ગૃહપ્રવેશ ..૧૧ રેખા પટેલ “વિનોદિની”

gruhapravesh

 અમારો અવાજ સાંભળી અંદરના રૂમ માંથી રાધા બહાર આવી. તેને જોઈ મારું મન ફરી કડવાશ થી ભરાઈ ગયું. મેં મોં ફેરવી લીધું. રાધા ચુપચાપ ત્યાં ખુણામાં ઉભી રહી ગઈ. હું વિચારમાં પડી ગઈ કે હવે શું કરવું? રહું કે પાછી આશ્રમમાં જતી રહું? મારા વિચારોને જાણે રાધા સમજી ગઈ કે અચાનક પાસે આવી મારા પગમાં બેસી ગઈ, પછી  મારો હાથ પકડીને કહેવા લાગી ” દીદી આ ઘર તમારું છે અને તમારા વિના સાવ સુનું પડી ગયું હતું. સાહેબ ની હાલત તો તમે જુવો છો ને ! દીદી બા પણ તમારા ગયા પછી વધારે કરીને ભગવાનના મંદિરમાં બેસી રહેતા હતા. આ ઘર ઘર નહોતું લાગતું.

હું તેને વચમાં રોકતા બોલી ” ગુડિયા ક્યા છે? કેમ છે એ “

દીદી તમારી ગુડિયા પણ તમારા વિના ક્યા ખુશ છે?” બોલતા એ અંદરના રૂમ માંથી દીકરીને લઇ બહાર આવી અને મારા હાથમાં રૂના ઢગલા જેવી દીકરીને મૂકી દીધી. હું બધું ભૂલીને તેને ” મારી દીકરી” કહી છાતીએ વળગાળી દીધી. મારા તપતા હૈયાને આજે ઘણી શાતા મળતી હતી. છતાંય કોણ જાણે રાઘાનું આગમન મને ખુંચતું હતું. છતાં હું તેને હવે આ ઘરમાંથી બહાર જવાનું નહિ કહેવાનું નક્કી કરીને આવી હતી. હું મારા દુઃખ અને ગુસ્સાને સંતાડવા ચુપચાપ ગુડીયાને લઈને ઉભી થઈ ગઈ.  તેને બાના હાથમાં સોંપીને હું મારા પોતાના રૂમમાં ચાલી ગઈ. શરદ મારી પાછળ પાછળ રૂમમાં આવી ગયા.

બારણું બંધ કરી મને વળગી પડ્યા, તેમના બેવ મજબુત હાથમાં મને ભીંસી દીધી ” મારી સ્મિતા તારા વિના અમારું સ્મિત ખોવાઈ ગયું હતી, હવે મને પ્રોમિસ આપ મને મુકીને તું ક્યાય નહિ જાય”. 

હું અપ તેમને જન્મોના અધૂરા મિલનને પૂરો કરવા કેટલીય વાર વળગીને ઉભી રહી. અમારી વચ્ચેનું મૌન ઘણું કહી ગયું હતું.  છેવટે  ચુપ્પી તોડતા એ બોલ્યા

” સ્મિતા આપણી વચમાં હંમેશા વિશ્વાસની મજબુત ડોર રહી છે તેને તું શંકાની કાતરથી આમ કાપી નાં નાંખ, તારા વિના હું સાવ અપંગ છું. આ આપણી ગુડિયા પણ તારીજ દેન છે ભલે તે અપાનારી રાધા અહોય છેવટે તુજ એની માં છે તે કેમ ભૂલી જાય છે. તેની નશોમાં આપણું લોહી વહે છે.તું એક માં થઈ તેને આમ તરછોડી નાં શકે “”

તેમના આવા વાક્યો સાંભળી મારું અત્યાર સુધી સાચવી રાખેલું ધેર્ય કકડભૂસ તૂટી પડ્યું. હું પાસેનાં બેડ ઉપર ફરડાઈ પડી અને હથેળીમાં માથું સંતાડી રડી પડી. કેટલીય વાર શરદ મારો વાંસો સહેલાવતા રહ્યા. પછી અચાનક મારામાં જૂની સ્મિતા જાગી ગઈ. બસ હવે બહુ થયું. હું હાથે કરી મારા પગ ઉપર પથરો નહિ મારું.

