ઋણાનુબંધ (૪) મહેશ અને માલતી – ભૂમિ માછી

stage

         ઘણી વખત આપણા અંતરંગ મિત્રો કે સગાને મળવાની ઇચ્છા બળવતર બની જાય ત્યારે તેમના જ વિચાર આવતા હોય છે કેમ કશો સંપર્ક થયો નથી…? કેટલા દિવસ થયા…? એવું જ કંઇક અમુલખ વિચારી રહ્યો હતો આ ઘનશ્યામ ને મળ્યે ઘણા દિવસ થયા…અને ફોન પર પણ સરખી વાત નથી થઇ…આમ વિચારી અમુલખે ઘનશ્યામ ને ફોન લગાવ્યો.

‘હલ્લો…. પરમાર આજે સાંજે પાર્ક માં આવી જજે…ઘણા દિવસો થયા મળ્યે…’

‘…………..’

‘વાહ તને પણ મને મળવાના વિચાર આવતા હતા ગુડ ગુડ તો ફોન કેમ ન કર્યો….?’

‘…………’

‘અરે રહેવા દે…રહેવા દે ખોવાઇ હું ગયો કે તું……હું તો સદા ઘેર જ હોઉં છું….ચાલ ફોનપર ઝઘડવાનું બંધ કર…’

‘………….’

‘સારૂં તો આજે સમય કાઢીએ અને સાંજે શાંતિથી છ વાગે પાર્કમાં મળીયે….ઘણી વાતો કરવાની છે…’

આમ સાંજે મળવાનો વાયદો કરી ને અમુલખે ફોન મુક્યો…સાંજે અમુલખ ઘનશ્યામને આપેલ સમય કરતા થોડો વહેલા પાર્કમાં પહોંચી ગયો.. ખબર નહીં કેમ પણ તેનું અંતર વલોવાતું હતું..પાછલા જીવનમાં સાથે ચાલવા… અને ઘડપણમાં સાથ આપવા માટે સાકર જવો સથવારો તો હતો….એટલે ઘડપણ એકલવાયું તો નથી જ વીતાવવાનું…એ વાત ની ધરપત હતી…પણ છતાંય હજુ ક્યાંક કંઇક ખુટતુ હતું એવો અનુભવ સતત તેને થતો હતો.. શાંતિમય ઘરનું વાતાવરણ હતું…સંપતિ પણ સારી એવી હતી…પણ પછી…? આ બધુ જ સરવાળે નકામું હતું..એવો અનુભવ સતત થયા કરતો હતો!

આવા અમુલખ ના વિચારોમાં ભંગ પડ્યો….પાછળના બાંકડા પર એક યુગલ બેઠું હતું…ન ઇચ્છવા છતાં પણ અમુલખથી પાછળ જોવાઇ ગયું… બંને સોહામણા હતા..યુવતીના દેખાવ પરથી લાગતું હતું કે, બંને નવા જ પરણેલા હતા એટલે જ એકબીજાનો હાથ પકડીને બેઠા હતા..અમુલખ ને એની પત્ની જશોદા યાદ આવી જતા તેની આંખો ભીની થઇ ગઇ…

-૦-

આ મહેશ અને માલતી નું યુગલ હતું…

બંને નાનપણથી એક જ અનાથાશ્રમમાં રહી ને ઉછર્યા હતા.સાથે જ જમતા..રમતા..લડતા..ઝગડતા..પણ તોંય સાથે ને સાથે જ રહેતા હતા.. એક બીજાના સાનિધ્યમાં સાથે જ મોટા થયા અને યૌવનમાં પદાર્પણ પછી પ્રેમ પણ થયો…બંને સંસ્કારી હતા…માલતી સમજદાર હતી અને મહેશ પણ મહેનતુ હતો..બંનેની એકબીજા પ્રત્યેની લાગણી જોઇ આશ્રમના ટ્રસ્ટીઓએ અને સ્ટાફે મળી ને ઉભયના ખુશી ખુશી લગ્ન કરાવી આપ્યા હતા.હવે બાકીની જિન્દગી સાથે જ વીતાવવાની છે અને ક્યારેય અલગ નહીં થવું પડે એ હૈયા ધરપતથી બંને જણ ઘણા જ ખુશ હતા..એમનુ લગ્ન જીવન ખુબ જ સુંદર રીતે આગળ વધી રહ્યુ હતું…પણ માલતી ક્યારેક અચાનક સાવ શાંત અને ઉદાસ થઇ જતી… એ મહેશને સમજાતું ન હતું

માલતી ને આમ અચાનક શું થઇ જાય છે….? એમ દર વખતે માલતી ને પુછવા ઇચ્છા થતી પણ માલતીનું ચહેરાના હાવ ભાવ જોઇને માલતી મન દુભાય એવી કોઇ વાત કરવાની તેને ઇચ્છા ન થતી …પણ માલતી નું મૌન તેને ખુંચ્યા કરતું હતું…એની ઉદાસી મહેશને અકળાવતી હતી….તે મનોમન ભગવાન ને પ્રાર્થના કરતો કે માલતીને જે પણ મુંઝવણ હોય એ જલ્દી થી દુર થઇ જાય.

