પ્રકરણ ૧૫ અંતિમ ઇચ્છા –પ્રભુલાલ ટાટારિઆ “ધુફારી”

 

stage

       માલતીએ ટિપોય પર મુકેલ પાણીના જગમાંથી ગ્લાસ ભરી અમુલખને પાણી પિવડાવ્યું.કંઇક સ્વસ્થ થતા.અમુલખ વાત ક્યાં અટકી એ વિચારવા લાગ્યો…

         ધનંજય અમુલખ સ્વંય આગળ બોલે એની રાહ જોતા બે સિગારેટ સળગાવી એક અમુલખને આપતા પાકિટ અને લાઇટર ઘનશ્યામને આપ્યા.થોડીવાર સુધી ચુપદીકી છવાઇ ગઇ એનો ભંગ કરતા સિગારેટ એશ ટ્રેમાં મૂકતા અમુલખે આગળ ચલાવ્યું.

‘જમનાના ગયા પછી એક ખાલીપો વર્તાયા કરતો હતો.ઘર મને ભૂતિયા જેવું ભાસતું હતું તેના લીધે હું ઘરમાં ઓછો અને બહાર વધુ રહેવા લાગ્યો આમે પણ ઘરમાં મારી રાહ જોનાર હતું કોણ…?બેન્કની નોકરી તો છુટી ગઇ હતી ત્યાર પછી પરમારની મદદથી સ્થાનિક ન્યુઝ પેપરમાં કોલમ લખતો ત્યારે તેની કેન્ટિન સાથે બંધાયેલ માયા છુટી નહીં એટલે હું અવાર નવાર ત્યાં જતો હતો.એક દિવસ ત્યાં બેઠેલાઓમાં શેર બઝારની ચર્ચા ચાલતી હતી તેમાં એક જાણકારે કહ્યું કે ફલાણી કંપનીના શેર્સના હાલ ઘડી ભાવ તળિયાના છે પણ જેટલા થાય એટલા અંકે કરી લેવાય તો આગળ જતાં એ માલા માલ કરી આપશે.હું પ્રોપર્ટી લે વેંચનું કામ તો કરતો હતો પણ તેની વચ્ચે રિસ્ક લઇને પોસ્ટ ઓફિસની એક ફિક્સની રસીદ તોડી એ રકમના જેટલા શેર્સ મળ્યા તે અંકે કરી લીધા અને ઓલાની ભવિષ્યવાણી સાચી પડી અને હું એમાંથી ધુમ કમાયો પણ શું કામનું..?’

‘થોડી ટીપ મને પણ આપ તો હું પણ શેર લઇ લઉ…’ધનંજયે કહ્યું

‘એ હવે મહેશનો વિષય છે મેં તો ક્ષેત્ર સન્યાસ લીધો છે…’કહી અમુલખ હસ્યો

‘સારૂં એ વાત પછી તું શું કહેતો હતો આગળ બોલ..’ધનંજયે ઉત્સુકતાથી પુછ્યુ

‘ત્યારે હું એક ચાલીની દશ બાય બારની ખોલીમાં રહેતો હતો.પ્રોપર્ટીની લે વેંચમાં ખબર પડી કે એક એકાંત જગ્યામાં એક બંગલો છે પણ એ ભૂત બંગલા તરિકે ઓળખાય છે એટલે કોઇ ખરિદતું નથી એ બંગલો પાણીના ભાવે મને મળી ગયો.આગળ જતાં ખબર પડી કે,આ બંગલો એટલે એક વખત એ ડ્રગની હેરાફેરી માટે વપરાતી જગા હતી અને કોઇ આ બાજુ ફરકે નહી એ માટે પેલા ડ્રગ માફિયાના ભુતાવળની ઊભી કરેલી માયાજાળ હતી.કહેવત છેને ઘર ફૂટે ઘર જાય એમ આપસમાં ફાટફૂટ થતા ત્યાં પોલીસની રેડ પડી અને બંગલો ખાલી થઇ ગયો પણ ભૂતાવળવાળી છાપના લીધે કોઇ ખરીદતું નહોતુ અને મને મળી ગયું.’

