ગૃહ પ્રવેશ -૨-ગીતા પંડ્યા

હજુ તો મેં ઘરના ઉંબરાની અંદર મારો પગ મૂક્યો તેની સાથે મારા લગ્ન પછીના મારા પ્રથમ ગૃહપ્રવેશની વેળા યાદ આવી, મારા ઘરના આંગણે  એક ફિયાટ ગાડી આવીને ઉભી રહી સાસુ અને અન્ય નિકટના સગાવહાલા ઘર તરફ શુભ કાર્ય માટે ઝડપથી ચાલ્યા. નવી આવેલી વહુ ને પોંખવા માટે, નજર ઉતારવા માટે ,પાણીનો કળશ લઈને મારા સાસુજી અને અન્ય નજીકની મહિલાઓ ઉંમરે આવીને ઉભા રહ્યા. 

            મારા દૂરના નણંદ મને કહેવા લાગ્યા કે,’ ભાભી આસ્તેથી પગલું ભરજો કારણ પાનેતર બહુ નીચું હોવાતી ક્યાંક પગમાં ભરાશે મારા કંકુ વર્ણ પગલા લઈને ગાડીની બહાર આવી, મને બહુજ લજ્જા આવતી હતી કારણ શરદની નજર મારા પરથી હટતી નહતી . એથી મારી નજર શરમથી બોઝીલ  થઈ જતી હતી અને ઉપર ઉઠી શકતી નહોતી. બહુજ ધીમા પગલે ઘરના ઉંબરે આવીને ઉભીરહી। 

            મારા દૂરના નણંદ અને બીજી ચુલબુલી મહિલાઓ મારી અને શરદની મજાક કરવાનું ચાલુ કરી દીધું। બધી મહિલાઓ નો ખીલખીલાટ હસવાનો અવાજ આવ્યો, કહેતા હતા કે ” જુઓ શરદ ભાઈના હવે તો હોમ મિનિસ્ટર આવીગયા છે , તેને પૂછયા વગર પાણી પણ નહીં પીવે“, વળી કોઈ બોલ્યું કે ” શરદ ભાઈ હવે આખો દિવસ કામમાં વ્યસ્ત થઈ જશે સમય નહીં મળે , સવારના ગરમાગરમ ચા બનાવશે ભાભી માટે, બપોરે હાથે ગરમ ગરમ રસોઈ બનાવશે, હાઈ  બિચારા શરદ ભાઈ“

  ત્યાંજ શરદનાં બા  બોલ્યા કે ” ચાલો ચક્લીઓ ચૂપ થાઓ અને ગીતો ગાવ ,અને સ્મિતાની નજર ઉતારી ને તેને ઘરમાં આવકારી,

      મારામાં મનમાં ખુબજ ડર , સંકોચ હતો , હું અસમંજમાં હતી, કૈક કેટલી લાગણી આવીને પસાર થઈ જતી હતી, ત્યાંજ તેમના સાસુ બોલ્યા કે 

” વહુજી આરામ કરો , બધા ની વાતો ધ્યાન માં ના લેશો, બધી ચિબાવલીઓ થી ડરવા કે ગભરાવા ની જરૂર નથી , ઘર આજથી તમારું છે, મારા તરફ થી તમને જરા પણ દુઃખ નહીં પડે તમે મારા દીકરી   છો, મેં ક્યારે પણ એવી કલ્પના નહોતી કરી કે હું દીકરો પરણવું છું, પણ મેં જરૂર કલ્પના કરી હતી કે હું એક દીકરીને મારા ઘરમાં લઈ આવીશ , મારી તમ્મના હતી, તે આજે પૂરી થઈ છે. 

હું મારા સાસુજી ને પગે લાગી અને તેને આશીર્વાદ આપ્યા કે ” અખંડ સોંભાગ્યવતી ભાવ “, અસ્ત પુત્રો ભાવતું‘.

હા હજુ યાદ છે તે મારો પહેલો ગૃહપ્રવેશ !

 કેટ કેટલા ઉમંગ ભરેલા સપનાઓ લઈ ને હું મારા સાસરે આવી હતી બહુજ નાનું સુંદર કુટુંબ હતું , સાસુજી, પતિ, અને હું, સાસુ તો માથી પણ વિશેષ ,રસોઈમાં નિષ્ણાત. શરદ ચંદ્ર જેવો શીતળ ,અતિ પ્રેમાળ , હસમુખો પતિ. મને કોઈજ વાત નું દુઃખ નહતું, મારા માવતર તરફ થી કોઈ મારી સાસરી વિશે પૂછતું તો હું કહેતી,

પોપટ ભૂખ્યો નથી ,પોપટ તરસ્યો પણ નથી,

                  સોનાની ડાળીએ બેસીને ઝૂલા ઝૂલે છે.

પણ અગિયાર વર્ષ પછીના આ ગૃહપ્રવેશ માં બહુજ ફરક લાગ્યો। ઘર માં પ્રેવેશતાં ની પેઠે જોઉં કે સાસુમા નું મોં ઉદાસ અને નિરાશ હતું, શરદ પણ જાણે પહેલા  જેવો  હસમુખો અને રમુજી ના લાગ્યા. ઘરમાં એક અજીબ પ્રકારની શાંતિ હતી, જેમાં અશાંતિ ભરાએલી હતી.

