ગૃહ પ્રવેશ ૭ -રાજુલ કૌશિક

gruhapravesh

ગુડીયા રાની બિટીયા રાની ,

પરીઓ કી નગરી સે એક દિન

રાજકુંવરજી આયેંગે મહેલો મેં લે જાયેંગે……

 

હળવા પણ હલકદાર કંઠે રાધા મારી ગુડીયાને ગળે વળગાડીને ગણગણી રહી હતી અને બેશુમાર વ્હાલ ઢોળી રહી હતી.

પણ ગુડીયા તો મારી જ, એની પર તો માત્ર મારો જ હક. રાધા તો માત્રા જન્મદાતા છે એનામાં મારો અને શરદનો અંશ છે. એ ક્યારથી રાધાની થઈ ગઈ? મન ફુંફાડો મારી ઉઠ્યું.

એક હળવી ટીસ મનમાં ઉઠી . આમ તો છેલ્લા કેટલાય વખતથી રાધા અને ગુડીયાનુ સામિપ્ય જોઇને આવી ટીસ અવારનવાર મનમાં ઉઠતી અને શમી પણ જતી. પણ આજે બારીમાંથી જે દ્રશ્ય જોયું એનાથી તો સાચે જ હું છળી ઉઠી. જો આમ જ રાધા મારી ગુડીયા પાસે જેટલું વધારે રોકાશે એટલી જ દિકરી પરની એની મમતા વધતી જશે. અને દિકરી માટે તો મા થી વધીને કોઇ હોઇજ ના શકે ને?

કેટલી ય વાર એવું બન્યું હશે કે ગુડીયાને હું રમાડતી હોંઉ પણ અચાનક ભૂખ લાગે અને એને મારે રાધા પાસે મુકી દેવી પડતી. અને રાધા જેવી એને હાથમાં લે કે જાણે એક વિશ્વાસ સાથે એ તરત જ શાંત થઈ જતી કે હવે એ સલામત હાથોમાં છે . અહીં એની તમામ જરૂરિયાતો પુરી થવાની જ છે. રાત્રે પણ એ મારી પાસે સુતી હોય અને ભર ઉંઘમાંથી જાગીને એ વલખા મારવા માંડતી. કેટલી વાર મને એવું થતું કે કાશ આ વલખા મારા માટે હોત ! કાશ એ એના નાનાકડા હાથો વડે મારો પાલવ પકડી લેતી હોય ! કાશ……

મનમાં આવા તો કેટલાય ઉત્પાતો ઉઠતા અને વમળની જેમ ઘુમરાયા કરતાં. ક્યારેક મારો પડી ગયેલો ચહેરો જોઇને શરદ સમજી જતા અને મારા મનને આશ્વત કરવા મથતા. શરદ પાસે હોય એટલી વાર મન શાંત રહેતું. હું પણ મારા મનને સમજાવવાની લાખ કોશિશ કરતી રહેતી. કેટલી વાર મનને મનાવ્યું હશે. દેવકી જ કાનાની જન્મદાતા હતી ને ? પણ આજ સુધી કાનાની મા તરીકે તો યશોદાનું જ નામ લેવાયું છે ને? ભલેને એ પિંડ બનીને કોઇ બીજાના ઉદરમાં પોષાયું હોય પણ છે તો મારું જ લોહી  અને મારો જ અંશ ને? પણ આજે તો જાણે આ મારા અંશ , મારા લોહી પર અન્ય કબજો જમાવવા મથી રહ્યું હતું . એ પળે તો હું એ પણ ભુલી ગઈ કે રાધા ય એની મા હતી. અરે ! કોઇ ભાડાના મકાનમાં રહીએ, જાણતા હોઇએ કે આ મકાન તો થોડા સમયમાં ખાલી કરવાનું છે તો પણ એ ઘર સાથે પ્રિત નથી બંધાઇ જતી? તો પછી રાધાએ ભાડે આપી હતી પણ કોખ તો એની હતી ને! અને એણે જ તો ગુડીયાને નવ નવ મહિના પોતાના લોહીમાંથી પોતાના ઉદરમાં પોષી હતી. ગુડીયાના એક એક હલનચલનને અનુભવ્યા હતા. ગુડીયાનો વધતો જતો ભાર પોતાના નાજુક શરીર પર ઉઠાવ્યો હતો. ગુડીયાને જન્મ આપવા અસહ્ય વેદના વેઠી હતી તો પછી એ કેમ કરીને એને પોતાનાથી અલગ માની જ શકે?

