હસ્તરેખામાં ઉગ્યું આકાશ- પ્રકરણ-(૩)- ભૂમિ માછી

 hastrekhaamaa ugyu aakash

અમદાવાદ નું એરપોર્ટ આવ્યુ..કામ્યા ની આંખો ઉઘડી..ક્રુત્રિમ અવાજ મા અનાઉન્સમેન્ટ ચાલુ જ હતું..

આખી ફ્લાઇટ દરમિયાન કામ્યા નો વિચાર પ્રવાહ પણ અવિરત ચાલુ જ હતો..હજી પણ અસંખ્ય વિચારો નું તુમુલ યુધ્ધ એના મન માં ચાલી જ રહયું હતું..એના અંતર નો ભાર જાણે એનું શરીર વેઠી રહયું હતું…એક પર્સ અને નાનકડી એક લગેજ બેગ સાથે એ એરપોર્ટ ની બહાર આવી જાણે પરાણે શરીર નો ભાર લઈને  સ્થિર પગલે ચાલતી હતી..

એનો ચિંતાગ્રસ્ત ચહેરો પણ અત્યંત આકર્ષક લાગતો હતો..મોટી ભાવવાહી પાણીદાર આંખો…અને સ્ત્રીત્વ થી છલકતું શરીર..

પણ હમણા છેલ્લા કેટલાક સમય થી આ શરીર અને મન એક અજાણી અધુરપ અનુભવતા હતા…

કામ્યા ને શોષ પડ્યો…એને એરપોર્ટ બહાર એક સ્ટોર માથી એક પાણી ની બોટલ ખરીદી..અને થોડુ પાણી પીધુ..એથી ન તો તરસ મટી કે ન દિલ ની કારમી વેદના અને તલસાટ શમ્યા……

સ્ટોર ની બાજુ માં એક બિલ્ડિંગ નું કન્સટ્રક્શન કામ ચાલુ હતું…ઇંટો-રેતી-કપચી ના ઢગલા પાસે એક મજુરણ બાઇ એની આશરે દશ-અગિયાર વર્ષ ની છોકરી સાથે વાતો કરતી બેઠી હતી..

એ છોકરી ભીની થયેલી રેતી માં થી કંઈક બનાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહી હતી..

અને કામ્યા આ માં-દીકરી ના વચ્ચે ચાલી રહેલા સંવાદ ને સાંભળવા ઉભી રહી ગઇ…ખબર નહી શું વિચારી ને…

“માં…જો ને મેં શું બનાવ્યુ..!?

“શું છે આ ??”

“અલી ઘર છે આપણુ..દેખાતુ નથી..!?”

એની માં હસવા લાગી “હા..દેખાય છે…પણ તું ક્યા આખી જીંદગી મારી સાથે રહેવાની છે..??”

“કેમ મને ક્યાં જવાનુ છે ??”

“તારે સાસરે વળી બીજે ક્યાં..?”

“કોની સાથે..?”

“તારા વર સાથે વળી…હું પણ મારા વર સાથે જ રહુ છુ ને..!”

“પપ્પા છે ને તારો વર..??”

“હા તો..તને નથી ખબર..?”

“હા પણ…તારો વર તો તને કાયમ મારે છે…દારૂ પણ પીવે છે..ધમાલ કરે છે..અને ગંદી-ગંદી ગાળો પણ બોલે છે..!”

“વર આવો જ હોય?”

“ના બધા ના આવા ના હોય..તારો વર તો નહી જ હોય…”

“તને કઇ રીતે ખબર પડી કે મારો વર મને નહી જ મારે..!”

“હું કહુ છું એટલે નહી જ મારે..!”

“હા તો પછી હું તને અહીં નહી જ રહેવા દઉ…”

“તો ક્યાં લઈ જઇશ ??”

“મારે સાસરે વળી બીજે ક્યાં..?”

“એવી રીતે ના લઈ જવાય માં ને સાસરે..!”

“પણ હું તો લઈ જ જઇશ…હું નહી હોંઉ તો તને પપ્પા વધારે મારશે ને પછી કોણ બચાવવા આવશે..!”

“પછી તારા પપ્પા નું શું ?”

“એ કયાં તારી ચિંતા કરે છે ??”

“પણ તારી તો કરે જ છે ને..!”

“પણ મને નથી ગમતો તારો વર…અને મારો વર આવો હશે તો હું એની સાથી નથી જ રહેવાની..!”

