અન્ય શરત(૬) પ્રભુલાલ ટાટારીઆ “ધુફારી”

સ્મરણ યાત્રા

અન્ય શરત પ્રકરણ ૬ પ્રભુલાલ ટાટારીઆ ધુફારી

શીલાને બકુલના અવસાન પછી આ ઘર શરૂ શરૂમાં ભૂતિયું ભાસતું હતું. પણ પહેલા જે અડવું અડવું લાગતુ હતુ એ સમસ્યા હવે ક્યાં રહી હતી? આપણને જો દૂધમાં સાકર ભળે એમ ભળતા આવડતું હોય તો પારકા પણ પોતાના થઇ જાય. એટલે જ ફ્લેટની આજુબાજુના જ નહી એના માયાળુ અને મળતાવડા સ્વભાવના લીધે સોસાયટીમાં પણ બધા એને ઓળખતા થઇ ગયા. તો જ્યારે પણ તે વૃધ્ધાશ્રમમાં પણ ત્યારે ‘શીલાબેનશીલાબેન’ જ સંભળાય. દરેક પાસે બેસીને તે તેમની વાત ધ્યાનથી સાંભળે અને શક્ય હોય એટલી મદદ કરે. આમ એ બકુલ વગર એકલા રહેતા ટેવાઇ ગઇ અને ખરેખર તો કહેવત છે ને દુઃખનું ઓસડ દહાડા. જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો એમ તે આજુબાજુના વાતવરણમાં ઢળવા લાગી.

 એક દિવસ છાપામાં આવેલ ઘર માટે બેન્ક લોનની જાહેરાત સાથે બાળકોએ ભીની રેતીથી બનાવેલ ઘર જોઇ એ અતીતમાં ખોવાઇ ગઇ.

જયારે જિજ્ઞા અને આશા નાના હતાં ત્યારે રવિવારે ઘણી વખત બકુલ અને શીલા બાળકીઓને લઇ ચોપાટી જતા. ત્યાં ભીની માટીમાં બંને બાળકીઓ ઘર બનાવતી અને શંખલા અને છીપલાં શોધીને શણગારતી અને પોતે બકુલના સહવાસમાં દરિયા પરથી આવતી શીતળ પવનની લહેરખી માણતા, બંને બાળકીઓની રમત સ્નેહભરી નજરે નિહાળતી.

ઘણી વખત શેકેલી મગફળી ફોલીને બાળકીઓને આપતા અને અલક મલકની વાતો કરતા પોતે પણ ખાતા. ચાલીમાં રહેતા હતા ત્યારે ગટરની ખુલ્લી નાલીમાં વરસાદના વહી જતા પાણીમાં જાડા કાગળમાંથી બનાવેલી હોડી બંને બહેનોને બનાવી આપતા, જે પાણીના વહેણમાં તરતી જોતા બંને દીકરીઓ ખુશખુશાલ થઇ કિલકારી કરતાં જે તે બારી પાસે મુકેલી સેટી પર બેસીને સાંભળતી.

એક રવિવારે વિકટોરિયા રોકીને બાળકીઓને સહેલ કરાવી ત્યારે બંને કેવાં ખુશ થઇ ગયેલા? તેમાં રસ્તામાં જતા બુઢ્ઢીકે બાલ વેચનાર પાસે વિક્ટોરિયા ઊભી રખાવી બકુલે તે તેમને અને પોતાને પણ અપાવેલી ત્યારે એણે મીઠો ઠપકો આપતા કહેલું, બકુલ, તમેય શું નાના બાળક જેમ…..’

 તો બકુલે બંને ભમ્મર ઉપર નીચે કરતા પુછેલું, ‘શું….શું…?

 પણ પછી શું બોલવું તે શીલાને ન સમજાયું.

       તો એક રવિવારે સંધ્યાના રંગે રંગાતો આકાશ જોવા બકુલે કહ્યું અને બંને અનિમેષ નજરે આસ્તેથી અસ્તાચળ પર જતા ભાણ અને તેથી બદલાતા આભમાં છૂટાંછવાયાં વાદળાની કિનારીઓની આભા જોતા અને તેના દરિયાના જળ પર પડતા પ્રતિબિંબ જોવાનો લહાવો પહેલી વખત માણ્યો. ત્યારબાદ જ્યારે પણ ચોપાટી આવતા ત્યારે ક્ષિતિજમાં અસ્ત થતા રવિને અને આભમાં બદલાતા રંગ જોઇ પોતે કેવી આનંદિત થતી! જુના વખતમાં સમય કાઢી બાળકીઓને લઇ ચોપાટી આવતા પણ હવે તો ઘર જ દરિયા કિનારે હતું. દરિયામાં અસ્ત થતા સુરજને જોવો એ શીલાને એક વ્યસન થઇ ગયું હતું અને એ સમય મળે ત્યારે અચૂક બાલ્કનીમાં રાખેલી ખુરશીમાં બેસી. આસ્તે આસ્તે અસ્તાચળમાં અસ્ત થતા અને દરિયામાં ડૂબકી લગાવતા સુરજને અંધારૂં ઉતરી ચોતરફ ફેલાય ત્યાં લગણ જોતી .