એટલે પહેલા ભૂત બંગલો હતો…?’ધનંજયે આશ્ચર્યથી કહ્યું

હાપણ એમાં મોટો ભૂત રહેવા આવ્યો પછી બધા ભૂત ભાગી ગયાકહી અમુલખ હસ્યો

વાતને આડે પાટે લઇ જા કમલા…’ધનંજયે ટકોર કરી

આમ તો હું મરજી પડે હોટલમાં જમી લેતો પણ ચ્હા એક ઇરાની હોટલમાં પીતો.એક દિવસ હોટલના માલિકે તેને ત્યાં બાવરચી સાથે કામ કરતા યદુરામના હાથે દાલ ફ્રાય માટે વઘાર કરતા તેલ વધુ પડતું ગરમ થઇ ગયું અને તેમાં વઘાર માટે પડેલા લાલ મરચાની ધાંસ આખી હોટલમાં ફેલાઇ તેથી ખાંસતા આઠ ગ્રાહકનું ગ્રુપ ભાગી ગયું તે જોઇ માલિકની કમાન છટકી અને યદુરામને તતડાવતા કહ્યું બસ આવા જ કામ કરજે એટલે હોટલનો વિટો વળી જાય..માલિક ભાંડતો હતો ત્યારે એ ઓછાપાયેલા યદુરામનો ચહેરો જોઇ હું બહાર આવી ને હોટલની સામે ઊભો રહ્યો.પાણી ઢોળવા બહાર આવેલા યદુરામને ટીચલી આંગળી ઊચી કરી ને એ બહાને બહાર આવવા ઇશારો કર્યો.યદુરામ ને મળ્યો ત્યારે મેં પુછ્યું આ હોટલવાળો આટલો ભાંડે છે તે બીજે ક્યાં નોકરી કેમ નથી કરતો..? એટલે તેણે પોતાની રામ કહાણી કહી સાંભળી મેં પુછ્યું મારે ત્યાં કામ કરીશ…? ૨૪ કલાક મારી સાથે જ રહેવાનું અને તારા અને મારા માટે ખાવાનું બનાવવાનું ફાવશે…?તો ગળગળા થઇ યદુરામે કહ્યું તમે મને તમારે ઘેર લઇ જતા હો તો તમે મારા માટે ભગવાન….અને એ આ ઘરનો સભ્ય થઇ ગયો

હં…’

મોટા બંગલાની સાર સંભાળ માટે સાકર છેલ્લા દશ વરસથી કામ કરતી હતી. સુપેરે જાણતી હતી કે મને અવ્યવસ્થા કે અસ્વચ્છતા જરા પણ ગમતી હતી.મારી દરેક જરૂરિયાત માટે સજાગ હતી જો હોય તો હું પાંગળો થિઇ જાઉં અને એક દિવસ ઘેર આવી નહીં.એના ઘેર તપાસ કરતા ખબર પડી કે,એના દીકરાએ એનું ઘર વેંચી એને વૃધ્ધાશ્રમમાં મૂકી ગયો છે પણ તો કોઇને કશી વાત કર્યા વગર રેલ્વેના પાટા પર આત્મ હત્યા કરવા જતી હતી હું અને પરમાર અણીના ટાંકણે ત્યાં પહોંચ્યા અને એક મોટો અનર્થ થતા રહી ગયો.એને હું અને પરમાર ઘેર લાવ્યા અને ઘરની સભ્ય અને મારા જીવન આધાર થઇ ગઇ..’

‘અમુલખ હું તમારી જીવન આધાર કે તમે મારા જીવન આધાર…?’ગળગળા સ્વરે સાકરે પુછયું

‘એ અરસ પરસ છે તે સમજતી હોવા છતા પુછે છે..?’કહી અમુલખ હસ્યો તો સાકરની આંખ ભીની થઇ ગઇ

‘એક દિવસ પાર્કમાં હું પરમારની રાહ જોતો બેઠો હતો ત્યારે અનાથાશ્રમમાં ઉછરેલા આ મહેશ અને માલતી મધર્સ-ડેના દિવસે બંને માંથી કોઇની મા નહોવાથી પોતે માના આશિર્વાદથી વંચિત છે જેમની હશે તેઓ કેટલા ભાગ્ય શાળી હશે એવી ચર્ચા કરતા મારા બેન્ચની બરાબર પાછળ બેઠા હતા.તેઓ ઘેર જવા રવાના થયા ત્યારે મારા મનમાં શું તુરંગ આવેલો રામ જાણે પણ હું મારી કારમાં તેમની બાઇક પાછળ ગયો અને એમના ઘરનું સરનામું નોંધી પાછો આવ્યો.ભગવાનની કૃપાથી એ વખતના તુરંગને લીધે મારી નવલકથામાંના કાલ્પનિક દીકરો અને પુત્રવધુ મને મળ્યા.

         આ વાર્તાલાપ સાંભળી ભીની આંખે મહેશ અને માલતીએ અમુલખના બંને હાથ પકડીને કહ્યું

‘અને અમને તમારા જેવા પ્રેમ કરનાર પપ્પા મળ્યા અને સાથે મમ્મી પણ… કહી બંનેએ સાકરને બાથ ભીડી તો સાકરની આંખ પણ ભીની થઇ ગઇ.

