અન્ય શરત (૮) રશ્મિ જાગીરદાર

સ્મરણ યાત્રા

ચિંતન :-” નાની, પ્લીઝ મને આ જોમેટ્રીનો સમ સમજાવો છો?

મેં કહ્યું,” હા ચિંતન, પાંચ મિનિટ, મને કિચનમાં થોડી વાર લાગશે. ચાલશેને?”

ચિંતન:-” ના ના, નાની, હમણાં જ આવો, આ સબ્જેક્ટ પતાવીને મારે બીજું હોમવર્ક પણ છે, પ્લીઝ!”

અને તરત જ હાથ ધોઈને હું હરખભેર ચિંતન પાસે પહોંચી. બંને દીકરીઓ સાથે રહેવાનું ચાલુ કરતાં મને ઘણું વસમું લાગેલું. પણ મારી વ્હાલી દીકરીઓ અને તેઓનાસંતાનોને મદદરૂપ થવાનું, હવે મને ગમવા લાગેલું. તેમાંય બાળકોને અભ્યાસમાં મદદ કરવી એ જાણે મારી ગમતી પ્રવૃત્તિ બની ગઈ હતી, એટલે ઝડપથી ચિંતન પાસે પહોંચી, તેને ભૂમિતિના કોરસપોન્ડીંગ એન્ગલ્સવાળા ચેપ્ટરમાં, કોન્સેપ્ટ ક્લીયર નહોતો થતો. જયારે બાળક જ્ઞાન લેવા ઉત્સુક હોય ત્યારે તે જ સમયે સાથે બેસીને ના સમજાવીએ અને આપણું કામ પૂરું કરવાની લાહ્યમાં તેને રાહ જોવડાવીએ.તો પછી જયારે આપણને સમય હોય ત્યારે તેનો મૂડ ન હોય તેવું પણ બને અને વાત બનતાં પહેલાં બગડી જાય. મારી દીકરીઓને પણ હું પોતે જ અભ્યાસમાં મદદ કરતી અને એ અનુભવ પરથી જ આવાં ઘણાં સત્યો મને લાધ્યાં હતાં. ચિંતનને પહેલાં એન્ગલ વિષે બધું સમજાવ્યું એટલે મને કહે, ” નાની હવે મને સમજ પડી ગઈ, નાવ આઈ કેન ડુબાઈ માય સેલ્ફ, થેંક યું સો મચ, તમે શીખવાડો એટલે આવડી જ જાય.”

મારે પોતાને બે દીકરીઓ જ હતી, પણ ચિંતન એટલો લાગણીવાળો હતો કે મને તે પોતાના દીકરા જેવો જ લાગતો. વચ્ચે વચ્ચે  હું મારા ફ્લેટ પર પણ રહેવા જતી, જેથી બેત્રણ મહીને થોડી સાફસફાઈ થઇ જાય, પડોશીઓ સાથે વર્ષોથી આત્મીયતા બંધાયેલી હતી એટલે બધાને મળવાનું મન પણ થઇ જતું. સોસાયટીમાં પણ બધા બે ત્રણ મહિના થાય એટલે મારી આવવાની રાહ જોતાં. એક જ જગ્યાએ રહીને કંટાળું તે પહેલાં હું એક દીકરીના ઘરેથી બીજી દીકરીના ઘરે ને પછી મારા પોતાના ફ્લેટ પર રહેવા જઈ  શકતી હતી. એક જ બંધિયાર જગ્યામાં બંધાઈ રહેવાને બદલે આમ પોતાનાં જ ગણાય તેવા ત્રણેય ઘરોમાં રહેવાની સ્વતંત્રતા મને ગમી ગઈ હતી. બકુલની ગેરહાજરી હજી મારે માટે ખુબ દુઃખભરી હતી, પરંતુ એના સિવાય જેટલું સુખમાં રહી શકાય તેટલું સુખ હું ભોગવી રહી છું એવા સંતોષથી હું ખુશ રહી જીવી લેતી હતી.