ગુડીયા બે મહિનાથી થઈ ત્યારથી એને બોટલના દૂધ પર ચઢાવી હતી અને સારા નસીબે એને કોઇ વાંધો આવ્યો નહોતો. એને જ્યારથી ઉપરના દૂધ પર ચઢાવી ત્યારથી એ મારી પાસે વધુ અને રાધા પાસે ભાગ્યેજ રહેતી. આજે આ સ્ત્રી મંડળમાં જવાનું થયું ત્યારે રાધાના મન પર ખુશીની લહેર ઉઠી હતી એ જવાની ઉતાવળમાં નજર અંદાજ કરી હતી. પણ હવે બીજું કશું જ નજર અંદાજ કરવામાં નહી આવે એવો નિર્ણય મેં લઈ લીધો અને જમવાના ટેબલ પર બા અને શરદની હાજરીમાં મેં જાહેર પણ કરી દીધો.

બા અને શરદના ચહેરા પર અવઢવ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી પણ હું હવે મારા નિર્ણયમાં અડગ હતી. બીજા દિવસે સવારે ઉઠીને રાધાને પણ આ નિર્ણય જણાવી દીધો.

રાધા તો સ્તબ્ધ. જાણે આ શક્યતાને તો એ સાવ જ વિસરી ગઈ હતી. એણે તો કોન્ટ્રાક્ટ પર સાઇન કરી હતું ત્યારે એમાં શું નક્કી થયું હતું એ પણ સાવ જ વિસારી દીધું હતું. આ ઘર , આ ઘર ના સભ્ય અને ખાસ તો ગુડીયા જ એની દુનિયા બની ગઈ હતી. એના મનમાં તો હવે આ જ એનું વિશ્વ હતું. એ અચાનક મારી વાત સાંભળીને આંચકો ખાઇ ગઈ.

સ્તબ્ધ રાધા વળતી પળે પોતાના રૂમમાં દોડી ગઈ. થોડી વાર પછી મેં જઈને જોયું તો એ હિબકા ભરીને રડી રહી હતી. પળવાર તો મારું મન પણ પિગળી ગયું પણ હવે તો મારે હવે આ અંગે કોઇ છુટછાટ મુકવી નહોતી. રાધા એ તો જવું જ રહ્યું.

રાધાએ માયા સમેટવા માંડી હતી પણ દેખીતી રીતે એ નિષ્પ્રાણ પૂતળી જેવી લાગી રહી હતી. ખાવા પીવાથી માંડીને અન્ય કશામાં રસ જ ના રહ્યો હોય એવી રીતી એ ઘરમાં ફરતી. માત્ર ગુડીયાને જોઇને એની આંખોમાં ચેતનાનો ચમકારો દેખાતો. એક જીજીવિષા એની નજરમાં છલકાતી.

અંતે એ દિવસ પણ આવી ગયો અને રાધાનો જવાનો સમય આવી ગયો. નિકળતી વખતે એ બા ને પગે લાગી. શરદ ઘરમાં ન હોય એવી તકેદારી રાખવાનું હું ભુલી નહોતી. બા પાસેથી ખસીને એણે ગુડીયાને પોતાના હાથોમાં ઉચકી. ગુડિયાને છાતી સાથે ચાંપીને એ અનરાધાર રડી. ચુમીથી ગુડીયાને ગુંગળાવી મુકી. ગુડિયા તો આ ભીંસ પણ શાંતિથી- પ્રેમથી માણી રહી. રાધા પાસેથી ગુડીયાને લઈને હું અંદરના રૂમમાં ચાલી ગઈ. મને પોતાને એ સમયે હું નબળી પડી જઈશ એવી ભિતી લાગી હતી. મનને પત્થર જેવું કઠોર બનાવીને હું ત્યાંથી ખસી ગઈ.