‘હં…પછી…’

‘એક દિવસ યોગમાં બેઠે બેઠે વિચાર આવ્યો કે ભગવાન મારી સામે આવીને મને પુછે કે,અમુલખ માંગ માંગ તું માંગે તે આપું તો હું કહું કે, મને મારી મરજીથી જીવવાની એક તક આપો.પછી મારા મનમાં શું તુરંગ આવ્યો કે મારી મરજી શી છે એ વિચારી મારી મરજીનું લિસ્ટ હું બનાવતો ગયો જે ખુબ લંબાતો ગયો અને ફરી વાંચી તેને સુધારી મઠારીને ફરી લખતો હતો.મારા ત્રણ કાવ્ય સંગ્રહ પ્રકાશિત કરનાર આ પરમાર એક દિવસ મને મળવા આવ્યો અને પુછયું હું શું લખું છું અને ત્યારે લખાયલા વીસ પાના મને વાંચવા આપ એમ કહી તે સાથે લઇ ગયો.તેણે વાંચ્યા પછી આવીને કહ્યું સરસ જમાવટ છે આગળ લખ એમ મને પ્રોત્સાહિત કરી જે લખાવ્યું તે નવલકથા એટલે આ જીવન સાથી.’

‘અને તને કવિમાંથી રાતોરાત લેખક બનાવી દીધો એમને…?’કહી ધનંજય હસ્યો

‘વાંચવા લઇ ગયેલા પાનામાંથી પરમાર એને બુક તરિકે પબ્લિશ કરશે એની તો મને કલ્પના પણ ન હતી અને તેની તે આટલી પબ્લિશીટી કરશે કે બુકની કોપી મેળવવા લોકો લાઇન લગાડશે એનો ત અંદાઝ ક્યાંથી આવે? અને પરમારની મહેનત રંગ લાવી.

‘હં…’

‘જીવન સાથીની સફળતા જોઇને હું ખુબ ખુશ હતો.જીવન સાથી મેં ત્રણ ચાર વખત ફરી ફરી વાંચી હતી.એક દિવસ તારી નવી રિલીઝ થનાર ફિલ્મની એડ જોઇ અચાનક વિચાર આવ્યો કે,આ નવલકથા પરથી ફિલ્મ બનાવવામાં આવે તો વાસ્તવિકતામાં જીવવાનો આનંદ આવે અને તેની લીધે જ મેં તને ફિલ્મ બનાવવાનું કહ્યું તારા અને પરમારના પ્રયત્નોથી એ પણ સફળ થઇ તેનો સંતોષ છે.’

‘હં…’

‘હું આમ તો મારી કાવ્ય સૃષ્ટીમાં ખોવાયેલો રહુંછું પણ માલતીએ મને પ્રબોધ અને ચેતના જેવા બે રમકડા આપ્યા ત્યારેથી મારી આખી દુનિયા જ બદલાઇ ગઇ.સોરી લાગણીના આવેશમાં વાત જરા આડે પાટે ચડી ગઇ…હાં તો સંજય અને અમલાના ગયા પછી સતત હીજરાતી જમનાનો વિલાયેલો ચહેરો એક દિવસ મારી નજરે ચડી ગયો અને મેં તેને સોફા પર બેસાડીને પુછયું હતું કે,એના મગજમાં શું ઘમસાણ ચાલે છે તો એણે ફિક્કુ હસીને વાત ટાળવાની કોશીશ કરી ત્યારે મારી શંકા મને દ્ર્ઢ થયેલી જણાઇ એટલે મારા માથા પર એનો હાથ રાખી પુછયું બોલ રાણી તારા મગજમાં શું ઘમસાણ ચાલે છે? ત્યારે મારા માથા પરનો હાથ હટાવી બે હાથમાં ચહેરો છુપાવી એ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડી અને પછી મારા ખોળામાં માથું રાખી હૈયાફાટ રડી.મેં એને તેમ કરતા રોંકી નહીં.એના હ્રદયમાં જે દુઃખનો સાગર હિલાળા લેતો હતો એ આંસુ બની ને વહી નિકળ્યો લગભગ અર્ધા કલાક પછી એ શાંત થઇ ત્યારે મેં તેને પાણી પાયુ અને અમે બંને ઘર બંધ કરી બહાર આવ્યા અને સાંજે ફરવા જતા ત્યારે એક બાગના ઘટાદાર વૃક્ષના ઓટલે હંમેશા બેસતા ત્યાં આવીને બેઠા પછી જમનાએ ભીની આંખે કહ્યું અમુલખ મેં તારાથી આ વાતો એટલા માટે જ છુપાવી હતી કે,તને આ વાત જાણી આઘાત લાગશે અને હું જે પરિતાપ વેઠી રહી છું એ વાતો સાંભળી તારૂં એક સાહિત્યકારનું ઋજુ હ્રદય આ સંતાપ સહન નહીં કરી શકે એટલે તને કશું કહ્યું તો મને માફ કરજે.ત્યાર બાદ પેલા ડ્રેસ વાળી વાત પછી અમલાની જમનાના કરેલ અપમાનો અને અવહેલનાઓની વાત એણે મને કહી ત્યારે હું અંદરો અંદર આખો સળગી ગયો હતો.આજ નહીં તો કાલ સંજયને પોતાની ભુલ સમજાશે ત્યારે જરૂર પાછો આવશે એવી મેં રાખેલી ઠગારી આશાનું બાષ્પિભવન થઇ ગયું અને એક નફરતની આગ મારા મનો પ્રદેશને ઘેરી વળી.આ છે મારી કરમ કહાણી એ ભુલી જવા મેં મારી કલ્પનાની દુનિયા રચી અને લખી.આ ચર્ચાના અંતે લગભગ પીન ડ્રોપ સાયલન્સ છવાઇ ગઇ,અમુલખ બધા સામે જોઇ હસ્યો અને પછી ધનંજયને પુછયું