મારી મોટી દીકરી જીજ્ઞાસાની દીકરી બેલા, સાક્ષાત કોઈ દેવીનો અવતાર હોય તેવી સુંદર હતી. બેલાનો અર્થ ચંપાનું ફૂલ થાય. તે અમારી દીકરી સાચેજ ચંપાવર્ણની હતી. ગોરા મોં  પર લીલાશ પડતી ભૂરી આંખો, રાણી-ગુલાબી રંગનાં હોઠ, નમણું રૂપાળું નાક અને આછા સોનેરી વાળ! આટલા બધા રૂપ-વૈભવથી શોભતી દીકરી બેલા સાથે આખો દિવસ રહેવું એ એક લ્હાવો બની જતો, તેની પ્રત્યેક ગતિવિધિ નિહાળવી મને ખુબ ગમતી. એને જોઇને મને મારી દીકરીઓ જીજ્ઞાસા અને આશાનું બાળપણ યાદ આવી જતું. તેઓ પણ રંગે રૂડી અને રૂપે પૂરી એવી ખુબ સુંદર બાળકીઓ હતી. આજુબાજુ સૌ મારી દીકરીઓને રમાડવા આવતાં. મારે કોઈ કારણસર કોઈ પણ દીકરીને દસ પંદર મિનટ માટે કોઈને સોંપીને જવું હોય તો ખુશીથી પડોશીઓ રાખતાં અને જયારે પાછી આવું ત્યારે કહેતા, “શીલાબેન, તમારી દીકરીઓ પણ તમારા જેવી જ રૂપાળી છે.”

કોઈ એક રાતે મેં બકુલને કહેલું, ” બકુલ, બધા પડોશીઓ કહે છે કે, મારી દીકરીઓ મારા જેવીજ રૂપાળી છે, પણ હજી સુધી તમે તો ક્યારેય કહ્યું નથી કે તું રૂપાળી છે?” મને યાદ આવી ગયું, ત્યારે બકુલે કહેલું, “જે વાત હું જાણું છું ને તું પણ જાણે છે એને કહેવાની શી જરૂર?”

હું જીજ્ઞાસાને ત્યાં હોઉં ત્યારે મારી નાની દીકરી આશા ઘણીવાર મને મળવા આવતી અને આશાને ત્યાં હોઉં ત્યારે જીજ્ઞાસા પણ મળવા આવતી. આમ વારંવાર બધા બાળકો અને બંને જમાઈઓ ભેગા થઇ આનંદ કિલ્લોલ કરતાં અને હું તેની સાક્ષી બનીને ખુશ થતી. આવા જ એક દિવસે આશા અને નાના જમાઈ આતશ અને તેમના બંને બાળકો પવન અને કવન, ખાસ તો મને મળવા, જિજ્ઞાસાને ત્યાં આવેલા. બંને જમાઈઓ, જીગર અને આતશ વચ્ચે પણ સારી મિત્રતા. બંનેને એકબીજાની કંપની ગમતી. ભેગા થાય ત્યારે બધા મોડી રાત સુધી બેસતા અને આનંદ કરતાં. બધા બાળકો પણ સાથે રમતા. બંને બહેનો ભેગી થાય ત્યારે તેમની વાતો ખૂટતી જ નહિ. આવો બધાની વચ્ચેનો મનમેળ જોઈ મને સંતોષ થતો.