પણ કહે છે ને કે માનવ ગમે તે કેમ ન ધારે પણ અંતે બનતું હોય છે ઇશ્વરની મરજી મુજબ. રાધા ગઈ તે પળથી જાણે ઘરમાં એક પળ થીજી ગઈ. આજ સુધી જે સમય પ્રવાહી બનીને વહેતો હતો એ પણ આજે સ્થિર થઈ ગયો. ઘરનું વાતાવરણ ભારેખમ બની ગયું અને આ ભાર જાણે ગુડીયા પર લદાયો હોય એમ એ પણ તરફડી ઉઠી. રાધાની ભીંસથી જરાય ન અકળાનારી ગુડીયા જાણે ઘરની શાંતિથી અકળાઇ ગઈ. અને એ શાંતિમાં ખલેલ પાડતું રૂદન આરંભ્યું.

છેલ્લા કેટલાય સમયથી એ રાધાના દૂધ પર તો હતી જ નહીં. મારી પાસે એ બોટલથી દૂધ પી લેતી જ હતી પરંતુ આજે જાણે રાધાને મોકલવાના મારા નિર્ણય સામે વાંધો ઉઠાવવો હોય એ કેમે કરીને મારી પાસે દૂધ પીતી જ નહોતી. દૂધ પીવાની વાત તો દૂર એ મારી પાસે છાની પણ રહેતી નહોતી. એને ઉચકીને ઘરમાં કેટલા તો આંટા માર્યા. ઘોડિયાની ટેવ તો પાડવી જ નહોતી અને એ પણ રૂમમાં પારણા જેવા એના નાના બેડ પર સુઇ જતી હતી પણ આજે તો એને એ પણ મંજૂર નહોતું. જાણે બંડ પોકારતી હોય એમ મારી તમામ કોશીશોને નાકાયાબ કરી મુકતી હતી. સાંજે શરદ ઘરે આવ્યા ત્યારે આ હોહાપોહ જોઇને એ પણ ડઘાઇ ગયા. શાન જરા જેટલું રડે તો એ એમને કે બા ને જરાય સહન થતું નહોતું. ..મને ય ક્યાં સહન થતું હતું? પણ આ તો જાણે મેં રાધાને મોકલવાની ભારે ભૂલ કરી હોય એવી ગુનાહિત લાગણી મારા મનમાં ઉભરાવા માંડી. વધારામાં બા અને શરદની નજરમાં દેખાતો ઠપકો ય મને કોરી ખાતો હતો.

અંતે રડી થાકીને ગુડીયા સુઇ તો ગઈ પણ મારી આંખોમાંથી ઉંઘ વેરણ બની ગઈ. આખી રાત મેં પાસા ઘસવામાં વિતાવી. રખેને ગુડીયા જાગીને રડવા ના લાગે એ બીકે શરદ સાથે વાત કરવાનું ટાળ્યુ. જો કે શરદ પણ ક્યાં મારી સાથે વાત કરવાના મુડમાં હતા ? એમને તો ગુડીયા આટલું બધુ રડી એનો જ સંતાપ ભારોભાર હતો. એમના ચહેરા પર પણ જાણે રાધાના ગયાનો અફસોસ તરવરતો હતો.

બીજા દિવસે પણ એની એ જ હાલત. ગુડીયાએ ના દૂધ પીધું તે ના જ પીધું. સમજણ નહોતી પડતી કે આમ કેમ થઈ રહ્યું છે? છેલ્લા ઘણા સમયથી બોટલનું દૂધ અને મારો સહવાસ બંને વધારવાના પ્રયાસો આજે વિફળ નિવડ્યા હતા. બે દિવસથી આ હાલ હતા. ગુડીયાએ દૂધનું ટીપું સુધ્ધા લીધું નહોતું.

શરદે આજે તો ઓફિસ જવાનું મોકુફ રાખ્યું હતું. અને એક રીતે સારું જ કર્યું કારણકે બપોર પછી તો ગુડીયાના હાલ જોઇને અમારે એને ડૉક્ટર પાસે લઈ જ જવી પડી. ગુડીયાને ચેક કરી. આમ દેખીતી રીતે તો એના આ હાલ સામે કોઇ ચોક્કસ કારણ હતું જ નહીં. કારણ કે એ માંદી તો હતી જ નહી ને?