માલતી ને મહેશનો સાથે હોવા છતાં પણ એક અજાણી એકલતા એને સતત સતાવતી હતી….એ પડોશમાં રહેતા લોકોનો ભર્યો ભાદર્યો પરિવાર જોતી ત્યારે એને થોડી ઇર્ષ્યા પણ થતી…પણ એ કંઇ કરી શકે એમ ન હતી…પડોશના સાસુ-વહુ ની કચ કચ જોતી તો પણ એને પેલી વહુ કેટલી નસીબદાર છે અને પોતે કેટલી કમનસીબ એવા વિચાર એને આવતા અને એનું મન ઉદાસ થઇ જતું…એ માનતી હતી કે ઘર ના વડીલ પરિવારને બાંધી ને રાખે છે…વડીલો એમની વીતેલી જિન્દગીના અનુભવોનું ભાથુ પીરસે છે અને એમના પ્રેમના છાંયડા નીચે જીવતો પરિવાર ખુશનશીબ હોય છે ત્યારે

જીવન એકદમ જીવવા જેવુ લાગે છે…પણ એ મહેશ સાથે આવી વાતો કરી તેને દુ:ખી કરવા નહોતી માંગતી…આમ બંને જણ એકબીજાની લાગણી ભુલથી પણ ન ઘવાય તેની કાળજી રાખતા હતા પણ ઉદાસી છુપાવી નથી શકતા….બંને એકબીજાને મેળવીને ભગવાન નો ઉપકાર માનતા….અને આ જ સંજોગો સાથે જીવી લેવાનું મનોમન નક્કી કરી લેતા….

આ નાનકડા પરિવાર પર માતા-પિતાનું છત્ર ન હતું…બંને એકબીજાના સથવારે જ જીવતા શીખ્યા હતા….બંનેને માતા પિતા ની ખોટ સાલતી હતી… પણ સંબધો ક્યા ઉછીના મળે છે..? જે લોકો ને સબંધો હોય છે એ લોકો ને તેની કદર નથી હોતી…અને જેમને માતા પિતા નથી હોતા એ લોકો મહેશ અને માલતી ની જેમ તેમના પ્રેમ માટે ઝુર્યા કરે છે…!

માલતી સાવ એકલી ન પડી જાય એ માટે એ લોકો અવાર નવાર અનાથાશ્રમની મુલાકાત પણ લેતા જેથી એ લોકો જ્યા ઉછર્યા હતા ત્યાંના લોકો સાથે પોતાનો સબંધ જળવાઇ રહે…અને એમ પણ એ લોકો નું બીજુ કોઇ સગું વ્હાલું તો હતું નહીં….અને નાના અનાથ બાળકોને એમનાથી બનતી મદદ પણ કરતા…એ નાનકડા ભુલકાઓમાં મહેશ અને માલતી ને પોતાનુ બાળપણ દેખાતું હતું

આજે મધર્સ ડે હતો….મહેશ અને માલતીએ આજે ફરી અનાથાશ્રમ ની મુલાકાત લીધી….મા બાપ વગર ના બાળકો ને માતા વગર મધર્સ ડે ઉજવતા જોઇ બંને ભાવુક થઇ ગયા…

બધા જ બાળકો બહારના પ્રાંગણમાં ભેગા થયા હતા…બધા જ ધમાલ મસ્તી કરીને થાક્યા હતા અને બધા એ જાણવા આતુર હતા કે આજે એમને શું નવો નાસ્તો પીરસવામા આવશે…?અને ગીફ્ટમાં શું મળશે..?કેક હશે કે નહીં…? દરવખતે આવો કોઇ ખાસ દિવસ હોય અને કોઇ ઉજવણી હોય તો ઘણા બધા લોકો આશ્રમના બાળકો માટે નાસ્તો..,રમકડાં…,નવા કપડાં વગેરે આપી જતા…આ અનાથ બાળકો માટે એ દિવસે ઉત્સવ થઇ જતો…આજે મધર્સ ડે હતો પણ મોટા ભાગના નાનકડા બાળકો ને માતાનો અર્થ જ નહોતી ખબર અને જેને ખબર હતી એમને ખબર હતી કે એમના ઇચ્છવાથી મમ્મી મળી નથી જવાની…તો એ લોકો ઉજવણી કરવામાં જ ધ્યાન આપતા હતા પણ એ લોકોના અંતર મનમાં કંઇક તો થતુ જ હશે ને ?