તે દિવસે પણ આશા આવેલી ને બધા મોડા સુધી બેઠા હતા. પછી બધા જવા માટે નીકળ્યા ત્યારે બધાની સાથે હું પણ ઓટલા સુધી મુકવા આવી. તેઓ ગાડીમાં બેઠા ત્યારે પાસે જવા માટે  ઓટલા પરથી ઉતારવા ગઈ ત્યાંરે જ, પગથિયુ ચૂકી કે પછી ચક્કર આવ્યા, પણ હું પડી ગઈ. પડ્યા પછી મારાથી ઉભું જ ના થવાયું, જીજ્ઞાસાએ પ્રયત્ન કર્યો પણ મારાથી મારું વજન જ ના ઉપાડાયું. આશા અને આતશ પણ ગાડીમાંથી ઉતરીને આવ્યા. પરાણે  બધાએ ભેગા થઈને મને ઉઠાડીને મારી રૂમમાં સુવાડી. પણ મને સહેજ પણ ચેન નહોતું પડતું, દુઃખાવો સહન કરાય તેમ નહોતું,  એટલે તરત જ મને હોસ્પિટલ લઇ જવા માટે  એમ્બ્યુલન્સ  બોલાવવી પડી. જેનો ભય હતો તે જ થયું, આ ઉમરે હાડકા બરડ થઇ જાય એટલે તૂટે વહેલા! મારા ડાબા પગમાં મલ્ટીપલ ફ્રેકચર હતું. ઓપરેશન કરવું પડે તેમ હતું પણ બીક અને ચિંતાને કારણે મારું પ્રેશર વધી ગયેલું. હૃદયના ધબકારા પણ નોર્મલ નહોતા. એટલે દવા અને ઇન્જેકશનોના મારાથી બધું નોર્મલ થાય પછી જ ઓપરેશન કરવાનું નક્કી થયું. હું રીતસર ગભરાઈ ગઈ હતી કે હવે શું થશે? મનમાં ઘેરી ચિંતા અને મગજ પર તાણ, તબિયત સુધરવાને બદલે વધુ બગડતી ગઈ. ફ્રેકચરને લીધે થતાં દર્દનો મારો, એ સમય ખુબ ખરાબ રીતે પસાર થયો. કાળ જેવું લાગતું. ઓપરેશન આખરે થયું! ડોક્ટર સાથે થતી વાતોમાં ખબર પડી કે આ ઓપરેશન થોડું સરખું થાય પછી કદાચ બીજું ઓપરેશન પણ કરવું પડે. પથારીમાં પડીને આવું બધું સંભાળવું કેટલું કઠીન હોય છે! મને થતું કાશ બકુલ મારી સાથે હોત તો? તેની પાસે કેટલું બધું રડવું’તું મારે!  મેં વિચાર્યું, આ સ્થિતિમાં હવે એક જ કામ કરી શકાય`~ભગવાન ને દિલથી પ્રાર્થના. બધું મનમાંથી હડસેલા મારીને દૂર કરતી ગઈ અને સાચા મનથી પ્રાર્થનામાં જીવ પરોવ્યો. ઉપરાંત બકુલ કહેતા તે મને એ પણ યાદ આવ્યું. “હંમેશા પોઝીટીવ વિચારવું, અને તમે જે ઘટના ઈચ્છતા હો તેનું નાનું વાક્ય બનાવી ૨૧ વાર બોલવું,  જ્યાં સુધી ઘટના સાકાર ના થાય.”  મેં એક વાક્ય બનાવ્યું – બીજું ઓપરેશન ના કરાવવું પડ્યું અને મને બધું મટી ગયું છે. ભગવાને પણ જાણે મારી સામે જોયું અને હું બીજા ઓપરેશનની પળોજણમાંથી બચી ગઈ! પણ હજુ વીસેક દિવસ તો બેઠા પણ થવાની રજા નહોતી આપી. અને ત્યાર પછી પણ ચાલવાનું તો મહિના સુધી શક્ય નહિ જ બને. પથારીમાં પડ્યા પડ્યા આવો બેહદ કારમો કાળ કેવી રીતે વીતશે? તેની ફિકરમાં હું ગરકાવ રહેતી, પરિણામે તબિયત બગડતી જતી હતી.