ડૉક્ટર અમારી હિસ્ટ્રી જાણતા હતા એટલે એમણે રાધાને પાછી બોલાવી જોવાની સલાહ આપી. મારું મન અત્યંત કચવાતું હતું પણ ગુડીયાની તબિયત પાસે તો હું લાચાર જ હતી. ગુડીયાના ભોગે તો કોઇ બાંધછોડ કરવાની ના જ હોય ને? ઘરે આવીને બા ને વાત કરી.

‘ મને તો ખબર જ હતી પણ સત્તા આગળ શાણપણ નકામું એમ માનીને હું ચુપ હતી” ઘરે આવીને બા ને વાત કરી એવું લાગલું એ બોલી ઉઠયા. ગમે એટલું કરો પણ મા એ મા….

‘આવી વાતોમાં હું માનતી નથી બા, કેટલાય છોકરાઓને દત્તક લેવામાં નથી આવતા? તો શું એ બધા એમની મા વગર નથી રહેતા ? છોકરાઓ ક્યાં અને એમની મા ક્યાં એની કોને ખબર હોય છે અને છતાં છોકરાઓ ઉછરતા નથી? આ તો મારું નસીબ આડું પડ્યુ કે ગુડીયાને રાધાનો અહંગરો નડ્યો.

શરદ ચુપ હતા પણ એમના ચહેરા પરના ભાવો પણ જાણે બા ની વાતને ટેકો આપતા હતા. અંતે અમારા ઘરમાં રાધા પાછી ફરી. એક વિજયી સ્મિત સાથેનો એનો પ્રવેશ મારા કાળજાને કોરી ગયો. ઘરમાં ગુડીયા જ નહીં બધા એના હેવાયા બની ગયા હોય એવો ઘાટ હતો. ઉંમરમાં મારા કરતાં ઘણી નાની હોવા છતાં એની પાસે હું વામણી બની ગઈ. ગુડીયા તો એની હતી જ બાકીના પણ જાણે એના બની ગયા.

ગુડીયાને જન્મ આપવા પાછળ માત્ર પરમાર્થ નહી પણ એનો ય સ્વાર્થ હતો એ વાત સદંતર ભૂલાઇ ગઈ અને અમારા પર ઉપકાર કર્યો હોય એવી ખુમારી એનામાં વર્તાવા લાગી. ગુડીયા પણ જાણે રાજી રાજી. એનું રોવાનું તો સાવ બંધ. રાધાને શા કારણે પાછી બોલાવવામાં આવી છે એ જાણીને તો ઘરમાં એ હુકમનો એક્કો હોય એવી રીતે વર્તવા માંડી.

ગુડીયાને લગતા નિર્ણયોમાં તો એ બા સાથે જ નહીં શરદ સાથે પણ સીધી વાત કરી લેતી. એણે લીધેલા નિર્ણયો જાણે અજાણે સવળા પડવા માંડ્યા. ગુડીયા મોટી થતા માત્ર દૂધના બદલે લિક્વીડ ફુડ આપવાનું ડૉક્ટરે કહ્યું. હવે ગુડીયાને શું ખવડાવવું એ પણ રાધા કહે એ પ્રમાણે નક્કી થતું. કપડાં પણ રાધા કાઢીને આપે એ જ પહેરાવાતા. ક્યારેક હું કશું કહેવા જતી ત્યાં એ મારી સામે એવી રીતે જોતી કે જાણે બાળક માટે શું સારુ કે શું ખોટું એની મને કેવી રીતે ખબર પડે? બા પણ એને રાજી રાખવા મથતા. શરદ આ બધા સામે આંખ આડા કાન કરતાં જાણે આ ઘરમાં હું જ પરાઇ બની ગઇ.

ક્યારેક મને મારી જાત પર તો ક્યારેક શરદ પર પણ ગુસ્સો આવી જતો. રાધા માટે તો મનમાં ભારેલો અગ્નિ ધગધગતો હતો. ગુડીયા પણ એની હેવાઇ બનતી ચાલી. મારે ગુડીયાને રમાડવી હોય તો કેટલી વાર વિચાર કરવો પડતો. મનમાં એક જાતની ધાસ્તી રહ્યા કરતી કે રખેને હું ગુડીયાને લઈશ અને જો એ રડવા માંડી તો ? રાધાની હાજરીમાં મને મારી માનહાની થાય એ મારા માટે અસહ્ય બાબત હતી. હા! શરદને એ સામી ચાલીને ગુડીયા સોંપી દેતી. ઘણીવાર તો મને એવું લાગતું કે એ સાંજ પડે જાણે શરદની રાહ ના જોતી હોય?

