અંત વેદનાઓનો સુખદ સંવેદનાઃ ( ૧૦) પ્રવીણા કડકિયા

અંત વેદનાઓનો સુખદ સંવેદનાઓ. ૧ jpg

સવારના નાહીને દ્રષ્ટી બહાર આવી, તેના મુખ પર શાંતિની ઝલક પ્રસરી રહી હતી. સૂર્યના ઉગતાં કિરણો તેના મુખ પરની લટ સાથે અડપલા કરતા હતા. આજે જાણે કેટલા વર્ષો પછી તેને આખી રાત ઉંઘ આવી હોય તેવો અનુભવ થયો. અભાન પણે કોઈ ગીતનું ગુંજન કરતી રહી. કપડાં બદલી તૈયાર થઈ. અરીસામાં જોઈ માથું ઓળતી હતી ત્યાં સામે ડૉ. જગત્યાનીનો  હસતો ચહેરો દેખાયો. દ્રષ્ટી ચમકી અને પાછળ જોવા લાગી ! ત્યાં કોઈ ન હતું. તેના રૂમનો દરવાજો અંદરથી બંધ હતો. અરે, અચાનક મને આજે શું થાય છે. દરરોજ ટ્રીટમેન્ટ માટે ડૉ. જગત્યાની પાસે જતી હતી હવે દ્રષ્ટીને ત્યાં જવાની જરૂરત ન હતી. દિમાગથી તેણે હકિકત કબૂલ કરી કે દીર્ઘ હવે રહ્યો નથી !  આ દિલ શું કહે છે?

દ્રષ્ટી, શાંતિથી દિલની વાત સુણવાનૉ પ્રયાસ કરી રહી. દિલની ધડક્ન જાણે જગત્યાનીને ઝંખતી હોય તેવો રોમાંચિત અનુભવ પામી રહી. મુખ પર શરમના શેરડા પડ્યા. સારું હતું દ્રષ્ટી પોતાના રૂમમાં હતી. થોડી પળ પહેલાંજ ચોક્કસ કર્યું હતું કે  કડી વાસેલી છે. એકલી હતી અને જગત્યાનીનું સાંનિધ્ય માણવામાં સંકોચ ન થયો. છેલ્લા  કેટલા વખતથી દર બીજે દિવસે જગત્યાનીની ક્લિનિકમાં જ્વું. હિપ્નોસિસની અસર નીચે દિલની વાતો કરવી. જગત્યાનીએ ખૂબ પ્રેમ પૂર્વક પેશ આવી દ્રષ્ટીને બિમારીના ભરડામાંથી મુક્ત કરી હતી.  ત્યાં અચાનક દીર્ઘનો અને તેનો ફોટો ભીંત ઉપરથી હસતો જણાયો. વર્તમાનમાં આવી ફરીથી દ્રષ્ટી પોતાની જાત સાથે વાત કરી રહી !

‘દીર્ઘ તને ભૂલવામાં નાકામયાબ રહી. ઘરના બધાંએ મારી દિવાનગી ઝેલી ! મને દુખ ન થાય એટલે મારી હા, માં હા ભરતા. અરે આપણા બળકો જુવાન થઈ ગયા. તેમની જીંદગીના દસ વર્ષ આપણા વગર તેમણે પસાર કર્યા ! દીર્ઘ, તારા માતા અને પિતા ભગવાનથી પણ વધુ  સહનશીલતા વાળા નિકળ્યા. તેમના  ચરણોમાં  દંડવત પ્રણામ.’ લીનાબહેન અને સમીરભાઈ, પુત્ર ગુમાવ્યાની વ્યથા ઘોળીને પી ગયા હતાં. દીકરાની વહુને તથા તેના બાળકોને જીવનમાં આગવું સ્થાન આપી સઘળું દુઃખ સહ્યું. આખરે ધીરજના ફળ મીઠાં છે. વહુ પાછી માળી. વહુનો દીકરી કરતા સવાયો પ્યાર મેળવવાનું અહોભાગ્ય સાંપડ્યું.