મારી સોસાયટીમાંથી લગભગ બધાં જ વારાફરતી મારી ખબર કાઢવા આવી ગયા. મારી અને મારા પગની હાલત એવી હતી કે વહેલી રજા આપે તે શક્ય નહોતું. પણ જયારે ૨૦ દિવસ પછી, વધુ બે ત્રણ દિવસ પસાર થયા છતાં ઘરે જવા ના મળ્યું ત્યારે મને ચિંતા થઇ!  વળી પાછું કોઈ કોમ્પ્લીકેશન થયું હશે કે શું? એ જ દિવસે મારી ખાસ સખી મિત્રા મને મળવા આવી. તે મને જોઇને રડવા લાગી. મારે સામેથી એને દિલાસો આપવા જેવું થયું. મને નવાઈ લાગી કે આમ રડવાનું કારણ શું હશે? જો કે, ખાસ્સા વર્ષો પછી અમે મળ્યા હતા, એટલે રડવાનું કારણ કલ્પી શકું તેમ નહોતું. પણ પછી જતા પહેલાં તેણે જે કહ્યું તે સાંભળી મારા પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ!

હું અને મિત્રા બાળપણની સખીઓ, તે ધનિક માતાપિતાનું એક માત્ર સંતાન હતી, લગ્ન પણ એવાજ ખાનદાનમાં થયેલા. એને દીકરી હોય એવા ઊંડા અભરખા હતા. પણ ભગવાને એને એક જ દીકરો દીધો. દીકરી માટે એણે  રીતસર વલખાં માર્યા, પણ કહેવાય છે ને કે, જન્મ, પરણ અને મરણ એટલું પ્રભુએ પોતાના હાથમાં રાખ્યું છે. લગ્ન પછી પણ અમે એક જ ગામમાં હતાં એટલે એ મારી દીકરીઓ, આશા-જિજ્ઞાસાને રમાડવા ને પાછળથી મળવા આવતી રહેતી. પણ પછી છેલ્લા ઘણાં સમયથી  કોઈ સંપર્ક રહ્યો નહોતો. તે જયારે નીકળતી હતી ત્યારે મેં પૂછ્યું, ” હવે તું ક્યાં રહે છે? તારો નંબર તો આપ.”

મિત્રા,:” લે મારો નંબર, ઓફિસનો છે તું મારું નામ કહેશે એટલે મને બોલાવશે.”

મેં કહ્યું, ” ઓફીસ? શાની ઓફીસ?”

મિત્રા, “વૃદ્ધાશ્રમની.”

મારા મોઢેથી પ્રશ્ન રૂપે એક ચીસ નીકળી, “શું……?”

મિત્રા:-“હા હવે હું વૃદ્ધાશ્રમમા રહું છું. મારા ગીરીશે (પુત્ર) મને છેતરીને મારી પોતાની તેમ જ મારા પિતાની બધી જ મિલકતનાં કાગળિયા પર મને ભોળવીને સહી કરાવી લીધી અને પછી મને વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી ગયો. મને ખબર જ હતી પુત્ર પરણે ત્યા સુધી જ આપણો, જયારે દીકરી તો સાસરે જાય પછી પણ આપણી, એટલે જ મારે દીકરી જોઈતી હતી.તું કેટલી નસીબદાર કે તારે બે-બે દીકરીઓ છે, કેટલું સાચવે છે તને!”

મિત્રા ગઈ પછી તેને માટે મને ઘણું દુઃખ થયું પણ બે-બે દીકરીઓને પામી હું મારી જાતને ધન્ય માનવા લાગી. પણ મને ક્યાં ખબર હતી કે, પ્રભુની લાઠીનો પ્રહાર હજી પણ મારા પર વધુ ક્રુરતાથી પડવાનો છે! પ્રભુની લાઠીનો પ્રહાર હજી પૂરો નથી થયો. હવે પછીનો પ્રહાર જાણશો ત્યારે તમે પણ અચંબામાં પડી જશો અને કહેશો કે વાહ પ્રભુ, તારી લીલા અકળ અને ન્યારી છે.

