જીવનની જીવંત વાત -(9)જયવંતી પટેલ

story

story

જીવનમાં બનેલા આવા પ્રસંગો માનવને ઘણું બધું શીખાડે છે.  ઉત્સાહી બની લાંબો વિચાર કર્યા વગર, કંઈપણ નિર્ણય લઇ લેવો, એ કોઈક વખત મૃત્યુ અને જીવન વચ્ચે ઝોલા ખાતાં કરી ધ્યે છે.

આ 1980 ની વાત છે.  પણ ક્યારેય ભૂલાતી નથી.  દેશમાં બા અવાર નવાર બોલાવ્યા રાખતાં હતા. છોકરાઓ થોડાં મોટા થઇ ગયા હતા એટલે મને થયું ચાલ બા પાસે મહિનો રહી આવું.  ઓગસ્ટ મહિનો હતો.  વા, વાદળ અને વરસાદનાં એ દિવસોમાં મને આબુ, અંબાજી જવાનું મન થયું.  મેં બાને વાત કરી.  બા કહે, ” તારું આટલું મન છે તો ચાલ જઈએ.  સાથે એ પણ કહયું કે આવી મોસમમાં લોકો યાત્રાએ મોટે ભાગે ન જાય પણ ચાલ જઈએ!! દૂરના એક ભાભી હતા તે અને બીજા ઓળખીતા મિત્રોમાંથી જે તૈયાર થયા તેમાં નાનુભાઈ અને સુરેશભાઈ એમ બે પુરુષો પણ તૈયાર થયા અને આ યાત્રા ગોઠવાય ગઈ.  કુલ સાત જણા થયા.  સુરતની “રાજુ ટ્રાવેલ્સ”  નામની કંપનીમાંથી મેટાડોર (વાન )  ભાડે રખાયું.  ડ્રાયવર પણ એમણે આપ્યો અને અમે યાત્રા સુરતથી શરૂ કરી.

સુરતથી ભરૂચ આવ્યા – સંતોષી માતાને મંદિરે દર્શન કરી આગળ વધ્યા.  કાયાવિરોહણ ગયા.  ત્યાં મંદિર ખૂબ સુંદર હતું.  ત્યાંથી અમદાવાદ આવ્યા.  અમદાવાદમાં જગનાથનું મંદિર, ગીતાધામ, ભદ્રકાલીનું મંદિર, રતન પોળ વિગેરે ફર્યા.  હટીશીન્ગના દહેરામા રાત રહયા.  ઝુલતો કિનારો, કાંકરિયા તળાવ, બાલવાટિકા  વિગેરે જોયું।  સાંજના છ વાગે

અમદાવાદથી નીકળી આબુ જવા નીકળ્યા.  રાતના મુસાફરી કરી.  વિના વિઘ્ને માઉન્ટ આબુ ચઢ્યા.  ત્યાં વન્દેમાતરમ ધર્મશાળામાં રાત રહયા  બીજે દિવસે આબુ ગામમાં ફર્યા.  અચલ ગઢના દહેરા, ત્રણ પાડા વિગેરે જોયું.  નખી તળાવ પણ જોયું.  સન-સેટ પોઈન્ટ જોવા ગયા પણ વાદળા હોવાથી ખાસ કંઈ વળ્યું નહિ.  ત્યાંથી સાંજે આઠ વાગ્યે નીકળી અંબાજી આવ્યા: ત્યાં એક ધર્મશાળામાં ઉતારો લીધો.  સવારે અગિયારના સમયે નાહીધોઈ અંબાજીની આરતી સમયે પહોંચી ગયા.  ત્યાંથી ગબ્બર જોવા ગયા.  ઉપર ચઢ્યા નહિ.માના દર્શન નીચે તળેટીમાં ઉભા રહી કર્યા.  ત્યાંથી કુમ્ભારીયાના દહેરા જોવા ગયા.  ત્યાંથી મહાદેવજીના મંદિરે અને  પછી ખેડબ્રહ્મા આવ્યા.  અંબામાં નું પહેલું સ્થાન ખેડબ્રહ્મા.  માંના દર્શન કરી બાજુમાં  જ લોજ હતી ત્યાં ગરમ જમણ જમ્યા.  બધા ખુશમિજાજમાં હતા.

બરાબર એક વાગ્યે ડાકોર જવા પ્રસ્થાન કર્યું – રસ્તા બહુ જ ખરાબ હતા.  વરસાદ ચાલુ જ હતો.  ડાકોર સાત વાગ્યે પહોચ્યાં.