    એક એવી જ સાંજે કુંજ પક્ષીઓની હાર ઉડતી દેખાઇ ત્યારે શીલાને બકુલના અવાજનો આભાસ થયો, જાણે કહી રહ્યો

હોય….‘શીલા જો પેલા કુંજ પક્ષીઓની હાર, સુરજના ગોળા વચ્ચે કેવી સુંદર ભાસે છે….’

    રોમાંચ અને રઘવાટમાં એનાથી સાહજિક સાદ પડાઇ ગયો બકુલ……..’

    શબ્દ રૂમમાં પડઘાયો અને એકાએક દિવાલ પર લટકતી ઘડિયાલમાં છના ટકોરા થયા, જાણે બકુલે શીલાના સાદનો    જવાબ આપ્યો હોય અને ઘડીભર શીલાને     પોતાની મનોદશા પર હસવું આવ્યું.

                                 ———————————————-

      એક દિવસ ઓફિસમાં સાથે બેસી ચા પીતા પોતાના સહકાર્યકર અને મિત્ર સાથે બજારમાં પ્રોપર્ટીના ઉચકાતા ભાવની વાત સાંભળવા આતશે કાન સરવા કર્યા.

     અરેચારે બાજુ ભાવ ઉચકાય છે તેમાં જુહુ સ્કીમમાં તો જેની પ્રોપર્ટી હોય એને માટે તો સોનાની લગડી સમજી લે. માણસો મોં માંગ્યા દામ આપવા તૈયાર થઇ જાય……’

    આટલી વાત સાંભળી આતશના મનમાં ઝબકારો થયો કે જો પોતાની સાસુ શીલાને સમજાવી શકાય, મતલબ શીશામાં ઉતારી શકાય, તો આગળ જતાં બંને દીકરીના નામે પ્રોપર્ટીના ભાગ પડી જાય. પછી તો ચાંદી થઇ જાય. આ માટે તેણે બે ત્રણ એસ્ટેટ એજન્ટનો સંપર્ક કરી તપાસ કરી તો જાણવા મળ્યું કે તેના સાસુના નામે જે ફ્લેટ છે એ જો મળી જાય અને તે વેચાઇ જાય તો બંને દીકરીઓને સહેજે ૮૫ થી ૯૦ લાખ ભાગમાં આવે. તેણે તરત પોતાના સાઢુભાઇ જીગરને ફોન કર્યો, હલ્લો…..’

‘………..’

તને જો સમય હોય તો મારી ઓફિસ પર આવી જા, સાથે ચા પીએ…’                             

‘……….’

ઉંહું, મારે જે વાત કરવી છે તે ફોન પર થઇ શકે એમ નથી….જાનમ સમજા કરો…’

‘……….’

સાથે જમવાનું પછી વિચારીશું, હાલ તો…..’

‘………..’

ભલે હું તારા ક્લિનીક પર આવું છું….’

 આતશ જીગરના ક્લિનીક પર પહોંચ્યો ત્યારે રિસેપ્શન કાઉન્ટર પર બેઠેલી નર્સે કહ્યું, ‘ડોકટર એક ઇમર્જન્સી ઓપરેશન માટે થિયેટરમાં હમણાં જ ગયા છે. આપ તેમની ઓફિસમાં વેઇટ કરો

 સારૂં…’કહી આતશ જીગરની કેબિનમાં આવ્યો. સોફા પર બેસી રેક પર રાખેલ ચોપાનિયા ઉથલાવવા લાગ્યો. થોડી થોડી વારે એ કેબિનની દિવાલ પર લટકતી ઘડિયાલ તરફ જોતો તો કયારેક કાંડાઘડિયાળ તરફ નજર કરતો. માંડ માંડ વિતેલા કલાક પછી ડોકટર જીગરે કેબિનમાં પ્રવેશ કર્યો.

