ઋણાનુબંધ -(૧૨) હું ભગવાન નથી – નીરા શાહ/પ્રવીણા કડકિઆ/પ્રભુલાલ ટાટારીઆ ‘ધુફારી’

stage

           યદુરામે સંજય અને અમલા માટે લાવેલ નાસ્તાની ડીસ એમજ પડી હતી એને એમજ રહેવા દઇ સંજય અને અમલા ચાલ્યા ગયા એમના જાવાનું દ્ર્ષ્ય અનિમેશ નજરે સાકર જોઇ રહી હતી.એના તરફ એક નજર પડતા અમુલખના સામે કરૂણ બનાવ તરવરવા લાગ્યો.સંજયે એક સાંજે સમાચાર આપ્યા કે મને એક બેટર જોબની ઓફર બેંગલોરની એક મોટી કંપની તરફથી મળી છે જ્યાં હાલ છે તેનાથી ઉચ્ચ હોદો અને અહીં મળે છે તેનાથી દોઢો પગાર મળશે સાંભળી પોતે કેટલો ખુશ થયેલો અને એક બપોરે સંજય અને અમલા આમ પિરસેલી થાળીને હાથ લગાડયા વગર જતા રહ્યા હતા એમ કહીને કે, તેઓ સમયસર નહીં પહોંચે તો ફ્લાઈટ મિસ થઇ જશે અને બીજા દિવસે નોકરીના પહેલા દિવસે ઓફિસ સમયસર હાજર નહીં થાય તો બેડ ઇમ્પ્રેશન પડસે.વિચારમાં અટવાયેલા અમુલખે સિગારેટ સળગાવી ને આંગણામાં આવ્યો એકાએક તેની નજર રસ્તાની બીજી તરફ વડના ઓટલા પર બેઠેલા ભિખારી પર પડી અને પાછા ફરી પેલી બંને નાસ્તાની પ્લેટ ભિખારીની ઝોલીમાં ઠાલવી દીધી.

             ખાલી પ્લેટો રસોડાના પ્લેટફોર્મ મુકતા કહ્યું

યદુરામ મારા માટે ચ્હા બનાવ…’

             સોફા પર બેસતા હજી હમણાં બનેલ બનાવ તેની આખો સામે ઉભરી આવ્યો સંજયનો માંગવાના અને પોતે સ્વિકાર કરે પ્રયત્નો નિષ્ફળ ગયા કારણકે અમુલખના અડગ નિર્ણયને લીધે નિષ્ફળ ગયા. વિચારોમાં ગરકાવ થ્ ગયો.જે છોકરાને પેટે પાટા બાંધી ભણાવ્યો અને મોટો થતા પરણાવ્યો સંજયે તેને દગો દીધો.તેને પૈસા વગર તડપાવ્યો તેનો અફસોસ નહતો પણ મરણ પથારીએ પડેલી મા ને ભાળ લેવા પણ આવ્યો જે એના માટે તલસતી અમુલખની ગેરહાજરીમાં મરણ પામી.એની કંઇ જગાએ ભુલ હતી જેના પરિણામ સ્વરૂપ સંજયે આવું વર્તન કર્યું મારૂં બાળક આવું હોઇ શકે પણ હકિકત હતી..?  