ડાકોરજીના  દર્શન માટે મંદિરે આવ્યા.  ગોમતીજીમાં હાથ મો ધોઈ, ખૂબ સારી રીતે રણછોડજીના દર્શન કર્યા.  પ્રસાદ બંધાવ્યો  સુરત સોસાયટીમાં જ્યાં અમો રહેતાં હતા ત્યાં બધાએ પ્રસાદ મંગાવ્યો હતો એટલે થોડો વધારે બંધાવ્યો. એ દરમિયાન વરસાદ ચાલુ જ હતો.  રાતના આઠ વાગ્યા પછી વડોદરા જવા નીકળ્યા.  ત્રણેક કિલોમીટર ગયા ત્યાં સુધી વાંધો ન આવ્યો.  વાનની લાઈટ બહુ તેજ ન હતી અને વાઈપર્શ પણ ઢીલા હતા.  અને ત્યાંથી અમારી કમનસીબી શરૂ થઈ  —  રસ્તા ઉપર પાણી ભરાયા હતા છતાં બે વખત તેમાંથી પસાર થઇ ગયાં એટલે ત્રીજી વખત પણ પસાર થઇ જશું એ ગણતરીથી ડ્રાયવરે ગાડી ચલાવી પણ નસીબ વાકું એટલે એન્જીન બંધ થઇ ગયું અને ગાડીનો કંટ્રોલ ન રહયો.  ગાડી ભમી ગઈ, તરત જ પુષ્કળ પાણી વહેણમાંથી ગાડીમાં ભરાઈ ગયું.  વાન નીચે બેસવા માંડયું.  અંધારું ખૂબ હતું.  કેડ સમાણા પાણી ગાડીમાં હતા.  શું કરવું એ સમજાતું ન્હોતું!  દરેકના જીવ જોખમમાં હતા.  ડ્રાયવર અને નાનુભાઈ એ ગમે તેમ કરી આગળનું એક બારણું ખોલ્યું અને પાણીમાં ઉતર્યા, બીજા એક ભાઈએ બધાંને બૂમો ન પાડતા, હિંમતથી  બારીમાંથી એક એક કરી બહાર નીકળવા કહયું.  જે ભાભી અમારી સાથે આવ્યા હતા તે જરા ભારે તબિયતના હતા અને તેમને સૌથી વધુ ડર લાગતો હતો. મરવાનો ડર તો સૌને લાગતો હતો.  મેં પણ મારા વહાલા જનો ને, બાળકોને  સૌને યાદ કરી જાણે છેલ્લી પ્રાથના કરી કે હે પ્રભુ!  આમાંથી કદાચ જ બચીએ પણ તું બધાની સંભાળ લેજે.  મારા પતિ અને બાળકોને તો ક્યારે સમાચાર મળશે તે ખબર નથી.  તારા દર્શન કરવા ખૂબ શ્રધ્ધાથી આવી હતી તો તું અમારું રક્ષણ કરજે અને કોઈ રસ્તો બતાવજે.  અમો બધા ખૂબ જ ગભરાયેલા હતા.

ત્યાં દૂર, એક ટ્રક વાળાને  અમારી ચીસો અને બુમરાણ સંભળાયા હશે તેથી તેણે ટ્રકની લાઈટ એ વહેણ તરફ વાળી અને જોયું કે અંધારામાં રાતના અગિયારના સુમારે પાણીમાં કેટલાંક લોકો ફસાયા છે અને તેણે બે ત્રણ વાર તેની લાઈટ બંધ – ઉઘાડ કરી.  એ કહેવા માટે કે તેણે અમોને જોયા છે.  પછી એ જઈને બીજાં બે ત્રણ જણાને બોલાવી લાવ્યો. મોટું દોરડું કેડ ઉપર બાંધી બે જણા અમારી તરફ આવવા નીકળ્યા અને એક માણસ ટ્રક પાસે જ રહયો.  ધીમે ધીમે અમારી વાન જ્યાં ફસાઈ હતી ત્યાં આવી એક એક માણસને ટ્રક સુધી સાચવીને લઇ ગયા કારણકે પગ જમીનને અડતાં ન હતા.  એ સમયે ઘનઘોર અંધારામાં – વરસાદમાં – ઊંડા પાણીમાં ફસાયેલા – આવા કપરી પરિસ્થિતિમાં જાણે ભગવાને જ સહાય મોકલી હોય એવું અવશ્ય લાગ્યું.  લગભગ બે કલાકે અમે બધાં જમીન પર પહોચ્યાં.  થાકીને લોથ થઇ ગયા હતા.  ભીના કાદવ વાળા કપડાં અને ઠંડી.  કોઈની પાસે પૈસા પણ રહયા ન હતા.  બધું જ તણાઈ ગયું હતું.  સિવાય બા.  બા, જૂના જમાનાના હતાને ! એમણે એમનાં કબજામાં એક ચોર પાકીટ કરાવેલું અને તેમાં પ્લાસ્ટીકની બેગમાં રૂ. 2000 રાખેલા.  તે પલળ્યા નહી ને સાથે રહયા.  જે ધર્મશાળાના માલિકને આપવા ખૂબ કામ લાગ્યા નહી તો રાતના બે વાગ્યે ખબર નહી શું કરત!!  એક જ રૂમમાં બધાએ આશરો લીધો.

એ રાત, એ સમય, એ ઘનઘોર અંધારું અને એ ભરચક જળ — કદીએ ભુલાતું નથી.  અહી આ એક શેર યાદ આવે છે

” જો ધૂન તારસે નીકલી,  વો સબને સુની

   મગર જો હમપે ગુજરી,  વો કિસીને ન સુની “

જયવંતી પટેલ

Advertisements
This entry was posted in અવર્ગીકૃત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s