હું સમજતી હતી મને ખબર હતી કે ઉદાસીનતા ભરી શાંતિ ને ખલેલ પહોંચાડનાર એક નવા આંગતુક ની જરૂર હતી,જેનો ખીલખીલાટ, કિલકિલાટ ,કાળી કાળી ભાષા,ની જરૂર હતી। 

શાંતિ ને ભગાડવા માટે એકજ નવા આંગતુક ને જરૂર હતી.

પણ હું લાચાર અને બેસહાય હતી તેજ તો બહી ઈચ્છા હતી બની માંગણી યોગ્ય હતી પણ રે  નશીબ, રે વિધાતા , પણ મને એક પ્રશ્ન થયો કે વાત બા કે  સમજતા નથી , તે કે સમજતા નથી કે વાત મારા હાથમાં નથી બધું પરમાત્મા  ના હાથ માં છે. હરી ઈચ્છા બળવાન“.

“જો ઈચ્છા થીજ જો બધું મળી જતું હોયતો દુનિયા માં બધા ભગવાન હોત , માણસ હોત નહીં। “

આવા વિચારો કરતી કરતી ક્યારે હું મારા બેડરૂમમાં આવેલા બેડની કિનારીપર બેસીને સાડીના પલ્લુના છેડાને આંગળી વીંટાળીને ગડમથલ કરી રહી હતી , ત્યાર શરદ આવે મેં મારી બાજુ માં લગોલગ બેસી ગયા અને મારે ખભે હાથ મુકી અને તેના તરફ ખેંચીને મારા બરડે હાથ પસવારવા લાગ્યો, તે સમજી ગયો હતો કે આજે સ્મિતા અનહદ ઉદાસીનતા માં સરી પડી છે, છેવટે તેણે શાંતિ નો ભંગ કરી ને મને કહ્ય્યું કે “ સ્મિતું ચાલ હું આજ ગરમ મસાલા વળી ચા બનવું અને તને અને બાની જોડે આપણે ત્રણે ચા પીએ, please  કઈ બોલ મારો જીવ કપાય છે તારો એવો ચહેરો જોઈ ને, ચાલ હસી લે લે તારા થી ઘર હસે છે .” 

     મેં પરાણે હસતા કહ્યું કે” હવે બેસો તમે હોશિયારી મારતા , લાવો હુંજ બનાવી આપું “

તેમ કહીને હું અને શર જ્યાં બેડરૂમ ની બહાર આવીયે કે હું તો અભી બની ગઈ. 

   સાસુમા હાથમાં ગરમ ગરમ ચાની ટ્રે લઈને સામેજ ઉભા હતા.

જાણે કશું બન્યુંજ નથી. મને કશી ખબર પડી નહીં કે શું થઈ રહ્યું છે। 

અને મને કહેતા હતા કે ” ચાલો સ્મિતા કેટલી વા? ચા ઠંડી થઈ રહી છે ?

મારો ગુસ્સો બરફની જેમ ઓગળી ગયો.

જાણે કશું બન્યુંજ નથી. મને કશી ખબર પડી નહીં કે શું થઈ રહ્યું છે। 

પણ મારા મનમાં વિચારોનો ચડાવ ચાલ્યાજ કરતો હતો. જે નિસરણી મુકો તો પણ તે ઉતારી શકે તેમ ના હતો. અને અવિરત પણે આ વિચારોના ઘોડા દોડતાજ રહે છે કયારેક થાકી ને ચાલે, ક્યારેક દોડે , ક્યારેક હાંફે , બસ વિચારો અટકીજ શકતા નથી. વિચારો જાણે ઘનઘોર વરસાદી વાદળની જેમ છવાયેલા હતા. જે હવે વિખરાઈ ગયા હતા.  પણ એનો અર્થ એવો હતો કે વાતાવરણ સંપૂર્ણ પણે શાંત અને ચોખ્ખું થઈ ગયું હતું. દસ વર્ષનું સંપૂર્ણ હકારાત્મક સુખી દાંપત્ય જીવન પણ ખૉળો ખાલીશું કરું ? ઉપરવાળાને હજી બાની વ્યથા દેખાતી નહોંતી અને મહીને જ્યારે માસિક આવે ત્યારે તેમનો નિઃસાસો અચુક પડે જ..અને મનમાં બોલતા રહેતા પ્રભુ અમને નિર્વંશતાનાં શ્રાપમાં થી મુક્તિ અપાવશરદ તો ઉંઘી ગયા હતા.. મારી ઊંઘ વેરણ હતી. બહુ વિચારોને અંતે બે વિચારો ઉપર મન ઠરતું  હતું અને તે દત્તક સંતાન લેવુ કાંતો કૃત્રિમ ગર્ભાધાનઅમે બંને સક્ષમ છીએ તો પહેલો પ્રયત્ન કૃત્રિમ ગર્ભાધાન જ કરાવાયને? પણ તે પધ્ધતિ ઘણી ખર્ચાળ..પણ આજે મેં મનમાં ગાંઠ વળી દીધી હતી કે હું વસ્તુ પરિસ્થિતિ નો ઉકેલ લાવીશ લાવીશ અને  લાવીશ જ. અને પરિસ્થિતિ માંથી બહાર પણ  નીકળી જઈશ

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s