આલોકના  માનવામાં  આવતું ન હતું કે આટલા વર્ષો સુધી દ્રષ્ટીનો ભ્રમ બધાએ કેવી રીતે સંતોષ્યો ? તેને લાગ્યું કે ઘણી વખત વહાલાં વેરીની ગરજ સારે છે. દીર્ઘના માતા, પિતા અને બાળકો બધા તેની હા, માં હા મિલાવતા! વહાલાના વહાલમાં દ્રષ્ટી વહેતી રહી,વમળમાં ફંગોળાતી રહી અને સમગ્ર કુટુંબને વિષાદ જીવનમાં  પિરસતી રહી ! ભ્રમની કાલ્પનિક દુનિયામાં, દ્રષ્ટી સપનાને સત્યમાની  વાસ્તવિકતાના વાઘા પહેરાવી દિલ બહેલાવતી રહી. જીવનના દસ વર્ષ એ કાંઈ નાનો ગાળો ન હતો. કેટલી ચોટ તેના દિમાગને લાગી હશે? વિરહની વેદનાનો તે અનુભવી હતો. વ્યવસાય ને કારણે તેને સહન કરવાની ફાવટ સાંપડી હતી.  દ્રષ્ટી પ્રત્યે હમદર્દી અને કૂણી લાગણી ઉદભવી હતી.

ભલું થજો ડૉ. જગત્યાનીનું જેને કારણે દ્રષ્ટી વર્તમાનમાં આવી.અને સત્યનું દર્શન પામી. પરિણામ અતિ સુંદર આવ્યું. આલોક પત્નીને ગુમાવી બેઠો હતો. વિજોગનું વિષ તેણે અનુભવ્યું હતું. જેને કારણે દ્રષ્ટી માટે ખૂબ સ્નેહ હતો. તે સાજી થઈ વર્તમાનમાં જીવે તેમાં તેને દિલચશ્પી હતી. પ્રેમ થઈ ગયો, એ કોઈના હાથની વાત નથી. તેની પત્ની આશાના છેલ્લા મધુરા શબ્દો હમેશા કાનમાં ગુંજતા,  “મારો પ્રેમ જીવંત રાખવા ફરીથી લગ્ન કરજે !” દ્રષ્ટી, જુવાન હતી, સુંદર હતી લાગણીશીલ હતી. છેલ્લા તબક્કામાં હમેશા ડૉ. જગત્યાનીને કહેતી, ‘મને તમારામાં દીર્ઘ દેખાય છે’!

એ શબ્દો પછી તો આલોકે આબેહૂબ દીર્ઘને અભિનય દ્વારા જીવંત બનાવી દીધો. ડૉ. તરિકે દીર્ઘના મુખેથી કડક બની દ્રષ્ટીની આંખો ખોલી. તેણે જરા પણ નરમાશ ન બતાવી. ઘરનાને કડક સૂચના આપી નરમ થઈ દ્રષ્ટીની વાત પર મંજૂરીની મહોર મારવાની ના પાડી. ‘દ્રષ્ટીનું મનોવિશ્લેશણ  એક બાહોશ મનોવૈજ્ઞાનિક તરીકે કરી તેને સાજી કરી. આ વર્તન ખૂબ દાદ માગી લે તેવું હતું. તેમનો સંબંધ ડૉક્ટર અને દર્દી કરતાં કંઈક વધારે હતો.

હવે શું ? આલોકની સમક્ષ આ પ્રશ્ન ઘુરકિયાં કરી રહ્યો હતો. દ્રષ્ટીની સંગે ચારેક કલાક પસાર કરવાની ટેવ ભારે પડી. તેનો સંગ ગમતો હતો. ઘણીવાર દીર્ઘનો અભિનય કરતાં તેના સ્પર્શનો લ્હાવો પામતો. ડૉક્ટર અને દર્દીનો એક ખાસ પ્રકારનો રિશ્તો હોય છે. ઘણી વાર દર્દીની સાથે ડોક્ટર નજદિકતાનો અહેસાસ માણતા હોય છે. આલોક જુવાન હતો. દેખાવડો અને કાબેલ હતો. દ્રષ્ટી સુંદર સોહામણી અને નાજુક હતી. પ્રેમ ન થાય તો જ નવાઈ લાગે! આલોક, દ્રષ્ટીના વિચારમાં ખોવાયે્લો હતો ત્યાં ફોનની ઘંટડી રણકી ઉઠી.  રવિવાર હોવાને કારણે ઘર ખાવા ધાતું હતું. અચાનક વિચારમાં ડૂબેલાને  હકિકતે સજાગ કર્યો. ફોન તરફ વળ્યો.

