ગૃહ પ્રવેશ- (૮) રેખા શુકલ

gruhapravesh

અમારી ગુડિયા અમારું વ્હાલ હા ..નજર દોષ માનજો પણ બહુ જ સુંદર દેખાવે. તેના કાળા ભમ્મર લીસ્સા લીસ્સા વાળ ને તેની મોટી મોટી હસતી આંખો અરે સૌને રીઝવે તેવી મારી ગુડિયા બસ મને બહુ જ ગમે.

જરાક જો રડે ને તો તેનું નાક લાલ લાલ થઈ જાય. તેના માટે હું તો જુદા જુદા રંગના ફ્રોક લઈ આવેલી ને વાદળી રંગ નું રોમ્પર મારું ફેવરીટ હતું પણ થોડી મોટી થશે પછી તેને ફીટ થશે. બા ને સ્વેટર ગૂંથવાનું ગમે તો તેમણે પ્રેગનન્સી દરમ્યાન એક પીંક સ્વેટર પણ ગૂંથ્યું. ને શરદ પણ હરખ પદુડા તો ખરા જ ! બાબા ગાડી લઈ આવી ને મૂકી રાખી છે. પણ આ કટકા કટકા નું વ્હાલ મનમાં ઉત્પાત જગાવે છે. ને એમાં ક્યાં મન ભરાય છે ?

એક વાર ગેસ્ટરૂમ ની વીંડો ખોલેલી હતી. ને તેના બહાર ના ભાગમાં શરદ ફૂલો ની ક્યારીઓની માવજ્ત કરતા હતા. બારી ની બહાર રાધા વાદળો ને ઝાંખી રહી હતી ને અચાનક બંનેની નજરો મળી હશે કે કેમ તેણીએ હાથ હલાવી સ્મિત આપ્યું. ને મારું બસ ત્યાથી પસાર થવું ને જોવાઈ ગયું, મનમાં ઉદભવેલ વિચાર ડંખ્યા ને મેં બીજી તરફ મોં ફેરવી લીધું..પણ મન માંકડુ ના રહે સીધું …પાછું જોયું ઝરમરિયાં વરસાદ ની આવતી ઝીણી વાંછટ ની મજા લઈ રહી હતી રાધા. ને ઝાડ ની નીચે શરદ થોડો થોડો ભીંજાતો ઉંચી નીચી નજર ટપટપ ટપકતાં વરસાદ ની મજા માણી રહ્યો હતો. પ્રણયલીલા ની વાંછટ મને દઝાડી ગઈ…મારા રૂંવાડા ખડા થઈ ગયા.

‘આમ તો સ્ત્રી સર્જાઈ છે બલિદાન ને ત્યાગની મૂર્તિ બનવા કે શું ..! પણ હવે તો આ બધું મારા થી સહન નથી થઈ શકતું. મારા જ ઘરમાં હું જ મેહમાન ?’ પણ મારી વાત સાંભળી ને મારી અપેક્ષા બહાર રાધા દબાયેલા અવાજે લો બોલી કે ‘ તમે જે કહો છે એ વ્યાજબી ખરું પણ કેટલું બધું અજુગતું તો છે જ દીદી, હવે હું ત્યાં જઈને પણ શું કરીશ ? તમે જ કહો ને …આપણી આ ગુડિયા વગર હું ત્યાં નહીં જીવી શકીશ. અને માનશો આખા ગામમાં બોલો બધાને આ વાત ની જાણ થઈ ગઈ છે કે હું આખા એક વર્ષથી અહીં આપ લોકો સાથે જ રહું છું ! અને આમ પૂછો તો સાચું કહું તો હવે આ ઘર પણ મને મારું જ લાગે છે. અને ખાસ તો હવે ગુડિયા વગર રેહવું મારે માટે શક્ય જ નથી…. રાત-દિ બસ એના જ વિચારોમાં ખોવાયેલી હોંઉ છું. પડખામાં લંઉને પેટે પાટુ મારે છે તો ય આ ગુડિયા મને મારી લાગે !! અને જોવા જઈએ તો મારી પાસે બીજો કોઈ સહારો છે જ ક્યાં?