એક બહેને બાળકો ને નાસ્તો વહેંચવાનુ શરૂ કર્યુ…એક નાની છોકરી કદાચ દશેક વર્ષની હશે….અને એક છોકરો એના જેવડી જ ઉમર નો….બંનેને અલગ અલગ ડીશમાં નાસ્તો આપવામાં આવ્યો હતો છતાં પણ એ લોકોએ બધો જ નાસ્તો એક ડીશમાં ભેગો કરી દીધો જેમ મહેશ અને માલતી કરતા આવ્યા હતા એમ અને બંને ઘણી જ મોજથી એક જ ડિશમાં એમણે ભેગો કરેલ નાસ્તો કરવા લાગ્યા..

મહેશ અને માલતી આ બંને બાળકોને ઘણી જ લાગણીથી જોઇ રહ્યા….એ બાળકોમાં મહેશ અને માલતી પોતાની જાતને જ જોઇ રહ્યા….

આજે માલતીના મનની ગુગણામણ એની આંખો દ્વારા છતી થઇ ગઇ…અને એ જોઇ મહેશ પણ લાગણીશીલ થઇ ગયો એટલે માલતી મહેશને આવો લાગણીવશ થયેલ જોઇને વિચલિત થઇ ગઇ…માલતી એ એકદમ પ્રેમાળ અવાજે બોલી

‘મહેશ..ચાલ આજે ક્યાંક બહાર જઇયે…સીધા ઘરે નથી જવું..’

‘ના…માલતી આજે નહીં….’મહેશે માલતીનો પ્રસ્તાવ પહેલા તો નકાર્યો

‘મારુ પણ મન મુંજાય છે….મને લાગે છે આજે આપણે એકબીજાના મનની વાત એકબીજા સાથે ખુલ્લા દિલથી કરવી જ પડશે…ઘણા સમયથી હું પણ દુ:ખી છું અને મને આમ જોઇ ને તું પણ દુઃખી થાય છે…મને એ વાતની ખબર છે…અને આજે તું થોડો વધારે દુ:ખી થયો છે…..ચાલ…ક્યાંક શાંતિ થી બેસીએ…’

મહેશ માની ગયો અને અનાથાશ્રમની જ નજીક આવેલ એક પાર્કમાં આવીને એક બાંકડા પર બંને બેઠા….

ઘણા સમય સુધી બંને આમ જ એક પણ શબ્દ બોલ્યા સિવાય શુન્યમનસ્ક એકબીજાની આંખોમાં તાકી રહ્યા…એક બીજાનો હાથ પકડી રહ્યા પછી મહેશ ની આંખો ફરીથી ઉભરાઇ પડી કારણ કે, માલતી પણ દુ:ખી હતી અને એની ઉદાસી દુર કરવા મહેશ અસમર્થ હતો….એને પણ એ જ વાત વેદના આપતી હતી જે માલતીને ઉદાસી આપતી હતી….મુશ્કેલીથી બંનેએ વાત કરવાનું શરૂ કર્યું.

અમુલખ ખુબ જ લાગણીથી આ યુગલ તરફ જોઇ રહ્યો…પહેલા તો અમુલખને લાગ્યુ હતું કે, આજની પેઢીનું કપલ માત્ર પ્રેમલા પ્રેમલીવાળી જ વાતો કરી શકે…એ લોકો ને એકબીજા સિવાય બીજુ કોઇ પણ ક્યાં કશું દેખાતું હોય છે એક બીજાના પ્રેમમાં પડ્યા અને લગ્ન થયા…પછી બાકીની દુનિયા જખ મારે છે..! ને કોણ પુછે છે મા બાપ ને ? સ્વચ્છંદતા ને જનરેશન ગેપનું નામ આપી ને યુવાનો પોતાનુ મન ધાર્યુ જ કરે છે.