‘હલો, હા, હું આલોક બોલું છું’?

‘આજે સાંજના ઘરે જમવા આવશો’?

‘કોણ , બીજલ’?

‘હં, તમને શું લાગ્યું’?

‘ના, ના બીજા કામમાં વ્યસ્ત હતો એટલે અવાજ ન ઓળખાયો’? આલાપને ખોટું બોલવું પડ્યું તે ન ગમ્યું.

‘તો શું કહો છો, ડોક્ટર સાહેબ’? બીજલ પ્રત્યુત્તર હા, આવે તેથી બીજા હાથની આંગળી ક્રોસ રાખીને વાત કરતી હતી.

‘ ઓ.કે. આજે  બીજું  ખાસ કોઈ કામ નથી, હું આવીશ’.

આલોકને કેવી રીતે દેખાય પણ બીજલ જોરથી મમ્મીને ભેટી પડી. દ્રષ્ટી શરમાઈ ગઈ. આજે દીર્ઘના મમ્મી તેમજ પપ્પાએ પણ પોતાના મનની વાત કબૂલી હતી. બીજલ અને અ્ભિ મમ્મીમાં થયેલો ફેરફાર કોને આભારી છે તે બરાબર જાણતા હતા. છેલ્લા દસ વર્ષથી દ્રષ્ટીના હાલ જોઈને પાષાણ પણ પિગળી જાય તો બીના અને સમીરભાઈને  દ્રષ્ટીના સુખમાં આનંદ કેમ ન થાય! ઘરમાં આનંદ અને ઉલ્લસ ફરી વળ્યા. બિજલ અને અભિ માટે તેઓ દાદા અને દાદી કરતાં વિશેષ હતા. દીર્ઘનું લોહી હતું. પાણી કરતાં લોહી ઘટ્ટ હોય એમાં શંકાને સ્થાન નથી.

બિજલે જ્યારે મમ્મીને કહેતાં પહેલા દાદા અને દાદીને વાત જણાવી ત્યારે બન્ને સાથે ચોંકી ઉઠ્યા. અભિ તો દીદીની વાત સાંભળી નાચી ઉઠ્યો હતો. તેને ખોવાયેલી મમ્મી મળી હતી. ડૉ.જગત્યાની જે રીતે દ્રષ્ટીની સારવાર કરતા હતા તે જોઈ તેણે ડોક્ટર માટે ખાસ જગ્યા હ્રદયમાં બનાવી હતી. તે જગ્યાનું નામ જ્યારે બીજલે આપ્યું તો સ્વાભાવિક છે, ખુશ થાય ? હવે વાત આવી  કે, દાદા અને દાદી પાસે કેવી રીતે પ્રસ્તાવ  રજૂ કરવો ?   બિજલે ખૂબ પ્યારથી દાદી  આગળ વાત રજૂ કરી. બિજલ હતી માત્ર ૧૭ વર્ષની પણ દાદીની ખૂબ લાડકી હતી.

‘હેં દાદી, હવે તો મમ્મીને આપણે ડૉક્ટર પાસે લઈ જવાની મહેનતમાંથી બચી ગયા’.

‘હા, બેટા તારી વાત ખરી છે’.

‘દાદી ત્યાં જતા ત્યારે ડૉક્ટરની રિસેપ્સનિસ્ટ આપણને કેટલા પ્યારથી આવકારતી, ગરમાગરમ ચા અને બિસ્કિટ લાવતી. જો મમ્મીને વધારે સમય લાગવાનો હોય તો પ્રેમથી કહેતી, તમે બહાર શૉપિંગ કરીને આવો. હું તેમને કંપની આપીશ !’

‘હા, બેટા એ બહાને આપણે તે એરિયાના ભોમિયા બની ગયા હતા. ડૉ જગત્યાનીનો હસમુખો ચહેરો હવે જોવા નહી મળે. ‘

‘દાદી આજે એમને ઘરે બોલાવીએ સાથે ડીનર ખાઈશું અને  ‘.કહી વાત અધૂરી છોડી.