 તારો ફોન આવ્યો અને ઇમર્જન્સી આવી ગઇએ દર્દીનું સમયસર ઓપરેશન ન થયું હોત તો કંડિશન ક્રીટિકલ હતી….’

કેમ રહ્યું ઓપરેશન….?’

ભગવાનની એટલી મહેરબાની છે જીગર, કે આજ દિવસ સુધી કોઇ ઓપરેશન ફેઇલ નથી થયુંતો હવે ચા મંગાવું ને…?’ કહી ઇન્ટરકોમ પર બે ચા મોકલવા જણાવ્યુ. પછી વાત સાંધતા પુછ્યું, હાતો તારે શેની વાત કરવી હતી….?’

 આતશે પોતે સાંભળેલી વાત, ત્યાર પછી એસ્ટેટ એજન્ટ પાસેથી મળેલી બાતમી અને પોતાને આવેલ વિચારની વાત વિસ્તારથી કરી. જીગરને પણ વાત સમજાઇ ગઇ કે આ તો ‘આકડે મધ અને તે પણ માખીયું વગરનું’ જેવી સીધી વાત છે.

 જોજીગર આનાથી તારા ક્લિનીકમાં જે નવા સાધનો તારે વસાવવા છે એની જોગવાઇ થઇ જશે અને હું પણ આ નોકરીના ગધ્ધાવૈતરાથી વાજ આવી ગયો છું. તો રાજીનામું આપી મારે મારી પોતાની જે કન્સ્ટ્રકશન કંપની શરૂ કરવી છે એ પણ થઇ જશે…’

                                           ————————————–

જ રાત્રે જમ્યા પછી આશા જયારે પોતાના શયનખંડમાં આવી ત્યારે આતશ બંને હાથના આંગળા ભીડી તે પર માથું ટેકવી ઓશિકાના ટેકે બેસી છત તરફ તાકી રહ્યો હતો.

ક્યાં ખોવાઇ ગયો તું….?’

મને મમ્મીનો વિચાર આવે છે…’

કેમ શું થયું મમ્મીને…?’ આશાએ એકદમ ઉત્તેજીત થઇ પુછ્યું.

મમ્મીને હમણાં તો કશું નથી થયું પણ…..’

પણ શું આતશ?…’ અધીરાઇથી આશાએ પુછ્યું.

મારા કલીગના મકાનમાં આપણી મમ્મીની જેમ એકલા રહેતા માજીનું કોઇ અજાણ્યા શખ્શે ખૂન કરી ઘરમાં લૂટ કરી….’

હાય રામ….તો…?’

મને વિચાર આવે છે કે આવડા મોટા મકાનમાં એકલા રહેતા મમ્મીને ન કરે નારાયણ ને કંઇ કોમ્પ્લિકેશન થાય અને આપણને સમાચાર મળે ત્યાં સુધી….’

તો આવતી કાલે હું જીજ્ઞાની સાથે મમ્મીને મળી આવું.

હું પણ એ જ કહેતો હતો કે મમ્મી આવડા મોટા બે બેડરૂમના ફ્લેટમાં એકલા રહે છે તેના કરતા ફલેટને તાળું મારીને થોડો સમય આપણી સાથે અને થોડો સમય જિજ્ઞા સાથે રહે તો બાળકોને પણ સારૂં લાગે અને એમની એકલતા પણ એમને સતાવે નહીં…’

તમારી વાત કંઇ ખોટી નથી. ચાલ હમણાં તો સુઇ જા કાલે વાત…’

ગુડ નાઇટ….’કહી આતશ પડખાભેર સુતા મલક્યો,

બીજા દિવસે આતશે વાત પાકી કરવા ઓફિસે જતા પહેલા આશાને પુછ્યું

તો તું મમ્મીને મળવા જવાની છે ને….?’

હા હું જરા રસોડામાંથી પરવારી જાઉં એટલે જીજ્ઞાને ફોન કરી દઉ છું કે સમયસર તૈયાર થઇ જાય…’કહી આશા પાછી પોતાના કામમાં ગુંથાઇ

                                           ————————-

હલ્લો..’

‘……….’

હું તારા ઘેર આવું ત્યાં સુધીમાં તૈયાર થઇ જા આપણે મમ્મીને મળવા જવું છે…’

‘………’

આપણે મમ્મીને મળવા જઇશું ત્યારે રસ્તામાં તને વાત કરીશ. બસ જલદી તૈયાર થઇ જા…’કહી આશાએ તૈયાર થઇ નીચે આવી રિક્ષા પકડી.

 જીજ્ઞા તેની સોસાયટીના ગેટ પાસે જ ઊભી હતી એટલે આશા રિક્ષામા આવતા તે તેમાં બેસી ગઈ.