‘બોલ જયલા ઋણાનું બંધ ફરી ફરી લખાય…?’

‘ના ન લખાય ભાઇ તારી વાત સાવ સાચી છે…’કહી ધનંજયે ફરી બે સિગારેટ હોઠમાં દબાવીને સળગાવી અને એક અમુલખને આપી અને એક ઊંડા કશ પછી વિખરાતા ધુંવાણાની જેમ તેના મનમાં ચાલતી પ્રશ્નની વણજારના વાદળા વિખરાઇ ગયા અને અમુલખની લખેલી નવલકથાનો મર્મ હવે તેને સમજાઇ ગયો.

‘એક મોટી જવાબદારી તને સોંપવા માંગું છું..’કહી ઓશિકાના ગલેફમાંથી અમુલખે એક કવર કાઢયું એ જોઇ ધનંજયે અમુલખ સામે પ્રશ્નાર્થ જોયું તો મરકતા અમુલખે કહ્યું

‘આ મારૂં વિલ છે એના હિસાબે હવે આ બંગલામાં મારો દીકરો મહેશ અને પુત્રવધુ માલતી પોતાની મા સાકર અને પ્રબોધ અને ચેતના સાથે રહેશે અને મારા મરણોતર તેઓ તેના માલિક રહેશે.મારી ફિલ્મના હક્ક સામે મળતી રકમ અને મારી બુક્સ સામે મળતી રોયલટીની રકમ અને આ વિલમાં દરશાવેલ અન્ય પ્રોપર્ટીને વેંચી નાખી મળે એ બધાના સરવાળાની રકમનું એક ટ્ર્ષ્ટ બનાવજે અને એક વૃધ્ધાશ્રમ બનાવજે જેમાં મારા અને સાકરના જેમ સંતાનોથી તરછોડયલા શાંતિથી રહી શકે અને એ ટ્રષ્ટના ટ્રષ્ટી તરિકે તારે રહેવાનું છે.’

     અમુલખે મહેશનો હાથ પકડીને કહ્યું

‘દીકરા એક વાતનું ખાસ ધ્યાન રાખજે પોતાની માના અવસાન સુધી એની ભાળ ન લેનાર સંજય જો મારા મરણના સમાચાર સાંભળીને કદાચ આવે તો મારા દેહને હાથ અડાડવા પણ ન દેતો મને અગ્નિદાહ પ્રબોધના હાથે અપાવજે નહીંતર મારા આત્માની સદ્‍ગતિ નહી થાય અને હું ભૂત બની આ બંગલામાં ભાટક્યા કરીશ.’

           આ સાંભળી મહેશે અમુલખનો હાથ થપથપાવતા સંમતિ આપી તો મહેશના હાથમાં રહેલો અમુલખનો હાથ સરીને પથારી પર પડયો અને અમુલખની આંખ મિંચાઇ ગઇ એ જોઇ અમુલખની પથારી બાજુમાં બેઠેલા મહેશ અને માલતી પ..પ્પા.. કહી અમુલખના દેહને વિટળાઇ મોટા સાદે રડી પડયા.એ જોઇ હેબતાઇ ગયેલી સાકરના મ્હોંમાંથી ચીસ નીકળી ગઇ અ..મુ..લ…ખ અને અનાયસ તેનો હાથ પથારીની બાજુમાંની ટિપોય સાથે અથડાયો અને તેના હાથમાંની કાંચની લાલ બંગડીઓના કાંચ ચોતરફ વેરાઇ ગયા.(સંપૂર્ણ)

 

Advertisements
This entry was posted in ઋણનુબંધ. Bookmark the permalink.

2 Responses to પ્રકરણ ૧૫ અંતિમ ઇચ્છા –પ્રભુલાલ ટાટારિઆ “ધુફારી”

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s