           એકાએક તેની બાજુવાળા કાંતાબહેનનો દીકરો સારસ્વત યાદ આવી ગયો.દર રવિવારે પરિવાર ભેગો થતો અને સૌ સાથે જમતા કહેવત છે કે,જેનું અન્ જુદુ તેનું મન જુદુ પણ તો અન્ સાથે તેનું મન સાથે એટલે જુદા રહેતા હતા પણ મનથી સૌ સાથે હતા.રવિવારે કાંતાબહેન બહુ પ્રેમથી રસોઇ બનાવતા.દીકરો અને વહુ આવે એટલે વહુ બધુ સંભાળી લેતી અને કહેતીબા તમે બહુ મહેનત અને પ્રેમથી બધુ નાવ્યું છે હવે તમે આરામથી ખુરશી પર બેસો અને કશી ફિકર કર્યા વગર શાંતિથી જમો હું બાકીનું બધુ સંભાળી લઇશ.આજે વર્ષોના વહાણા વાઇ ગયા પણ આજ પણ નિયમ યથાવત છે.અઠવાડિયામાં બે દિવસ માવત્રોને મળવા અચુક આવે છે.વાર તહેવારે પરિવાર સાથે ફરવા જાય.કોઇને ત્યાં શુભ પ્રસંગે આખો પરિવાર સાથે જાય.આમ તે મા બાપની સુંદર કાળજી રાખતો હતો.અમુલખે ઘણા વિચાર પછી મન વાળ્યું કે,સંજય અને અમલા સાથે જે થયું તે ભૂલી જવામાં સાર છે .કેટલી કડવાહટ ભરેલી છે એમાં તો મમતાની આડમાં શાને ઝૂરવુ.

             સંજયના આપેલ કારી ઘા હવે નાસૂર થઇ ગયું હતું જેનો ચચરાટ ક્યારે એકાંતમાં એને જુની યાદો તાજી કરાવતો.પોતાનો સંજય આમ કરી શકે..? પ્રશ્નના ચક્રવ્યુહના મધ્યમાં પોતે અટવાયેલો હતો.પોતે એક આદર્શ પુત્ર હોય કે હોય પણ તેણે હંમેશા પોતાના માતા પિતાની મન લાગણી દુભાય એવું વર્તન ક્યારે પણ નહોતું કર્યું. પોતાની મા તેની પત્નિ જમનાને પોતાની દીકરી જ માની અને બંનેએ મનભરીને બંનેની સેવા કરી આશિર્વાદ મેળવ્યા હતા.પોતે ભલે શ્રવણ બની શક્યો પણ સંજય તો નહોતો કદાચ એટલે સંજય અને અમલા માટે તેનું હ્રદય પથ્થર બની ગયું હતું.

         સાકર અમુલખના કહેવાથી લાવેલ અને પાછી ચેકબૂક હજી એના હાથમાં હતી.સંજય અને અમલા સાથે અમુલખના વર્તનથી એને જરા અજુગતું તો લાગ્યું હતું.પોતાના દીકરાએ પણ એને દગો દીધો હતો પણ સાકરના હ્રદયમાં પોતાના દીકરાનો મોહ હતો તેના માટે કૂણી લાગણી હતી.ભલે પુત્ર માટે મોહાંધ હતી પણ નિષ્ઠૂર તો ન જ હતી કારણ કે એ એની મા હતી એની જનની હતી અગર આજે સંજય અને અમલા આવ્યા હતા તેવી રીતે પોતાના પુત્ર અને પુત્રવધુ આવીને માફી માંગે તો અમુલખ જેવી પથ્થર હ્રદય થ્ શકે અને પ્રેમથી માફી આપી દે પુત કપુત થાય પણ માવતર કુમાવતર થાય  

             ઋણાનુંબંધ ફિલ્મમાં પતિપત્નિની ભૂમિકા ભજવતા અમુલખ અને સાકર માં વધુ નિકટતા આવી હતી રૂએ એણે અમુલખના ખભે હાથ મૂકી કહ્યું

અમુલખ તમે શું કર્યું…? એક ભૂલ તો ભગવાન પણ માફ કરે તમે તમારા સગા દીકરાની આટલી આજીજી કર્યા છતાં માફ કર્યો..?’સાકરના ગળગળા અવાઝે નિકળેલા શબ્દો સાંભળી એકીટશે એના તરફ જોતા અમુલખની આંખો શું કહેવા માંગતી હતી અસમજમાં અટવાઇ કારણકે,આખર તો એક લાગણીસીલ સ્ત્રી હતી એના તરફથી આંખ ફેરવતા અમુલખે કહ્યું