 કેમ એકાએક? મમ્મીની તબિયત તો બરાબર છે ને? અધીર થઇ જીજ્ઞાએ પુછયું

 મમ્મીને કાંઇ નથી થયું પણ ગઇકાલે તારા બનેવીએ જે વાત કરી એ સાંભળીને હું થથરી ગઇ…’

 શું….?’

 આશાએ આતશે કરેલ વાત જીજ્ઞાને કરી અને પછી પોતાના મનની ઇચ્છા જણાવી.

 હા તારી વાત સાચી છે. મારી બેલા પણ ઘણી વખત કહેતી હોય છે કે નાની ત્યાં એકલા રહે છે તો તેમને આપણે ત્યાં ન રાખી શકાય? હવે એને કેમ સમજાવું કે મમ્મી હા ભણે ત્યારે થાય ને?’

 આ મારા પવન અને કવનને લઇને જ્યારે મમ્મીના ઘેર જાઉ છું ત્યારે એ બંને નાનીના ઘરેથી પાછા આવવા તૈયાર જ ક્યાં થાય છે…?’ આશાએ ભીની આંખે કહ્યું.

 વાત વાતમાં મમ્મીનું ઘર ક્યારે આવી ગયું તેની તેમને ખબર ન રહી. દરવાજે ઘંટી વગાડતા જ, એ આવું છું…..’ એવો શીલાનો અવાજ સાંભળી બંને મલક્યા.

 ઓહોતે શું બંનેને આજે એકસાથે માની યાદ આવી? આવો આવો…’ બારણું ખોલતા શીલાએ કહ્યું અને પછી રસોડામાં પાણી લેવા જતી હતી ત્યાં તો જીજ્ઞાએ એનો હાથ પકડી સોફા પર બેસાડી. ત્યાં સુધી આશા પાણીના ત્રણ ગ્લાસ ભરી લાવી. પાણી પીને શીલાએ પોતાનો સવાલ દોહરાવ્યો.

 મમ્મી, હવે તારે અહીં આવડા મોટા ઘરમાં એકલું નથી રહેવાનું..’ આશાએ શીલાનો હાથ પકડી કહ્યું

તો……?’

અહીં પપ્પા વગર હિજરાતી એકલી રહે છે તેના કરતા આ ઘરને તાળું મારી ચાર જોડી કપડા લઇ મારી સાથે ચાલ અને મારી સાથે રહેજે. પછી મારે ત્યાં કંટાળે ત્યારે જીજ્ઞા સાથે રહેજે

પણ શું કામ…?’

આ તારા જમાઇએ ગઇ કાલે એક તારી જેમ એકલી રહેતી મહિલાનું ખૂન થઇ ગયાની વાત સાંભળી તો મારો જીવ પડીકે બંધાઇ ગયો છે…’આશાએ ભીની આંખે કહ્યું.

હવે એકાદનું આમ ખૂન થઇ જાય એટલે બધી એકલી રહેતીનું ખૂન થઇ જાય એવું થોડું જ છે…’ કહી શીલા હસી.

મમ્મી, તું આમ હસવામાં વાત ન કાઢી નાખ. અહીં તારી પાસે આવ્યા પછી મારા પવન અને કવન ક્યાં જલ્દી પાછા જવા તૈયાર થાય છે? તું એમની સાથે રહેશે તો કેટલા ખુશ થશે? એમના વાનરવેડા જોતાં તારી એકલતા ઓસરી જશે.

મારી બીના પણ પુછતી હતી કે નાની ત્યાં એકલા જ રહે છે તો તે આપણી સાથે ન રહી શકે…?’

એ તો બાળકોનો પ્રેમ છે….’

પણ તને નથી, નહીંતર આમ ગલ્લાંતલ્લાં ન કરત…’

મને લાગે છે આજે તમે મને અહીંથી ઘસડી જવા જ આવ્યા છો…’કહી શીલાએ મોં કટાણું કર્યું.

જોયુંજોયુંઆપણે એને પ્રેમથી આપણી સાથે લઇ જવા આવ્યા છીએ ને એની ભાષા જોઇ? મને ઘસડી જવા આવ્યા છો…’જીજ્ઞા એ રોષે ભરાઇને કહ્યું.

‘આશા મૂકને લમણાજીક. જો આપણા પ્રત્યે નહી પણ આપણા બાળકો પ્રત્યે પણ થોડી લાગણી હોત તો તરત જ હા પાડી દેત…

This entry was posted in અન્ય શરત. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s