મોટાભાગે રાત્રે તો ગુડીયાને અમારા રૂમમાં જ સુવાડવાનો નિયમ રાખ્યો હતો પણ ક્યારેક વળી એ રાત્રે જાગીને રડતી તો મારે કમને પણ એને રાધા પાસે મુકવી પડતી. અને એવી દરેક ક્ષણે એના ચહેરા પર રાજીપા ના ભાવ જોઇને હું ઘાયલ થઈ જતી. હું એ ય સમજતી હતી કે ખરેખર તો એ જ સાચી મા છે પરંતુ મારે મન તો એ કોન્ટ્રાક્ટ સાઇન કરેલી ભાડૂતી મા જ હતી.

ગુડીયા ના જન્મ પહેલા મને સાચે જ રાધાની પરવા રહેતી. એના માટે આત્મિયતાના ભાવ પણ સાચા હતા પરંતુ હવે આખી પરિસ્થિતિ બદલાઇ હતી એની સાથે મારા મનમાં એના માટેના ભાવ પણ આટાપાટા ખેલતા હતા. હવે મને રાધા આંખના કણાની જેમ ખટકવા માંડી હતી.

બા તો આ સમગ્ર પરિસ્થિતિને એકદમ તટસ્થ ભાવે જોતા હતા. એમને મન તો એમનો વારસ એમની શાન ખુશ રહેતી હતી ને? બસ પછી એ મારી પાસે હોય કે રાધા પાસે એનાથી એમને કશોજ ફરક પડતો નહોતો. સવારે ઉઠીને એમનું નિત્યકર્મ પતાવીને સેવા પૂજા કરીને સહેજ ફુરસદે ગુડીયાની પાસે બેસતા. હું અને રાધા હતા એટલે ઘરના કામનો તો હવે એમના માથે ઝાઝો ભાર રહ્યો નહ્તો. કહેવાની રીતે બે જણ પરંતુ ઘરનું કામ મોટાભાગે મારા માથે જ રહેતુ. ગુડીયાની તમામ જવાબદારી મોટાભાગે રાધા સંભાળી લેતી. એટલે બા સાંજ પડે ને ઉપડતા મંદિરે.. આમ પણ શ્રાવણ મહિનામાં ભજન- કીર્તનનો લાભ તો એ હંમેશા લેતા. દર્શન કરીને એમના જેવા વયસ્ક જોડે થોડો સમય પણ કરી લેતા.

આવી જ એક સાંજે બા મંદિરે ગયા હતા અને હું બજારના કામે. પાછા ફરતાં ધાર્યા કરતાં જરા મોડું થઈ ગયું. શરદ ઘરે આવી ગયા હશે અને મને નહીં જુવે તો એ અથરા થશે એવા વિચારે હું પણ ઘેર પહોંચવા ઉતાવળી બની ગઈ. શરદને એવું ખરું કે એ ઘરમાં આવે ત્યારે મારે ગમે એટલા કામ હોય એ પડતા મુકીને પણ એમની આસપાસ વિંટળાયેલા રહેવું. કામ હોય કે ના હોય સ્મિતાના નામની બૂમ ચાલુ જ રહેતી. ક્યારેક હું ટોકતી પણ સાચું કહું તો મને એ ગમતું પણ ખરુ.

આજે પણ એમણે ઘેર આવીને બૂમાબૂમ કરી મુકી હશે એવા વિચારે થોડું મલકી જવાયું પણ આ શું ? ઘરમાં આવીને નજરે જે દ્રશ્ય પડ્યું એ મારી ધારણાથી સાવ જ અલગ હતું . શરદના ચહેરા પર મારા વગર મેં ધાર્યા હતા એવા કોઇ અકળામણના ભાવ નહોતા એના બદલે એમના ચહેરા પર તો સરસ મઝાનું સ્મિત વિલસતું હતુ. એ અને રાધા સાવ અડોઅડ બેઠેલા હતા. બંનેના ખોળા ભેગા કરીને ગુડીયાને રમાડતા હતા અને વચ્ચે વચ્ચે હેતભરી નજરથી એકમેકને જોઇ લેતા હતા.

