માઈકોફ્રીક્શન વાર્તા – (55)-શાકની થેલી !-પ્રવીણા કડકિઆ

 

આજે થાકીને કામ પરથી આવી હતી. જો કે આ રોજનું હતું. ઘરમાઆવતાની સાથે બાળકો સ્કૂલેથીઆવી ગયા હોય એટલે બધો થાક ગાયબ થઈ જાય. તેમની વાતો સાંભળવામાં થાક દુમ દબાવીને ભાગે. આજે તેમને રજા હતી. પતિદેવને કામ હતું તેથી તેઓ વહેલાં આવવાના છે તેની ખબર હતી.

કામ પરથી પાછાં ફરતા સહેલી મળી. તે બસની રાહ જોતી ઉભી હતી.

‘બેસી જા તને ઘરે ઉતારી દઈશ’.

અમેરિકામાં વર્ષોથી હોવા છતાં ચારેક બહેનપ્ણીઓ છે જેઓ ગાડી ચલાવતા નથી. અચંબો પમાડેતેવી વાત છે પણ હકિકત છે. બન્ને જણા વાતે વળગ્યા. ઘણા વખતે મળ્યા હતા તેથી વાતો ખૂટતી ન હતી. ક્યારે તેનું ઘર આવી ગયું ખબર પણ ન પડી.

આવને અંદર!

‘ બાળકો આવી ગયા હશે, હું જાંઉ’.

‘અરે આજે તારા પતિદેવ ઘરે છે તે વાતમાં મને કહ્યું’.

હવે મારે કાંઈ બોલવા જેવું રહ્યું નહી.

અમે બન્ને ઘરમાં આવ્યા. તેની દીકરી દસ મિનિટમાં ચાના બે કપ અને નાસ્તા સાથે આવી.

હું તો જોતી રહી ગઈ. મારી આંખોના ભાવ વાંચીને કહે, ‘આ મારી ‘લક્ઝરી’છે.  હું નોકરી પરથી આવું ત્યારે

મને દરરોજ આટલી સેવા મળે છે’ !

સ્તબ્ધ થઈ ગઈ અને મનમાંને મનમાં રાજી થઈ. અમેરિકામાં પણ દીકરી  માને ભારતની દીકરીઓની જેમ પ્યાર જતાવે છે.’ મને મારું બાળપણ યાદ આવી ગયું. મારી મમ્મી શાક લઈને આવતી ત્યારે તેના હાથની થેલી દોડીને સામે લેવા જતી !

This entry was posted in microfriction. Bookmark the permalink.

One Response to માઈકોફ્રીક્શન વાર્તા – (55)-શાકની થેલી !-પ્રવીણા કડકિઆ

  1. paresh08 says:

    સુંદર રચના !

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s