મિત્રા ગઈ પછી મારા માટે ટીફીન લઈને આવેલી આશાને મેં કહ્યું,-” બેટા, મને ઘરે ક્યારે લઇ જશો? કંઈ કહ્યું ડોકટરે?”

આશા, “ના, મને કંઈ ખબર નથી. દીદી જાણે. ”

સાંજે ડીનર લઈને આવેલી જિજ્ઞાસાને મેં પૂછ્યું :-” ક્યારે રજા આપશે? ડોક્ટર શું કહે છે?”

જીજ્ઞાસા:-“ના મારે કંઈ વાત નથી થઇ. આજે પૂછીશ.”

બીજે દિવસે સવારે ડોક્ટર રાઉન્ડમાં આવ્યા ત્યારે મેં તેમને જ પુછ્યું:-” સાહેબ મને ખુબ કંટાળો આવે છે મને ક્યારે રજા આપશો?”

“હા, હવે તમે બેસી શકો છો, ઉભા થઇ ને ડગલાં ભરી શકો છો, એટલે હવે ઘરે જવાની રજા. ફીઝીઓથેરાપી માટે પણ મેં વાત કરી છે તમારી દીકરી સાથે. તમને તો ગઈ કાલે  સવારે જ રજા આપી દેવાની વાત થઇ હતી, પણ તમારા ઘરમાં અનુકુળતા નથી એટલે એ લોકો ના લઇ ગયાં.”

તે દિવસે રાત્રે કોઈ સુવા જ ના આવ્યું. મને ચિંતા થઇ, “શું થયું હશે? મને ઘરે પણ ના લઇ ગયાં અને સુવા પણ ના આવી શક્યા, નક્કી મારી દીકરીઓ કોઈ મુસીબતમાં છે.”

આખી રાત મને ઊંઘ ના આવી. દીકરીઓની ચિંતા કરતી રહી. સવારે મોટા જમાઈ જીગર આવ્યા ત્યારે મેં કહ્યું, “જીગરકુમાર, ડોકટરે કહ્યું કે ઘરે જવાની રજા, તો આજ સુધી મને રજા કેમ નહોતા આપતા? અહીના ડોક્ટર તો તમારા દોસ્ત છે તેમ છતાં તમે આ માટે કઈ વાત ણ કરી? શું આપણા ઘરે કંઈ થયું છે?”

ડોક્ટર જીગર:-” મમ્મીજી, જીજ્ઞાસા આવે જ છે એ આવે એટલે વાત કરીએ પણ મને લાગે છે કે  તમારે આશાના ઘરે જવું છે પણ તે ના પડે છે હમણાં મને નહિ ફાવે તેમ કહે છે.”

થોડીવારમાં જીજ્ઞાસા આવી એટલે મેં તેને પૂછ્યું. તો તેણે  પણ એવો જ જવાબ આપ્યો કે, આશા લઇ જવાની ના પાડે છે.

મેં કહ્યું, ” એને કંઈ તકલીફ હોય તો વાંધો નહિ બેટા જીજ્ઞા, હું તારા ઘરે આવું અને હું ગમે ત્યાં હોઉં શું ફેર પડે છે? તમે લોકો તો એકબીજાના ઘરે આવીને મને મળતા જ રહો છો ને?”

જીજ્ઞાસા, ” હા મમ્મી, કાલે બપોરે આશા, આતશકુમાર અને અમે બંને અહીં આવીશું ને તમારું શું કરવું તે નક્કી કરીશું. હમણાં અમે જઈએ.”

