માઈકોફ્રીક્શન વાર્તા – (40)બદલાવ અવશ્ય આવે !-પ્રવીણા કડકિઆ

ભારત જવાનું આવે એટલે મારું મન થનગને. ગમે તે સમયે હું તૈયાર. મિત્રો કહેશે ત્યાં કેમ નથી રહેતી. જવાબ  સહજ છે, ‘મારા બાળકો અંહી છે’. મિત્રોને હમેશા પોતાના દેશ માટે ફરિયાદ “ગંદકી બહુ છે”. જ્યાં જનમ્યા. મોટા  થયા અને ભણીગણી તૈયાર થયા. કરવું કાંઈ નહી, કરવી માત્ર ફરિયાદ. મને થાય ત્યાં જઈ કોઈ પ્રયત્ન કરવો.

આપણા લોકો ટેવાઈ ગયા છીએ. પણ સારી અને સાચી વાત સાંભળીને સમજે તેવા ઉદાર પણ છે.શરૂઆત મેં જ કરી. ઝાડુ મારવું. રસ્તામાં કે દાદરમાં પડેલો કચરો ઉપાડવો. જેથી બીજાને તે કામ કરતાં નાનમ ન લાગે.

એ તો આ દેશની કમાલ છે.”કોઈ કામ નાનું નથી. ”

મારી મમ્મી રહે છે તે સોસાયટીમાં લોકોને થોડી સમજ આપી. ચોખ્ખાઈ અને સુંદરતા વિશે વાત કરી પ્રયોગ આદર્યો. પરિણામ ઘણું સુંદર આવ્યું. આમ કરવામાં પૈસા નથી થતાં પણ સજાગતા જરૂર આવે છે. ટીપે ટીપે સરોવર ભરાય. આજુબાજુની સોસાયટીવાળાઓએ સાથ આપ્યો. તેઓ રહે છે તેની આસપાસના મકાનોનો દેખાવ ફરી ગયો. ત્યાં સમાચાર આવ્યા અંધેરીમાં રહેતા લોકોએ પોતાના કચરાનો નિકાલ કરવાનો કિમિયો શોધ્યો.

મારેઅમેરિકા આવવાનો સમય થઈ ગયો હતો ફોન દ્વારા સંપર્ક સાધી તેમને માહિતી લેવાનું કહ્યું. આજે જ ફોન આવ્યો. અમે  પ્રયોગ શરૂ કર્યો છે. આમ જાગ્રતતા આવે તો ભલેને વસતિ આપણા દેશમાં ઘણી છે. કામ કરવાવાળા હાથ પણ ઘણા છે !

જો  ફેરફાર લાવવો હોય તો મંડી પડો !

પ્રવીણા કડકિઆ

Advertisements
This entry was posted in microfriction. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s