“સારુ બાપા…ના રહેતી બસ..મુક ને લપ હવે..વર ની અને ઘર ની…!”

“પણ તને છોડી ને ક્યાંય નથી જવાની હું…!”

મા-દીકરી ના આ સંવાદ માં કામ્યા પણ ખેંચાતી જતી હતી…એ પેલી છોકરી ના બાપ ને ના ઓળખતી હોવા છતા પણ એની તરફ ઘ્રુણા થઇ આવી..અને એ પોતાની પરિસ્થિતિ વિષે વિચારવા લાગી ફરીથી…

કામ્યા ને ઉભેલી જોઇ ને એ લોકો વાતો કરતા અટકી ગયા…

છોકરી એની માં ને કામ્યા તરફ આંગળી કરી ને કહેવા લાગી.. “માં જો તો ખરી…આ કેટલી સરસ લાગે છે..!”

અને કામ્યા સ્થિર પણે એ લોકો ની વાતો સાંભળતી હતી એને પણ કંઈ અણગમતુ યાદ આવી ગયુ…

અને હમેંશા ચિંતા કર્યા કરતી માં યાદ આવી ગઈ…એને એનો અને માં વચ્ચે નો સંવાદ યાદ આવી ગયો…

“કામ્યા..તું લગ્ન વિશે શું વિચારે છે..??”

“મમ્મી હું તને છોડી ને ક્યાય નથી જવાની..”

“એ તો બધી છોકરીઓ લગ્ન પહેલા આવુ જ કહે…પછી જતી જ રહે…પિયર તો જ્યારે દુઃખ પડે ત્યારે જ યાદ આવે..”

ફરીથી એની આંખો મા ઝળઝળીયા આવી ગયા…

એને લાગ્યુ કે હમણા જ ઢળી પડશે…પણ એણે પોતાની જાત ને સંભાળી લીધી..પણ વિચારો આજે એનો કેડો નહોંતા જ છોડવાના.

અન્યમનસ્ક પણે જ એ ટેક્સી માટે આમ-તેમ નજર કરવા લાગી..ત્યાં જ એક ટેક્સી વાળો આવ્યો અને એને ટેક્સી માં બેસવા આગ્રહ કરવા લાગ્યો..અને આંખો જરાય ઝબકાવ્યા વગર એ આ હાલતા-ચાલતા ઉદાસીન સૌંદર્ય ને જોઇ રહ્યો…એકધાર્યું..જાણે કામ્યા ને હમણા ને હમણા આખે આખી ગળે ઉતારી દેવાની હોય એમ..!

કામ્યાની આંખો એ આ નોંધ્યુ પણ એનુ મન કંઈ કહેવાની હાલત માં ન હતું. એ ટેક્સી વાળા ની એકધારી નજર ને અવગણી ને ટેક્સી માં બેઠી..એને  શાંતિ જોઇતી હતી….એ એની માં ને મળવુ હતુંં..એ થાકી ગઈ હતી…એનું શરીર અને મન પણ જાણે એનો સાથ છોડી રહ્યા હતા…એને એની ભયાનક એકલતા ડરાવતી હતી..

એની પહેલા ની જિંદગી અને વર્તમાન ની એની ડામાડોળ પરિસ્થિતી…

જાણે એકલતા અને કોઇ અજાણ્યો ડર એની જાત ચૂથતા હોય એમ એને લાગતુ હતુ..એને ગોવા માં થયેલ હુમલો યાદ આવ્યો..ખબર નહી આમ કોણે કર્યું હશે…એને એના મ્રુત્યુ નો વિ્ચાર પણ આવી ગયો..પેલી કાચ ની બોટલો ના તુટેલા કાચ યાદ આવ્યા અને આખા શરીર પર જાણે કરચો પેસી ગઈ હોય અને એ લોહી લુહાણ હાલત માં અસહાય પડી હોય એવી વેદના થતી હતી…  સખત માથા નો દુખાવો ઉપડ્યો હતો..એને ખબર હતી કે એને એના જ વિચારો કોરી ખાતા હતા…એને મન યાદ આવ્યો..એને જરુર હતી કોઇની..કોઇ એવુ કે જે એની એકલતા અને સંતાપ દુર કરે…કામ્યા ના મન માં યાદો નું ધુમ્મસ છવાયેલું રહ્યું..તેની કાયા અને મન સાવ થાકી ગયા હતા…એની નજર સામે એને સોમિત્રો ની ઓફર..મન સાથે ની લાગણી ભરી મિત્રતા…ના દ્રશ્યો તરવરવા લાગ્યા અને અચાનક એના એક કડવા સંબધ ની કડવાશ એની જીભ પર પ્રસરી ગઈ…એ ડરેલી તો હતી જ…એને વિચારી રહી હતી કે કઈ રીતે આ પરિસ્થિતી માં થી બહાર નીકળશે..આગળ શું થશે…!?