સાકર..ભગવાન કદાચ એક ભૂલ માફ કરતા હશે પણ હું ભગવાન નથી.મારા દીકરાએ જે ઘાવ આપ્યા છે તેના ઝખમ એટલા ઊંડા છે કે તે ઘાવ હવે નાસૂર બની ગયા છે અને એમાંથી રક્ત હજુ વહ્યા કરે છે એનો ચચરાટ હું ભૂલી શકુ એમ નથી. ઘટનાઓની ભૂતાવળની હારમાળા જ્યારે મારી સામે આવે છે ત્યારે પુત્ર પ્રેમની લાગણીઓનું બાષ્પીભવન થઇ જાય છે. યાદ વતા જાણે મારા ઘાવ ઉપર મીઠુ ભભરાવયેલુ હોય તેટલી બળતરાની લ્હાય થાય છે.મારી જમનાએ મારાથી છુપાવીને જે વેદના સહન કરી છે મારી નજર સામે તરી આવે છે.હું ગમે તેટલી મથામણ કરૂં પણ જુના ઘાવ હું વિસારે પાડી શકતો નથી.કેટલા વરસ નિઃસંતાન રહ્યા પછી કેટલા વ્ર અને બાધા માનતા જમનાએ માની હતી પછી ભગવાને જમનાની ગોદમાં સંજય આપ્યો હતો. સંજયના કરતુત એવા હતા કે તેનું નામ લેતા આખા શરીરમાં આગ લાગી જતી હતી.’

           આટલું બોલતા અમુલખ હાંફી ગયો તેના ગળામાં ડૂમો ભરાઇ આવ્યો અને આંખો ઉભરાઇ પડી.વરસોથી પોતાના હ્રદયમાં ધરબાયેલો દુઃખ કોઇને ણાવવાનો અમુલખનો નિયમ તૂટી ગયો દુઃખના જવાળામુખીનો આજે વિસ્ફોટ થઇ ગયો જેની લ્હાયથી કંપી ગયો.સાકર દોડતી જઇને પાણી આવી અને ભીની આંખે અમુલખના મોઢા સામે ધર્યો.

સાકર મારા દીકરાની હરેક ઇચ્છા પુરી કરી.પાણી માંગતા દુધ પાયું.ણાવ્યો અને પ્રેમથી પરણાવ્યો દુધ પીધેલ માનવી સાપ બનીને સગા બાપને ડંખ દીધો એટલે મારા મનમાં એના પ્રત્યે કશો પ્રેમ કે ભાવ બાકી નથી રહ્યો.’

               બનાવ બન્યા પછી વાત વિસારીને અમુલખ પાછો પોતાના અસલ મિજાજમાં આવી ગયો. ફરીથી રદીફકાફિયાના તાણાવાણા ગુંથવામાં અને નવા કાવ્ય સર્જનમાં લાગી ગયો.એક દિવસ ઘનશ્યામ ઘેર આવ્યો રસોડામાં વ્યસ્ત યદુરામને કહ્યું

યદુરામ ચ્હા પિવડાવીશને…?’

તમે તો ઘનશ્યામભાઇ એવી વાત કરો છો કેમ જાણે તમારા માંગ્યા વગર ચ્હા પિવડાવતા હોઇએ..’કહી સાકર હસી અને ઉમેર્યુંતમારી ગાડીનો અવાઝ સાંભળ્યો અને ચ્હા મૂકી છે તમે તમારા મિત્રને મળો ત્યાં સુધી તૈયાર જશે અને ત્યાં તમને મળશે..’