તમારી વાત તો સાવ જુદી …ઘરે આવો તો ગુડિયા ને બહાર તમારા એન્જીઓ માં વ્યસ્ત .. જ્યારે મારું તો આખું ભાગ્ય એ જ મારી ગુડિયા ..! ‘ મમતા આનું જ નામ હશે પણ હું તો સજ્જડ થઈ ગયેલી કે આ બધું સાંભળ્યે જતી હતી…. સ્તબ્ધ બનીને !! અને રાધા તો બોલ્યે જ જતી હતી.

પગ ભલે થીજી ગયા હોય , ભારે થઈ ગયેલું મન કરે ભારે તરકટ અને દિલ તો ભાવ થી હોય બસ વિભોર ! કંઈ જ ના સાંભળે…અરે માનવા તૈયાર જ નહોતું. હા બસ મને તો મારું ધર્-પતિ-બા- મારું સ્થાન બધું જ પાછું જોઈતું હતું. મેં સહેજ ડોકું ફેરવ્યું તો શરદ ને ચુપચાપ ત્યાંથી ચાલ્યા જતા જોયા. લાચાર અજનબી પગલાં ને હું બસ તાંકી જ રહી. હૈયું મારું ભરાઈ આવેલુ. હુ મારી રૂમ માં ઝડપભેર પગલાં ભરી ને આવી ને ધ્રુસ્કે ધ્રુસ્કે રડી પડી.

અચાનક શરદનો હૂંફાળો હાથ મારી પીઠ પર પ્ંપાળતો સ્પર્શ ને મારી નજર શરદ પર પડી. એમના ચહેરા ઉપરથી નરી લાચારી ટપકતી ભાળી અરેરે ! આ કેવી પરિસ્થિતી માં બધા સપડાઈ ગયા હતા ..અને એમની પાંગળી લાચારી ઉપર ગુસ્સો ને દુઃખ જાણે મને કોરી ખાતા હતા જેનાથી હું વધુ ને વધુ ચોધાર અશ્રુધારે ભીંજાતી ગઈ. શરદ મારી પીઠ પ્ંપાળતા રહ્યા, વ્યર્થ સાંત્વના ઠાલવી રહ્યા હતા ને દર્દ મને ભીંજવી રહ્યું હતું . ઇરછા થી ઉદભવ્યું દુઃખ, વિચારો નો વાયરો વાયો વંટોળ બની ને ભીના નૈનો જેમ તેમ થઈ ગયા હશે બંધ ..બીજો દિવસ તો અંગડાઈ લઈ ને ઉઠ્યો સૂરજ ત્યારે સૂજેલી આંખો, પોપચાં અર્ધ-બિડ્યા રાખી નજર મેળવવા તલપાપડ થયા.મૂંગા મૂંગા ગોળ ગોળ ફરતા સિલિંગ ફેન પર પટપટાવતી આંખે મેં ઉઠવાનો વ્યર્થ પ્રસાસ કર્યો. મન તો આખું ડહોળાયેલું આ અંધારી ટનલમાં આશા ની કિરણ ગોતતું હતું . હું તો ક્યાંય સુધી પડી રહી હોત…ભારે આંખો ઉઘડી ને બંધ થઈ. રાહ જોતી પાંપણો પોપચા વચ્ચે ગડમથલ અનુભવી રહી. છેવટે ફેરવ્યું મેં પડખું … ને આડી પડેલી હુ ઉભી થવાનો ફરી વ્યર્થ પ્રયત્ન કરી રહી. શરદ સામું નજર પડી અને મને પણ એમની શુષ્ક આંખો ના ભીના ખૂણા દેખાઈ ગયા.

