જીવનસંધ્યા -નિરંજન મહેતા

આજે પ્રશાંત અને વિશાખાના છૂટાછેડાનો કેસ હતો.

૩૫ વર્ષ પહેલા માતાપિતાએ શોધેલ કન્યા સાથે લગ્ન તો કર્યા પણ શરૂઆતથી જ મનમેળનો અભાવ. પડ્યું પાનું નિભાવ્યે છૂટકો માની પ્રશાંતે થોડો સમય તો લગ્નજીવન ટકાવી રાખ્યું પણ અંતે લાગ્યું કે આ વધુ સમય નહી ચાલે. પરંતુ છૂટાછેડા માટે તે વખતે તો વિચારી શકાય તેમ ન હતું કારણ વડીલોની આમન્યા અને અસંમતિ.

અંતે થોડો સમય જુદા રહેશે તો કદાચ મનમેળ થઇ જાય માની વડીલોની સલાહ માની તે પગલું ભર્યું.જો કે તે માટે પ્રશાંતને દર મહિને વિશાખાને જીવનનિભાવ માટે જરૂરી રકમ આપવી એમ પરસ્પર વાતચીત પછી નક્કી થયું અને તે પ્રશાંતે ઘણા વર્ષ સુધી નિભાવ્યું. પરંતુ વધતી જતી ઉંમરે અને મોંઘવારીએ તેને આમ કરવું પોસાતું ન હતું એટલે અંતે અકારો નિર્ણય લેવો પડ્યો હતો અને છૂટાછેડાનો નિર્ણય કરી કેસ દાખલ કર્યો હતો. આટલા વર્ષોથી જુદા રહેવાને કારણે તેની લાગણીઓ પણ કુંઠિત થઇ ગઈ હતી એટલે આવો નિર્ણય લેવામાં તેને બહુ વિચાર ન કરવો પડ્યો. હવે તો બંનેના વડીલો પણ હયાત ન હતા એટલે તેને પોતાના આ નિર્ણયમાં કોઈ રૂકાવટ પણ ન હતી.

પરંતુ કોઈ પણ સામાન્ય કાનૂની કેસમાં બને છે તેમ પ્રશાંતના કેસની બાબતમાં પણ બન્યું અને લાંબે ગાળે આજે તેની સુનાવણી હતી. આજે તો જરૂર નિર્ણય આવશે અને હું છૂટ્ટો એમ માની પ્રશાંત કોર્ટ ગયો. ‘એકવાર કેસનો નિકાલ થાય એટલે હું મારે રસ્તે અને વિશાખા એના રસ્તે. પછીની જિંદગી હું સ્વતંત્ર રીતે જીવી શકીશ બાકી વિશાખા પોતાનું ફોડી લે.’ લાગણીવિહિન મનુષ્ય આ સિવાય વિચારી પણ શું શકે?

ફેમિલી કોર્ટમાં દાખલ થતાં તેણે વિશાખાને જોઈ. એક અછડતી નજર નાખી. ઉંમરે તેને પણ જકડી લીધી છે અને કેવી નંખાઈ ગઈ છે, પણ મારે શું? ભોગવે એના કર્મ, વિચારતા તે પોતાનો કેસ નીકળવાની રાહ જોવા લાગ્યો.

અંતે કેસ પોકારાયો અને તે ઊભો થયો. સામી બાજુએ વિશાખા પણ ઊભી રહી.

જજસાહેબે વિગતો જાણ્યા પછી સવાલ કર્યો કે શું પ્રશાંત ખરેખર આ ઉંમરે વિશાખાને છોડી દેવા માંગે છે?

હામાં જવાબ સાંભળી જજસાહેબે કહ્યું, “તમને ખબર તો છે કે સામે પક્ષે એક સ્ત્રી છે જેની પાસે જીવનનિર્વાહ માટે થોડી બચેલી મૂડી સિવાય કાઈ નથી. તમને છૂટાછેડા આપવા માટે કાયદાની દ્રષ્ટિએ કોઈ બાધ નથી. પણ તમે એ નહી જાણતા હો કે આ સ્ત્રી કેન્સરથી પીડાય છે અને તેની સારવાર માટે જરૂરી પૈસો તેની પાસે નથી. ભલે તમે આટલા વરસ જુદા હતા પણ લગ્ન વખતે ‘સુખ જ નહી હું દુ:ખમાં પણ તમારી સાથે રહીશ” એવું વચન લેવાય છે તે જાણો છો. આજે જ્યારે સામી વ્યક્તિ જીવનસંધ્યાએ ઊભી છે અને તેને અન્ય કોઈ ન હોવાથી તમારા સહારાની જરૂર છે તો શું તમે તમારી અરજીની સુનાવણી માટે આગ્રહ રાખો છો કે તમને તે બાબત વિચારવા સમય જોઈએ છે.?’

બે ઘડી પ્રશાંત બોલ્યો નહી પણ પછી ચાલીને વિશાખા પાસે પહોંચ્યો અને તેનો હાથ પકડી કહ્યું, ‘ચાલ, આપણે ઘરે. ગઈગુજરી ભૂલી બાકીની જિંદગી પતિ-પત્ની તરીકે નહી તો એક મિત્ર તરીકે તો વિતાવી શકશું. જજસાહેબ, કહ્યું છે કે જે સ્ત્રી ડોળીમાં બેસીને આવે છે તેની અર્થી તે જ ઘરેથી નીકળે છે. આ વાતને સાર્થક કરવા સાહેબ હું મારી અરજી પાછી ખેંચી લઉં છું અને વિશાખાને મરતેદમ તક સાથ આપીશ.’

‘પ્રશાંત, આજે આપે ખરેખર વેલેન્ટાઈન ડે સાચા અર્થમાં મનાવ્યો.’ જજે આમ કહી યોગ્ય કાર્યવાહી પૂરી કરી.

(સત્યઘટના પર આધારિત યોગ્ય ફેરફાર સાથે).

સૌજન્ય” જન્મ ભૂમિ ” ૨૦ ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૭

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, પ્રેરક લેખ, લઘુ કથા. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s