મણિયાર શું ચાલે છે..?’કહેતા અમુલખના રૂમમાં ઘનશ્યામ દાખલ થયો અને અમુલખના હાથનો કાગળ હાથમાં લઇ વાંચવા લાગ્યો

અરમાન સુતા’તા બધા ઊભા થયા

જે ક્યાંક સંતાયા હતા ઊભા થયા

 યાદનો જૂનો પટારો ખોલતા

સૌ ભૂત કેદી સમ હતા ઊભા થયા

 દિલ તણી દિવાલ તો છે કાંચની

પથ્થર લઇ લોકો છતાં ઊભા થયા

જે દાખલા ગણતા તમે ખોટા પડયા

ઓછા કરે કોઇ વતા ઊભા થયા

લોકો અહીં તો છેતરી જાનાર છે

લૂટી જવા સૌની મતા ઊભા થયા

નિર્દોષને દોષી ગણાવા કાજ ત્યાં

સૌ દાખવી ખુદની સતા ઊભા થયા

‘આ તો પુરી કર અને હા આ તારી ફિલ્લમ પાછળ તારા નવા કાવ્ય સંગ્રહ માટેનો મસાલો ભેગો કરી રાખ્યો છે કે મારે ખાંખાખોડા કરવા પડશે…’ઘનશ્યામે હાથમાંનો કાગળ અમુલખને આપતા પુછ્યું

‘એની કંઇ જરૂરત નથી મેં ભેગા કરી રાખ્યા છે…’ચ્હા લઇ આવેલ સાકરે ચ્હાના કપ પકડાવતા કહ્યું

         અમુલખની ટેબલના ખાનામાંથી એક ફોલ્ડર કાઢી આપતા સાકરે કહ્યું

‘આ ફિલ્મ બની તે પહેલા તમે વાત કરેલી એટલે બધેથી શોધીને ભેગા કરી રાખ્યા છે..’સાકરે કહ્યું તો અમુલખ એના સામે જોઇ મલક્યો.ચ્હા પી ને બે સિગારેટ સળગાવી એક અમુલખને આપતા ઘનશ્યામે ફોલ્ડર ખોલ્યું અને સંખ્યા ગણવા લાગ્યો પછી કહ્યું

‘વાહ…!! સરસ બૂક થશે..કશું નામ વિચારી રાખ્યું છે..?’

‘આજ સુધી કઇ બૂકનું નામ તને સજેસ્ટ કર્યુ છે..?’

‘હા એ વાત સાચી.. ઓકે એ થઇ રહેશે તો હું જાઉ..’કહી ફોલ્ડર બગલમાં દબાવી ઘનશ્યામ ઊભો થયો તો સાકરે કહ્યું ‘વળી તમને જવાનો ઉજમ ઉપડયો…?જમવાનું તૈયાર થાય છે…’સાંભળી અમુલખ મલક્યો અને કહ્યું

‘સાકર એતો જોવા માંગતો હતો કે તું એને જમવા માટે રોકે છે કે નહીં..?’સાંભળી સૌ હસ્યા

‘શેની હસાહસ ચાલે છે ભાઇ…?’ધનંજયે રૂમમાં દાખલ થતા પુછ્યું

‘આ તો…’સાકર આગળ કંઇ બોલે તે પહેલા ઘનશ્યામે એક ધારદાર નજરથી સાકર સામે જોયું તો અમુલખે પુછ્યું

‘તે શું જયલા તને ઘણા દિવસે ફૂરસદ મળી…?’

‘આપણી ફિલ્મ ઋણાનુંબંધ ગોલ્ડન ફોક્સ કંપની અંગ્રેજીમાં ડબ કરવા માંગે છે તે સમાચાર આપવા આવ્યો હતો.’