રૂટિન માં રત પ્રત રહેતી માનવજાત નો ભાર આજે ઘણો લાગ્યો. મનમાં મંત્ર થઈ બોલ્યા કરું ગુડિયા ગુડિયા પણ સપના તણાય છે ને રઘવાયા આંસુઓ જાય ભાગ્યા…કેવી કેવી આવન-જાવન આ વણથંભી વણઝાર વ્યથા ની વાર્તા મંડાય તે પેહલા તો સંતાકૂકડી શબ્દો ની. હા, આ રાધા ની માંગ પણ વ્યાજબી જ છે કેમ કે બા ને તો તેમનો તંદુરસ્ત વંશ સૌથી વ્હાલો. અનુભૂતી કરાવે રાધા ને પ્રથમ કૂંપણ બાળકી કૂમળી જુઓ ભરમાવે વ્હાલ અત્યારથી. ગુડિયા પણ પાછી બંને પાસે હોય ત્યારે રડે પણ નહી.

રેડિયા પર ‘ તુમ બે વફા હો ના હમ બે વફા હૈ મગર ક્યા કરે અપની રાહે જુદા હૈં !!’ ગીત સાંભળ્યું તો ગંગા-જમના આંખે થી વહેતા રહ્યા. મધરાતે ભૂખી થયેલી ગુડિયા ને રમાડતી રાધા નો અવાજ મારા કાને પડ્યો ને થયુ આવો મમતા નો લ્હાવો તેના નસીબ માં કેમ ન્હોતો. પણ સ્ત્રી ને જેટલી લાગણી બાળક માટે જેટલી થાય તેટલી કોઈ ને ના થાય..અને હું પણ એક સ્ત્રી થઈ ને બીજી સ્ત્રી ની વ્યથા સમજી શકતી નથી કેમ કે કોઈ સ્ત્રી પોતાનો પ્રેમ શેર કરી શકતી નથી. બેબી નું લાત મારવું ને શરદ નું રાધા પાસે બેસી જવું ને તેના પેટ પર હાથ ફેરવવો બધું સાંખી ગઈ. બા એ જણાવેલો તટસ્થ નિર્ણય પણ ખમી ગઈ.

ભલે રાધા શ્યામલી હતી પણ ઘાટિલી તો હતી જ , અને પ્રેમ ને લાગણી તો સાથે રહેવાથી જ થાય છે ને? હું સમજું છું છતાં પણ ના-સમજ માં ગણાવું નહી પરવડે. કોઈ ને મારો વિચાર જ નથી આવતો ? હું પણ દસ દસ વર્ષ બેસી રહી આ દિવસો જોવા માટે આ ઘરમાં ? મને પણ બાળક જોઈએ છે તેવું તો મેં કેટલી વાર કહેલું ને તેથી જ તો શરદે ને બા એ જે કઈ કહ્યુ તે બધું જ કર્યું જ ને. પણ બા નું બોલવાનું મને ક્યારેક રડાવી દેતું ને શરદ કંઇ પણ બોલ્યા વગર મને પંપાળી ને આંખો થી સાંત્વન દેતા. મારી પડખે આવી મારી સાઈડ લેતા ને અહેસાસ જતાવતા કે હું સમજું છું !! ક્યારેક બહાર લઈ જતા ખાસ કરી ને પાર્ક માં. બગીચા માં બેસવું અમને બહું જ ગમતું . બગીચાની બેંચ પર મોકળાશની ઘડી માં દિલ નો બોજ હળવો કરી શકતી…ને કેહતી પણ ખરી કે ‘ શું તમને હું હજી ગમું છે ને !’ શરદ બોલી ઉઠે ‘યુ આર માય લવ ! હું તો બસ તને તને અને તનેજ પ્રેમ કરું છું ‘