ત્યાંતો બારણે ટકોરા પડ્યા ” સ્મિતા આવ આજે ઘણા દિવસ પછી આપણે સતઃ ચાય પીએ” બાનો ચિરપરિચિત અવાજ મને મલમની જેમ રાહત આપી ગયો.

બસ પછી જાણે ખાસ કઈ બન્યું ના અહોય તેમ હું શરદ અને બા સાથે ચાય પીવા ટેબલ ઉપર ગોઠવાયા હતા. બાજુમાં પારણામાં ગુડિયા મધુરું મુશ્કાઈને સુતી હતી. પરંતુ રાધા ક્યાંય દેખાતી નહોતી. મને કોણ જાણે બહુ અજુગતું લાગ્યું. પહેલી વાર થયું કે હું ક્યાંક રાધા સાથે વધારે કઠોર તો નથી બનતી ને ! છેવટે મેં રાધાને બુમ પાડી. ” રાધા અહી બહાર આવ તારી ચાય પણ તૈયાર છે” ત્યાંતો રાધાનો સાવ પડી ગયેલો ચહેરો દેખાયો. મારા ઇશારાને સમજીને એ મારી બરાબર સામેના ટેબલ ઉપર ગોઠવાઈ ગઈ.

 ” દીદી હું તમારા દુઃખને વ્યથાને સમજી શકું છું. આ ઘર અને તમારી દીકરી ઉપર મારો ક્યાય હકક નથી. હું તો તમારા બંનેનાં જીવનમાં માત્ર મહેમાન હતી. જાણે અજાણે દીકરીના મોહમાં હું ભાન ભૂલી ગઈ હતી. પણ હા સાહેબ તરફ મારી કદીયે ખરાબ નજર નહોતી. કારણ હું એક સ્ત્રી છું બરાબર સમજુ છું કે સાહેબ માત્ર તમને પ્રેમ કરે છે. અને હું કોઈનું ઘર ઉજાડવા વિષે વિચારી પણ નાં શકું. ” તે ધીમેથી બોલતી હતી

” મેં જવાબમાં મારો હાથ લંબાવીને તેના હાથ ઉપર મુક્યો”.

તેને ફરી આગળ ચલાવ્યું ” દીદી મને તમે જ્યાં રહેતા હતા એ સંસ્થામાં કામ અપાવી ડો તો મહેરબાની રહેશે.કારણ હવે ગામ જઈશ તો લોકો મને શાંતિથી જીવવા નહિ દે”

” હા સ્મિતા એ સાચું કહે છે તું તારી ઓળખાણ ચલાવી આ છોકરીની જિંદગી સુધારી દે, મારી પણ આવીજ ઈચ્છા છે ” બા પહેલી વાર વચમાં બોલ્યા.

” રાધા તું અહી રહી શકે છે” હું કોણ જાણે ક્યાંથી આટલું મોટું મન લાવી કે બોલી પડી.

” ના દીદી બસ હવે તો હું જઈશ મને તમારી એક ગુડિયા નથી જોઈતી, મને વધારે દીકરીઓનો પ્રેમ એક સાથે જોઈએ છે.” કહી હસવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી.

 આ ઘરમાં નો તમારો બેડરૂમ મારો નથી થયો પણ સંસ્થા નો તમારો રૂમ મને જોઈએ છે , કરશો મારે માટે ખાલી તેને ? “ 
મારો એક હાથ તેના માથા ઉપર ફરી રહ્યો હતો અને બીજો હાથ મારી ગુડીયાના હાથમાં હતો.

This entry was posted in ગૃહ પ્રવેશ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s