આજ ની પેઢી બદનામ હતી પોતાના સ્વાર્થીપણા માટે આવા જ વિચારો અમુલખના પણ હતા પણ માણસ પોતાના અનુભવ દ્વારા જ નિર્ણય પર આવતો હોય છે. અમુલખ પોતાના વિચારો પડતા મુકી ને આ લોકો ની વાતો સાંભળવા લાગ્યો,

‘મહેશ…કંઇક તો બોલ…આમ જ ક્યાં સુધી ચુપ રહીશ…? તું બોલીશ નહીં તો તારા મનનો બોજ હળવો કંઇ રીતે થશે..?’માલતીએ વાતની શરૂઆત કરી

‘માલતી આજે મધર્સ-ડે છે.એ લોકો કેટલા નશીબદાર છે જેની પાસે મા છે એ લોકો આજે પોતાની મમ્મી ને હેપ્પી મધર્સ-ડે વિશ કરી શકે છે અને એના આશિર્વાદ મેળવી શકે છે…ઇચ્છે ત્યારે એના ખોળામાં માથુ મુકી શકે છે,નાના બાળકની જેમ રડી શકે છે અને માતાનો વહાલભર્યો હાથ માથા પર ફરે ત્યારે દુનિયા ની ભલભલી સમસ્યા નાની લાગવા લાગે છે આપણે બંને કમનશીબ છીએ કે, આપણામાંથી કોઇના મા બાપ નથી…આપણા લગ્ન થયા પણ મા-બાપ ના આશિર્વાદ વગર…’આમ કહી ને મહેશની આંખો ફરી વહેવા લાગી….

માલતી એ મહેશ ખભા પર પોતાનો પ્રેમાળ હાથ મુક્યો અને મહેશની ઉભારાયેલી આંખો લુછતા બોલી

‘મહેશ…જો આપણે આપણા માટે મા બાપ નથી લાવી શકતા પણ બાળક તો લાવી શકીયે છે ને..?’

મહેશે આશ્ચર્ય અને પ્રશ્નાર્થ નજરે માલતી સામે જોયુ…

‘હા…જેમ આપણે મા-બાપના પ્રેમ વગર આખી જિન્દગી કાઢવાની છે એમ આપણે એક બાળકને અનાથાશ્રમમાંથી દત્તક લઇ ને એની જિન્દગી ખુશીઓથી ભરી દેશુ.. આપણા દેશમાં હજી અનાથ બાળકો ને દત્તક લેવા માટે એટલી જાગૃકતા નથી આવી…હજી પણ કુટુંબનું બાળક જ વંશ વેલો આગળ વધારશે એવી જડ માન્યતાઓ જ યથાવત છે….આપણે આ માન્યતા ને તોડી નાખીશુ…!પછી આપણા એ બાળકને આ રીતે કોઇ પાર્કમાં બેસી ને માતા-પિતા માટે આંસુ નહીં સારવા પડે…! અને ચાલ ઘણું મોડું થયું છે હવે ઘરે જઇયે….’કહી માલતી ઊભી થઇ

મહેશ માલતીની વાત સાંભળીને અમુલખ ઘણો જ ખુશ થયો…તેનું દુ:ખ થોડું હળવુ થયું…થોડી વાર પછી બંને ઘરે જવા નીકળી ગયા…પણ આ લોકોની વાતો સાંભળીને અમુલખ ને આશ્ચર્ય થયું અને થોડી ખુશી પણ થઇ કે, નવી પેઢીના યુવાનો બધા જ એવા નથી હોતા…!અમુલખ આ વિચાર સાથે જ ઉભો થયો અને યુગલની બાઇક પાછળ પોતાની કાર લઇને રવાના થયો….એ લોકો જે બિલ્ડીંગમાં ગયા ત્યાંનુ સરનામું યાદ રાખી ને પાર્કમાં પાછો આવી ગયો.અમુલખને એ વાતની ધરપત થઇ કે, હજી તેનો મિત્ર ઘનશ્યામ આવ્યો નહતો…તેણે મનમાં વિચાર્યુ સારુ છે હજી ઘનશ્યામ નથી આવ્યો નહીંતર સતર સવાલો કરી ને માથું પકવી નાખત તો હું તેને હમણાં શું જવાબ આપત..? અને અમુલખ ફરી પેલા યુગલના વિચારોમાં ખોવાઇ ગયો…તેને હજી પણ માન્યામાં નહોતુ આવતું કે,આજની પેઢીના યુવાનોનું માનસ આટલું સંવેદનશીલ પણ હોઇ શકે….પણ આ તો આંખે દેખ્યો અને કાને સાંભળ્યો અહેવાલ હતો તો આ છુટકે માનવું જ રહ્યુ..!!(ક્રમશ)

This entry was posted in ઋણનુબંધ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s