હું કંઈ સરખું સમજું તે પહેલાં જ બંને નીકળી ગયાં. મને થયું મારી દીકરીઓ ચોક્કસ કોઈ મોટી આફત સામે ઝઝૂમી રહી છે. પથારીમાં  પડીને ચિંતા કર્યા  સિવાય બીજું હું કરી પણ શું શકવાની હતી! હું બીજા દિવસની બપોર પડે તેની રાહ જોતી પડી રહી. બીજે દિવસે લગભગ એક વાગે દરવાજો ખુલ્યો પણ ઘરનું કોઈ નહિ. હોસ્પિટલનો વોર્ડ બોય જમવાની થાળી લઈને ઉભો હતો. મેં કહ્યું :-“ભાઈ કેમ આમ? મારું ખાવાનું તો ઘરેથી આવે છે.”

હા જી, પણ બેને કાલે કહેલું કે આજે તમારું ખાવાનું અહીંથી આપવાનું છે.”

એની વાત સાંભળીને મને વધુ ચિંતા થઇ, મારી દીકરીઓ મને કંઈ કહેતી નથી પણ નક્કી મુસીબતમાં જ છે. નહિ તો મારું ખાવાનું ના લાવે તેવું બને કદી? ખાધા પછી અને દવાઓની અસરને કારણે મને બપોરે ઊંઘ આવી જતી, પણ આજે ઘેરી ચિંતા અને ફફડાટ થતો હતો. ઊંઘવાનું તો ઠીક પથારીમાં પડી રહેવું પણ અઘરું હતું. છેવટે સાડાચારે આશા-જીજ્ઞા બંને આવ્યાં. સાથે બન્ને જમાઈઓ પણ હતા.

મેં કહ્યું “ચાલો, બધો સમાન ભેગો કરો, આપણે  નીકળીએ.”

જીજ્ઞાસા:-” આશા ઉઠ, મમ્મી હવે કંટાળી છે, તારા ઘરે લઇ જા.”

આશા – ” અરે મેં કહ્યુંને હમણા મને નહિ ફાવે, તું તારા ઘરે લઇ જા.”

જીગર-“અમે તો ક્યારનું કહ્યું છે કે મમ્મી પથારીવશ રહેવાના એટલે તેમનું બધું કામ બીજાએ કરવાનું, પોતે તો ઉઠીને બાથરૂમ પણ મહિના સુધી નહિ જઈ  શકે. છોકરાઓ  સાથે જીજ્ઞાસાને એ બધું ક્યાંથી ફાવે?”

આતશ -” હા, પણ એ જ પ્રોબ્લેમ અમને પણ નડેને?

હું ડઘાઈ ગઈ. ઓહ, તો આ મુસીબત હતી?

મેં કહ્યું- “હું પૈસા ખર્ચીશ. અહીંથી એક નર્સની વ્યવસ્થા કરવાનું ડોક્ટરને કહી દઈએ. પછી તો વાંધો નથી ને?”

જીજ્ઞાસા:-“હા, નર્સ તો દિવસે રહે, પણ રાતે કોણ જાગશે તમારે માટે? અને રાત માટે નર્સ રાખીએ તો કેટલા બધા પૈસા થાય!”

“તમે લોકો અત્યારે ઘરે જાઓ. નર્સ માટે વાત કરવી પડશે એટલે આજે મેળ નહિ પડે.”

મને પણ થયું કદાચ બધું લાંબુ ચાલે તો પૈસા પણ જાળવીને વાપરવા પડશે. હવે મને મારી જ દયા આવવા લાગી. જાણે હું બકુલના જવાથી નહિ પણ દીકરી-જમાઈના આવા વર્તનથી આજે નોંધારી થઇ  છું. મારી સ્થિતિ એવી હતી કે મારા ઘરે એકલી રહી શકાય તેમ નહોતું. દીકરીઓ મારું કરવું પડે તે માટે લઇ જવાની ના પાડતી હતી! આખી જિંદગી એક ખુદ્દાર તરીકે જીવનાર હું, અસહાય બની હતી. મને પોક મુકીને રડવાનું મન થયું. આખરે રડવા માટે પણ કોઈનો ખભો જોઈએને! .. એકાએક મને મારી સખી મિત્રા  યાદ આવી. મારી પાસે તેનો નંબર હતો. મેં એક નર્સ પાસે મિત્રાને ફોન કરાવ્યો. તેને મેં પૂછ્યું “શું આજે રાત્રે તું મારી પાસે હોસ્પિટલમાં રહી શકશે?”