‘શું કહેવા માગે છે બિજલ તું?

‘દાદી, તમે મને વઢશો નહી ને?

‘ના બેટા એવું કેમ કહે છે?  તું નાની છે પણ ખૂબ સમજુ અને ઠરેલ છે’.

‘દાદી , વચન આપો’!

‘હવે જે કહેવું હોય તો કહે , મારી સ્વીટી’!

બીજલ જાણતી દાદી, સ્વીટી શબ્દ જ્યારે ખૂબ ખુશ હોય . ત્યારે તેના માટે વાપરે. ‘જોને દાદી આજે સવારે મેં મમ્મીને ખૂબ ખુશ જોઈ. કંઈક ગાયન પણ ગુનગુનાતી હતી. મને સાંભળવું ગમ્યું. હવે મમ્મી પહેલાં હતી તેવી થઈ ગઈ છે. પપ્પા હતા ત્યારની યાદો ખૂબ સાધારણ છે. પણ એ મીઠી યાદો મેં અકબંધ સાચવી રાખી છે. ‘

દાદી, મમ્મીને પાછી લાવનાર ડૉ. જગત્યાનીને જોઈ તેની આંખોમાં મેં ચમક જોઈ છે’.

‘વાહ, મારી વહાલી દીકરી, તને દાદી પાસે મગનું નામ મરી પાડતાં શરમ આવે છે. તું નહી માને છેલ્લા ત્રણ દિવસથી હું અને તારા દાદા રોજ આ વાત કરીએ છીએ. અમને બન્નેને હતું, તું અને તારો ભાઈ આ વાત આવકારશો કે નહી ?

ઓ મારી  દાદી કહી બીજલ દાદીને વહાલથી ગળે વળગી. તેની આંખોમાં હર્ષના આંસુ ઉભરાયા.’

ઘરના બધાને વાત પસંદ હતી. આલોક અને દ્રષ્ટીના મનની વાત હજુ જાણવાની બાકી હતી. જ્યારે આલોકે સાંજે ડીનર પર આવવાનું આમંત્રણ સ્વીકાર્યું ત્યારે ઉંડે ઉંડે અભિલાષા હતી કે મનની વાત દ્રષ્ટીને કહીશ. ઘણા વખતથી સ્ત્રી સાથે નો સ્નેહ અને સંગ પ્રાપ્ત થયા ન હતા. સંકોચ તેના દિલો દિમાગને ઘેરી વળ્યો હતો. ‘આશા, હવે તારે મને  આંગળી ઝાલીને રાહ બતાવવાનો છે. તારા વિયોગ પછી આટલા વર્ષે દ્રષ્ટી  મારા અંતરને જચી ગઈ છે. એની સારવાર કરતાં ક્યારે પ્રેમ થઈ ગયો એની ખબર ન રહી’.

સાજે જવાનું હતું. અવઢવમાં હતો શું પહેરીશ. આમ તો ખમીસ અને પેન્ટ જ પહેરવાના હતાં. કયા રંગનું ખમીસ ના, ટીશર્ટ આશાનો મનગમતો કલર બ્લ્યુ.  નક્કી થઈ ગયું. આલોક સવારે સ્નાન કર્યું હતું છતાં પાછો નહાવા ગયો.

શું કુદરતની કરામત  છે. દરેક વ્યક્તિના મનમાં એક સરખા ભાવની સ્ફુરણા થવી એ નાની સૂની વાત ન . કહેવાય! દ્રષ્ટીના દિલમાં આલોક વિષે પ્યારનો સંચાર થયો હતો. દીર્ઘના મમ્મી અને પપ્પા દ્રષ્ટીને પામી તેના સુખની વાંછના કરતા હતા. બીજલ અને અભિ પોતાની મમ્મીને પાછી મેળવી આપનારના પ્રેમમાં પડી ગયા હતા. આલોક, આશાની અંતિમ એષણા પૂરી થાય તેની પેરવીમાં હતો. બધાની એક લગની હતી. અનુકૂળ સંજોગો ઉપસ્થિત થયા હતા.