એની સમક્ષ પથરાયેલી હતાશાભરી શુન્યતા જાણે એના મન મા સવાલો પેદા કરી રહી હતી…પણ એની પાસે કોઇ જવાબો ન હતા..વ્યાકુળતા વધતી જતી હતી…ગળે થી થુંક ઉતાર્યું અને સમતોલ થવા નો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ સફળ ન થઈ …આ રેતી ની જેમ ક્ષણે-ક્ષણે સરી જતો સમય..વાસી થયેલા પણ એની અસર છોડી જતા ભયાનક દિવસો…ઉઝરડા પાડતા સંબધો…એનુ મન જાણે બધુ જ અટકી જવાની રાહ જોતુ હતું…કંઇક ખટકી રહ્યું હતું..એને બધુ જ સંકેલી ને સ્વસ્થ થવુ હતુ…એની વિચાર તંદ્રા એને પળ પળ એક ભયાનક અંધકાર તરફ ધકેલતી હતી અને એ ધકેલાતી હતી જાણ્યે-અજાણ્યે..!!

એને એની માં યાદ આવી જે અલ્ઝાઇમર ની બીમારી થી પીડાતી હતી..એક માનસિક બીમારી…આવી પરિસ્થિતી મા માં ને એકલી છોડવી યોગ્ય નથી…એને ખબર હતી કે માં ને એની જરુર છે…વ્રુધ્ધાવસ્થા ની એકલતા બહુ જ તકલીફદાયી હોય છે..પણ પોતે જ એવા કળણ માં ખુંપેલી છે કે ઇચ્છવા છતા પણ એની સંભાળ લઇ શકતી નથી…બસ હવે એક વાર માં પાસે પહોચી જંઉ..પછી બધુ જોયુ જશે..એને એકલી નહી જ મુકવી…સતત માનસિક તાણ હેઠળ રહેવાથી અલ્ઝાઇમર થાય..અને એને એની માં ની પરિસ્થિતી વિચારી ને દુઃખ થવા લાગ્યું…

કામ્યા અસ્વસ્થ હતી..એ અસ્વસ્થતા એન ચહેરા પર થોડી થોડી વારે આંસુ બની રેલાતી હતી… ટેક્સી માં બેઠી પછી પણ ટેક્સી ડ્રાઇવર મિરર માંથી સતત એની તરફ જોયા કરતો હતો..

“બાપ રે..!કેટલી ફુલ ફટાક લાગે છે…કોણ જાણે ક્યાંથી આવી હશે…પણ એની આંખો માં પાણી છે…ચોખ્ખુ દેખાય છે કંઇક ને કંઇક લોચો હશે જ..એ વગર આટલી રૂપકડી સ્ત્રી નો ચહેરો આટલી હદે ઉતરેલો ના હોય..ગભરાયેલી લાગે છે અને ધ્રુજે પણ છે જ..”

એને પુછી જોવાનું ધાર્યુ પછી વિચાર્યુ.. “છોડ ને મારે શું..કરેલુ ભોગવે..એને ઓળખ્યા -પારખ્યા વગર હું ક્યાં માથે લંઉ આને”

આવુ કંઈક વિચારતા-વિચારતા પણ એની નજર કામ્યા તરફ મંડાયેલી જ હતી…

આખરે ન રહેવાયુ અને પુછી જ લીધુ.. “મેડમ..કંઈક તકલીફ છે કે શું..??કંઇક મદદ કરું ?”

“નો થેન્ક્સ..” કામ્યા એ અસ્વસ્થ અવાજ માં જ જવાબ આપ્યો..