તેણે  તરત જ જવાબ આપ્યો, “શીલા, તું મને આવું કેમ પૂછે છે? શું આપણે  મળી નથી શકતાં એટલે પારકા થઇ ગયા? તું ફોન મુક, હું વીસ મિનિટમાં પહોંચું છું.”  અને સાચે જ વીસ મિનિટ પૂરી થાય તે પહેલા મિત્રા મારી સામે હતી! એને જોતાં જ પરાણે રોકી રાખેલાં મારા આંસુ, નળ બનીને અને ધ્રુસકાધોધ બનીને વહેવા લાગ્યાં. મિત્રા ગભરાઈ ગઈ કે શું બન્યું હશે, જેને કારણે હું આટલું બધું રડી રહી છું. તેણે થોડીવાર મને મન મુકીને રડવા દીધી.

થોડી વારે મારું મન હળવું થયું. હું શાંત થઇ. ત્યારે મિત્રા કહે:-” હું જાણું છું શીલા એક તો તારી પાસેથી બકુલને લઈને ભગવાને તને મોટો ઘા  આપ્યો અને હવે ઉપરથી આ ફ્રેકચર કરીને  અને પથારી પકડાવીને અસહાય બનાવીને બીજો એથી ય મોટો પ્રહાર કર્યો. ભગવાન આટલો ક્રૂર કેમ બનતો હશે શીલા?”

“ના મિત્રા ના, તું જેને  મોટો પ્રહાર સમજે છે, એનાથી પણ મોટો પ્રહાર મારા પર ઝીંકાયો છે. મારી બંને દીકરીઓ જે મને પ્રાણથી પણ પ્યારી છે, તેઓ, હું પથારીવશ છું માટે હવે મારું કરવું પડશે તે કારણથી મને પોતાના ઘરે લઇ જવા રાજી નથી. એકબીજા પર જવાબદારી ઢોળવા માંગે છે..શું મેં આવા સંસ્કાર આપ્યા હતા? મારી દીકરીઓનું વર્તન, મારા ઉછેર પર, મારાસંસ્કાર પર સવાલ ઉઠાવે છે! શું આનાથી મોટો કારમો ઘા કોઈ કાળે હોઈ શકે?”  અને હું ફરીથી ધ્રુસકે ચઢી. પરિસ્થિતિ કાબુ બહાર લાગતી હતી  ત્યારે જ મારી સખી મિત્રાએ મને અને મારી દીકરીઓને સ્વીકાર્ય હોય તેવો માર્ગ બતાવ્યો. તેણે  બીજે દિવસે મારી બંને દીકરીઓને સમજાવ્યું  કે, શીલા પથારી વશ છે ત્યાંસુધી હું તેની સાથે રહીશ અને એક નર્સ પણ રાખીશું. બધું જ અમે કરી લઈશું, તમે વારાફરતી તમારા ઘરે રાખજો. તે ફરતી ના થાય ત્યાં સુધીની જવાબદારી હું લઉં છું. બીજું, તેની પાસે પૈસા છે એટલે  એનો પોતાનો, મારો અને નર્સનો ખર્ચો તે જ ઉપાડશે. તમે બબ્બે દીકરીઓ હોવા છતાં એને મારી જેમ વૃદ્ધાશ્રમમાં રાખો તો સારું નહિ લાગે.” આમ વાત પતી ગઈ. હું પહેલાં આશાને ત્યાં અને પછી જિજ્ઞાસાને ત્યાં રહી અને એ જ રીતે બધું થાળે પડવા માડ્યું..

Advertisements
This entry was posted in અન્ય શરત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s