‘આપણી ફિલ્મ અંગ્રેજીમાં…?’સાકરે બે હાથ મોઢા પર મૂકી આશ્ચર્યથી પુછ્યું

‘ચાલો જમવા…’યદુરામે આવીને કહ્યું

           ઘનશ્યામ તો પોતાના ધંધામાં ખોવાયેલો રહેતો તો પણ સમય મળે અમુલખને મળવા જરૂર આવતો હતો ધનંજય અમુલખનો જુનો મિત્ર હતા પણ ઋણાનુંબંધ પછી જાણે ઘનિષ્ઠતા વધી ગઇ એટલે તે અવાર નવાર આવતો તેમાં અમુલખનો ફોન મળે તો તરત હાજર થઇ જતો.અમુલખ એક સારો સાહિત્યકાર હતો એટલે એના સાથે ચર્ચા કરવામાં ધનંજયને આનંદ આવતો.મહેશ અને માલતી પણ રવિવારે અચૂક મળવા આવતા અને મોડે સુધી રોકાઇને પાછા જતા ક્યારેક અમુલખના કહેવાથી રાત રોકાઇ જતા.અમુલખ ધનંજય મહેશ અને માલતી અલક મલકની વાતો કરતા પત્તાબાજીમાં ઘણી વખત સારો સમય પસાર થઇ જતો.આ દરમ્યાન સાકર બધાની ચ્હા પાણી નાસ્તાની સગવડ સાંચવતી ત્યારે અમુલખ એના સામે જોતા વિચારતો કે,પોતે કેવો નશીબદાર છે કે આવી જીવન સાથી મળી.

               આમ જોવા જાવતો મહેશ અને માલતી ભલે ફિલ્મમાં અદાકરી કર્યા પછી અમુલખની નજીક આવ્યા હતા પણ બિલ્લી પગે એના જીવનમાં પ્રવેશ કર્યો હતો.પ્રેમ વંચિત આ યુગલ અમુલખને પ્રેમનો પ્યાલો પિવડાવવામાં સફળ રહ્યું.અમુલખ પાસે પ્રોપર્ટી લે-વેંચ અને શેર બજારમાંથી અઢળક કમાયો હતો અને જેની તેન ખોટ વરતાતી હતી તે પૂરવામાં આ યુગલે મહત્વનો ભાગ ભજવ્યો હતો.

         આ સફળ ફિલ્મે અમુલખના જીવનમાં ખૂટતા પ્રેમનું જાળુ ગુથ્યું.એ જાળામાં અમુલખ પોતાની મરજીથી ગુંથવાયો.આ જાળાની ગુથણી એટલી સોહામણી હતી કે અમુલખને મહેશ અને માલતી પોતાના સ્વજન લાગતા હતા તેથી દિલોજાન થી ચાહતો હતો.મહેશ અને માલતીએ પણ એવો અનુપમ પ્રેમ દાખવ્યો.આ સુંદર અનાથ યુગલ પાસે બધુ હતું પણ માવિત્રોના પ્રેમથી વંચિત હતા જે અમુલખ અને સાકર દ્વારા પામ્યા.અમુલખ પણ મહેશ અને માલતીનો પ્રેમ પામી ખુશ હતો.

         એક દિવસ અમુલખના દૂરના કાકા અને કાકી મળવા આવ્યા ત્યારે આગલી રાતે અમુલખે રાત રોકાઇ જવાના આગ્રહથી બંને ત્યાં હાજર હતા તેમણે કાકા અને કાકીના ચરણસ્પર્શ કર્યા તો તેઓ સમજયા કે એ સંજય અને અમલા છે અને એમનો એ ભ્રમ અકબંધા રાખ્યોએ જોઇને અમુલખના હૈયે જાણે સાતે કોઠે દિવા થયા ત્યારે જ અમુલખે બંનેને પોતાની સાથે રાખવાનો દ્ર્ઢ નિશ્ચય કરી લીધી અને કાકા-કાકીને વિદાય પછી પોતાના ઘેર જવાની જ્યારે તેમણે રજા માંગી ત્યારે અમુલખે કહ્યું

‘કંઇ જરૂર નથી પાછા જવાની આજથી તમે મારા સાથે જ આ ઘરમાં રહેશો મારા સંતાન તરિકે..’

સાંભળીને હર્ષાશ્રુથી ‘પપ્પા..કહી અમુલખના ગળે વિટળાયા(ક્રમશ)         

Advertisements
This entry was posted in ઋણનુબંધ. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s