આ દ્રશ્ય પચાવવાની વાત તો મારા તાકાત બહારની હતી. ગુડીયાની સાથે શરદ સાથે પણ રાધા આટલી તન્મય બની જશે એવી તો મને કલ્પના સુધ્ધા નહોતી અને શરદ પણ રાધા જોડે આટલી આત્મિયતાથી વર્તશે એવું તો મન સ્વીકારવા તૈયાર નહોતું . એક ગુસ્સાભરી દ્રષ્ટી બંને તરફ નાખીને હું સીધી રૂમમાં ચાલી ગઈ. ક્ષણેક વારમાં શરદ મારી પાછળ રૂમમાં આવ્યા.

હું મારા રૂમમાં બારી પાસે ઉભી હતી. બારીમાંથી આવતો ઠંડો પવન પણ મારા મનનો ઉકળાટ શમાવી શકે તેમ નહોતો. આવીને એમણે મારો હાથ એમના હાથમાં લીધો. ચહેરા પરની શાંતિ પાછળ પણ મને તો ભોંઠપનો ભાર જ દેખાતો હતો.

“સ્મિતા, તું કંઇ પણ આડું અવળું વિચારીશ નહીં પ્લીઝ, તું ધારે છે એવું કશું જ નથી. હું તો બસ આમ જ ગુડીયાને રમાડવા બેઠો હતો.”

શરદના આવવાથી મારો ગુસ્સો ક્રોધમાં પલટાઇ ગયો . મારાથી ઉંચા અવાજે બોલાઇ ગયું “ બસ થયું શરદ , હવે મને મારું ઘર, મારી ગુડીયા પાછી આપો.”

“સ્મિતા, તને તો ખબર જ છે ને કે હું એને અહીં રાખવાનો વિરોધી જ હતો. તારો અને બા નો આગ્રહ હતો એટલે એ આ ઘરમાં આવી હતી અને રહી હતી. હવે ગુડીયાને એની જરૂર છે ત્યારે હું કહું પણ માનું છું કે ભલેને એ અહીં રહેતી. એકવાર એને મોકલીને આપણે અનુભવી ચૂક્યા છીએ કે ગુડીયાની હાલત શું થઈ હતી. ફરી એકવાર તારે ગુડીયા માટે એવા સંજોગો ઉભા કરવા છે?”

“એકવાર બન્યું એવું હંમેશા બનશે જ એવું કેમ માની લો છો શરદ? અને તમારી દ્રષ્ટીએ વિચારીએ તો તો રાધા ક્યારેય આ ઘરમાંથી જઈ જ નહીં શકે. ખરેખર તો તમારે મારી વાતને ટેકો આપવો જોઇએ અને ગુડીયાને સાથે મળીને સંભાળી લઇશું એવી હિંમત મને આપવી જોઇએ. ગુડીયાને સાચવવામાં તમારો સાથ છે એવો સધિયારો આપવાનો હોય કે બસ આમ જ રાધાને ભરોસે હંકારવાની વાત કરવાની હોય? શરદ , હવે તો હદ થાય છે. ગુડીયાની જેમ તમને ય રાધાનો અહંગરો લાગ્યો કે શું?”

શરદ તો સ્તબ્ધ અને એમને એમ જ સ્તબ્ધ અવસ્થામાં મુકીને હું રાધાના રૂમમાં પહોંચી ગઈ. મનનો આવેશ રાધા પાસે છતો ના થાય એની તકેદારી રાખીને રાધાની સામે જઈને ઉભી રહી.

“ રાધા, ગુડીયા માટે તેં ઘણું કર્યું છે પરંતુ હવે તારે વધુ રોકાવાની જરૂર નથી. અમે ગુડીયાને સંભાળી લઈશું , તું કાલે અહીંથી નિકળવાની તૈયારી શરૂ કરી દે.”

અને રાધાના મનના ભાવો જોયા વગર હું આવી હતી એવી ત્વરાથી બહાર નિકળી ગઈ.

This entry was posted in ગૃહ પ્રવેશ. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s