“આને કંઈક તો ચોક્કસ થાય જ છે..એના અવાજ પર થી જ ખબર પડે છે..એના હાવ-ભાવ પર થી તો લાગે છે મેં આને બેસાડી ને જ ભુલ કરી..આને જોઇ ને લલચાયો..પણ શું થાય…માથે ના પડે તો સારુ..!”કામ્યા ના વિચારો એના શરીર અને મન પર અસર કરી રહ્યા હતા..ગળુ સુકાતુ હતુ..આંખે અંધારા આવતા હતા..મન..,મૌલીન….બેંગલોર…સોમિતો…અને કાચ ની કરચો ..એનુ લોહી લુહાણ શરીર..એની બીમાર માં અને ડંખતો વર્તમાન..!આ બધા વચ્ચે એ સાવ એકલી અટુલી અસહાય….માથાનો દુખાવો થતો હતો.., ચક્કર  આવતા હતા અને અને કંઈક કહેવુ હતુ એને પણ… જીભ થોથવાતી હતી અને બોલી પણ નહોતી શકતી…

એક જબરદસ્ત તાણ..એક મન..એક શરીર..આખરે કેટલી વેદના વેઠે..??

બધી જ શક્તિ હણાઇ ગઈ ગઈ હોય એમ એને પારાવાર અશક્તિ લાગતી હતી..પહેલા પણ એને ડિપ્રેશન અને ઉદાસી તો આવતી હતી પણ આજે ક્યારેય ના થઈ હોય એવી લાગણી થતી હતી..જાણે એનુ અંગ અંગ લાચાર થતુ જતુ હતુ…

ટેક્સી ડ્રાઇવરે ફરી મિરર મા નજર કરી..એને કામ્યા નો ચહેરો ના દેખાયો.”અરે..!ક્યા ગઈ આ..?”

એનુ હ્રદય એક ધબકાર ચુકી ગયું..એને ગાડી ને બ્રેક લગાવી..પાછળ ફરી ને જોયુ તો કામ્યા નું શરીર સીટ પર ઢળી પડ્યુ હતું.

બેભાન અવસ્થામાં પડી હતી…શ્વાસ ચાલતા હતા પણ ધીમી ગતિએ..એ ગભરાઇ ગયો…

“સાલુ જે વિચાર્યુ હતું એ જ થયુ..આને શું થઈ ગયુ હશે..!?મને લાગતુ જ હતું કે કંઈ લોચો છે જ..મેં લલચાઇ ને બેસાડી એ જ ભુલ કરી..હવે શું થશે..?!ક્યાં લઈ જંઉ આને..”

પછી એક જ ક્ષણ માં નક્કી કર્યુ કામ્યા ને દવાખાના ભેગી કરવાનું..એને સીવિલ હોસ્પિટલ તરફ ગાડી ભગાવી..”ના કરે નારાયણ જો આ સ્ત્રી મરી જાય તો હું તો નકામો નિર્દોષ વગર વાંકે ફસાઇ જંઉ..!”

દવાખાના ના કમ્પાઉન્ડ માં જ્યારે ડ્રાઇવર બેશુધ્ધ કામ્યા ને ગાડી માંથી કાઢતો હતો ત્યારે રીતસર ધ્રુજતો હતો એને લાગ્યુ કે બધા એની તરફ જ જોઇ રહ્યા છે..

કામ્યા ને ઝડપ થી હોસ્પિટલ માં દાખલ કરી..ત્યાં ડોક્ટર જ ડ્રાઇવર ની પુછ્પરછ કરવા લાગ્યા કે આ સ્ત્રી એની શું થાય…! ત્યાં જ એને પરસેવો છુટી ગયો…એને થયુ કે હવે પોલીસ તપાસ થશે અને પછી એની પુછપરછ અને પછી શરૂ થશે પોલીસ સ્ટેશન ના ધક્કા..!

આ અજાણી સ્ત્રી ના લીધે પોતે ફસાવા નો વારો આવશે એ જ બીક માં ને બીક મા જ્યારે ડોક્ટર નું ધ્યાન કામ્યા ને તપાસવા માં  હતુ ત્યારે ડ્રાઇવર બધા ની નજર ચુકવી ને પલાયન થઇ ગયો..

ડોક્ટરે કામ્યા ને તપાસી અને એની ગંભીર હાલત જોઇ ને ઇમરજન્સી વોર્ડ માં દાખલ કરી..

(વડોદરાનાં ભૂમિબહેન માછી ઉગતી લેખિકા હોવા છતા પીઢ લેખીકા સમુ લખાણ રજુ કરતા આનંદ અનુભવુ છુ અને તેમને ગુજરાતી ભાષાને તેમની સુઘડ કલમ થી સમૃધ્ધ બનાવે તેવી શુભેચ્છા પાઠવુ છુ)

 

Advertisements
This entry was posted in હસ્ત રેખામા ઉગ્યુ આકાશ. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s