આલોકે મનોમન નક્કી કર્યું દરેક  વ્યક્તિને  મનપસંદ કંઈક લઈ જવું. દ્રષ્ટીને ઘરે પહેલા ગયો હતો પણ આજની વાત અનોખી હતી. દ્રષ્ટી હવે દર્દી ન હતી. દ્રષ્ટી માટેના ભાવ મુખ ઉપર સ્પષ્ટ જણાતા હતા. અંતે  બપોરે થોડું ખાઈને શોપિંગ માટે નિકળ્યો. બીજલ માટે પર્સ લીધી, અભિ માટે વિડિયો ગેમ, બીના બહેન માટે સુંદર રાધા અને કૃષ્ણની મૂર્તી લીધી. દ્રષ્ટી માટે સુંદર મજાનો ફુલનો બુકે લીધો.ક્યારે સાંજ પડે અને દ્રષ્ટીને મળવા પહોંચી જાંઉ ! ઉમર ભલે ૪૫ની આસ્પાસ હતી પણ દિલતો પ્રથમ પ્યાર થયો હોય એવા પ્રેમીની જેમ ધડકી રહ્યું હતું. ગાડી ચલાવતો ડ્રાઈવર કાચમાંથી સાહેબના મુખનું અવલોકન કરી રહ્યો હતો. તેને હજુ ખબર ન હતી શું ચાલી રહ્યું છે. ઘરે આવ્યા ત્યારે આલોકે સૂચના આપી, ‘ આજ શામકો ડીનર પર જાના હૈ, તુમ રૂકના’. બાકી રવિવારે ચાર વાગ્યા પછી ઘરે જતો. જો આલોકને ક્લબમાં જવું હોય તો જાતે ચલાવતો.

સાંજના તૈયાર થઈને નિકળ્યો. ડ્રાઈવરને કહ્યું , દ્રષ્ટીના ઘરે ડીનર પર જવાનું છે. હવે તે સમજ્યો. જરા મૂછમાં હસ્યો. ‘મુજે છોડને કે બાદ યહ સબ સામાન લેકર ઉપર આના’!

દ્રષ્ટીને ત્યાં તો તડામાર તૈયારી ચાલતી હતી. મહારાજ હતા એટલે વાંધો ન આવે. વાનગીની પસંદગી બીજલની રહી. દ્રષ્ટીએ એકાદ વસ્તુ દીર્ઘની ભાવતી  બનાવવાની પોતાની ઈચ્છા જણાવી. બીના બહેન અને બીજલ ખુશ થયા. ડાઈનિંગ ટેબલ સુંદર રીતે સજાવ્યું હતું. કાગડોળે ડૉ. જગત્યાનીના આવવાની રાહ જોવાઈ રહી હતી.

જાણે દીર્ઘ પાછો આવવાનો હોય તેવા ભાવ સહુના મોઢા પર કળાઈ રહ્યા હતા. દ્રષ્ટી, દીર્ઘને ગમતા રંગની સાડીમાં સોહી રહી હતી. બન્ને બાળકો મમ્મીને નિરખી આનંદ અનુભવી રહ્યા. દીર્ઘના માતાપિતા પળભર.  તેને વિસરી આલોકના ખ્યાલોમાં ડૂબ્યા. જેણે આ ઘરને ડૂબતા બચાવ્યું હતું.

બારણાની બેલ વાગી. આલોક બારણામાંથી સહુને નિરખી રહ્યો. તેનો વિશ્વાસ દૃઢ થયો. મનની મુરાદ આજે બર આવશે તેનો અહેસાસ અનુભવ્યો. ખરેખર શું બનશે એ સહુની કલ્પના બહારની વાત હતી. સહુના દિમાગમાં એક ચિત્ર આકાર લઈ રહ્યું હતું. તેમાં સુંદર મેઘધનુષ્યના રંગ પૂર્યા હતા. વાદળાં હટે અને તે રંગો નિખરી ઉઠે એવી મનોકામના પૂર્ણ થાય તેની વાટ જોતા હતા.

Advertisements

About pravina

Enjoy writing and social work. have loving family with God's grace.
This entry was posted in અવર્ગીકૃત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s