી પ્રેમજ્યોત હવાનાં એક જ ઝોંકે એવી બુઝાઈ ગઈ કે આખી જિંદગી અંધકારમય બની ગઈ.સમીરે માંરેલો એ હડસેલો અને તરછોડેલો એનો હાથ એની જિંદગીને હચમચાવી ગયાં.પછીનાં દિવસોમાં જિંદગી જે સ્વર્ગ જેવી હતી તે નર્ક જેવી બની ગઈ.સતત ઉપેક્ષા અને સતત અપમાન સમીર તરફથી સહજ બની ગયાં.સ્નેહ માટે પણ એણે એક કેરટેકર બોલાવી લીધી.મારું સમીર સાથે બહાર જવાનું સદંતર બંધ થઇ ગયું.ખુદને પણ એ રોગ લાગી જશે એવી ખોટી ભ્રમણામાં મારી સાથે સૂવાનું પણ છોડી દીધું.એમની જ ઓફિસમાં કામ કરતી રાધા સાથે એમણે સંબંધ વધારવા માંડ્યા.પહેલાં તો એ સંબંધો બહાર સુધી સીમિત હતા પણ પછી તો એ ઘરમાં પણ વિસ્તરવા લાગ્યા.મારી હાજરીની અવગણના કરીને એ રીતે વર્તતા કે મારા દિલ પર કાતિલ ઘા થતાં હોય એવું લાગતું.ઘણી એ વાર મન થતું કે ક્યાંક દૂર દૂર ચાલી જાઉં કે આપઘાત કરી લઉં.સમીરે તો એક જ ઝાટકે સંબંધો પર પૂર્ણવિરામ મૂકી દીધું હતું પણ સ્નેહ માટેનું વળગણ છૂટતું ન હતું.મારે તો પ્રેમનો અનોખો ઈતિહાસ રચવો હતો પણ હવે તો થાય છે કે જિંદગીની આ કિતાબના પાને પાનાં ફાડી નાખું અને જોર જોરથી ચિલ્લાઈને કહું કે ‘પ્રીત ન કીજે કોઈ …..’મારી પરવશતામાં વધારો કરવા પાંચ વર્ષનાં સ્નેહને મારી જાણ બહાર હોસ્ટેલમાં મૂકી દેવાયો.હવે એ ઘરમાં મારા માટે કશું જ બચ્યું  ન હતું.હવે વધુ અપમાન, વધુ ઉપેક્ષા મારે સહન કરવાં ન હતા.

સ્નેહના હોસ્ટેલ ગયાના બીજા જ દિવસે હું સામાન તૈયાર કરીને ઘર છોડી જવા તૈયાર થઇ.ઘરનો ઉંબરો ઠેકતાં પાછું વાળીને જોયું તો સમીરે કંઇક અણગમાથી પૂછ્યું “ક્યા જાય છે?”ને ત્યારે મેં કહ્યું હતું કે સમીર હું તારાથી બહુ દૂર કોઈ એવી જગ્યાએ કે જ્યાં ચામડીની સાથે પ્રેમ ન થતો હોય.સ્નેહનું દયાન રાખજે અને જો રાધા સાથે રહેવાનું નક્કી કરે તો સ્નેહને હોસ્ટેલમાંથી પાછો બોલાવી લેજે.રાધા એક સ્ત્રી છે અને તે હોસ્ટેલ કરતા વધુ દયાન સ્નેહનું રાખશે.ને હાઁ! રાધાને ચામડીથી નહીં પણ દિલથી પ્રેમ કરજે.આજે જ્યારે હું જઈ જ રહી છું તો એક વાતનો મને જવાબ આપીશ.’મારા જેવો જ ડાઘ તને થયો હોત ને મેં તારાં જેવું વર્તન કર્યું હોત તો તે શું કર્યું હોત?

મારા સવાલનો જવાબ આપવા કે પછી મને જાકારો દેવા કે પછી મને રોકવા સમીરે હાથ લંબાવીને કંઇક કહેવા ચાહ્યું પણ ત્યાં તો એ જમીન પર પછડાઈ ગયો.પક્ષાઘાતના હુમલાએ એને પરવશ બનાવી દીધો.બેગ નીચે મૂકીને હું તરત જ અંદર દોડી.બધું જ ભૂલીને સમીરને હોસ્પિટલ લઇ ગઈ.હોસ્પિટલનો એ એક મહિનો પ્રાર્થના કરતા,સેવા કરતા અને સતત સમીરની સુખાકારીના વિચાર કરતાં વિતાવી.મારી પ્રાર્થના ફળી.લગભગ સીતેર ટકા જેટલો સમીરની તબિયતમાં ફર્ક પડી ગયો.હવે ઘરે એકાદ વર્ષ કસરત કરાવવાની હતી.ઘરે આવીને મેં સ્નેહને હોસ્ટેલમાંથી પાછો બોલાવી લીધો.

સ્નેહની સંભાળ રાખવાની,સમીરને કસરત કરાવવાની અને ઘર ચલાવવા ટ્યુશનો કરવાના આ ત્રણે મોરચા મેં પ્રેમથી સંભાળી લીધા.સમીર બહુ જ જલ્દી હાલતો ચાલતો થઇ ગયો.એનું બોલવાનું પણ પહેલાંની જેમ બરાબર થઇ ગયું.લગભગ બે વર્ષ પછી તો સમીર ફરી કામ કરતો થઇ ગયો.આ બધાં સમય દરમ્યાન રાધા તો ચિત્રમાંથી અલોપ જ રહી.

સમીરને મેં કહ્યું હતું કે ‘આપણે બંને એકમેકને એની ખામીઓ અને ખૂબીઓ સાથે સ્વીકારીશું અને કોઈ સંજોગોમાં એકબીજાથી દૂર નહીં થઈશું ‘.અને મેં એ વાતને દિલથી નિભાવી.સમીરને એની ભૂલ સમજાઈ છે અને પારાવાર પસ્તાવો થાય છે.

સમીર મને ફરીથી પ્રેમ કરવા ચાહે છે,ફરીથી એક થવા માંગે છે. એ ભૂતકાળને ભૂલીને નવેસરથી જીવન જીવવા ચાહે છે.ફરી એકવાર મારો થઇ જવા ચાહે છે.પણ કોને ખબર કેમ પેલો ન વિસ્તરેલો ડાઘ મને રોકે છે.મેં સમીરને માફ કરી દીધો છે પણ હું તેને પ્રેમ નથી કરી શકતી અમે બંને  એક જ છતની નીચે રહીએ છીએ તો પણ ઘણાં દૂર ………

એક એવી નાજુક રેખાએ અમને દૂર કરી દીધા છે 

 ઈશ્વર પણ ચાહે તો આ ફાસલો મિટાવી નહીં શકે.

                                                                                                                 રોહિત કાપડિયા

.

 

Advertisements
This entry was posted in એક છત નીચે સમાતા નથી. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s