બગીચા ના ફૂલો જાણે અનુમતિ આપતા હોય તેમ ટગર ટગર જોઈ ને હસ્યા કરતા. અમારી વાતો સાંભળી ને પવન પણ ગેલ કરી જાતો મારા વાળો ની લટો માં અડપલાંઓ કરી જતો. ને હું વાળ પાછા સરકાવું ને મંદ મંદ મુસ્કાને પાછો વળી જતો. થોડો ઉપર જઈ ગુલમહોરને છેડતો પવન કેસરી ફુલો ની મહેંક સંગ પુષ્પવૄષ્ટિ કરતો અમારા પર. ને અમે બંને હસી પડતા. મારા ખોળા માં માથુ નાંખી ને સૂતેલા શરદ કહેતા “હમ તો ક્યા મૌસમ ભી મહેરબાન હૈં આપ પર ” આખરે મેં આ બધી વાત જ્યારે બા ને કહી તો તે બોલ્યા ‘હુ તો આ બધું જાણું છું આજ ની જન્મેલી થોડી છું ! ધૂપ માં સૂકવાયા ર્ંગ વાળ થઈ ગયા ભૂખરાં ને બરછટ …ભલે ને નજર નું તેજ થઈ રહ્યું છે માત્રા માં ઓછું પણ હું બધું જાણું છું. પણ રાધા શું કહે છે તને ખબર છે ?’ જવાબ ની રાહ જોયા વિના પાછા બોલ્યા ‘ રાધા કહે છે કે જો તે આ ઘર માંથી જશે તો સાથે ગુડિયા ને પણ લેતી જશે !’

સૂડી વચ્ચે સોપારી ..દશા બસ મારી બિચારી. ” હવે તું જ કહે સ્મિતા હું શું કરું ? આટઆટલા વર્ષો પછી આ ઘરમાં રડતા બાળક નો અવાજ સ્ંભળાયો છે. ..ને તે પણ મારા વ્ંશ નો..!! હવે રાધા ઘરમાં રહેશે કે જશે તમે નક્કી કરો શું કરવું તે …પણ હું તો એટલું જ જાણું કે મને મારો વ્ંશ આ ઘરમાં જ જોઈએ બસ ‘ ….બસ બા તો તટસ્થ નિર્ણય જણાવી ગયા. વજ્રાઘાત થયો દિલ પર જાણે ..મારે માથે તો આભ પડ્યું ..!આ બધી જંજટ માં પડ્યા જ ના હોત તો કેટલું સારું હતું !! શરદે બીજા લગ્ન કરી લીધા હોત તો વધુ સારુ રહેત ને ! અને સાચુ કહું એ વાતનું દુઃખ હું સાંખી લેત ..સહી લેત એ ને મનાવી લેત મન ને કે શરદ મારા પ્રેમ ને યોગ્ય ના રહ્યા…ને તે વાત નું દુઃખ ઓછું થાત.

આ બધા નો અંત શું થાશે? કોઈ સલાહ સૂચન થી શું ખરેખર આવશે નિવેડો ?? અત્યાર સુધી તો માનતી આવી છું કે જે થાય છે તે સારા માટે જ થાય છે. મને ઉપરવાળા માં શ્રધ્ધા છે. પણ આ વ્યથા માં મારી શ્રધ્ધા ડગમગે છે…શું મને આમ જ તડપવાનું હશે મારી જીંદગી માં ? બા મોટા છે પણ આ બાબતે સુલેહ કેમ નથી કરતા ? સાચી સલાહ કેમ નથી દેતા ? કદાચ તેમની પણ ધીરજ ને લાગણી ના જાળા માં પૂરી દીધી લાગે છે. મન ની મૂંઝવણ કંઈક ઓછી થાય તો કેવું સારું લાગે. પણ આ તો રોજ રોજ જોવાનું, રોજ રોજ બળવાનું જીવતા, રોજ આ ના પરવડે તમને નહીં સમજાય કદાચ પણ નસ નસમાં ભરાયેલી મારી ખુદ્દારી બળવો પોકારે છે. બધું સચવાય એવું કંઈક ચમત્કારિક થાય તો !! તો તો બાત બન જાય . —રેખા શુક્લ

This entry was posted in ગૃહ પ્રવેશ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s