અંત વેદનાઓનો ..સુખદ સંવેદનાઓ(૭) ડૉ ઈંદુબહેન શાહ

અંત વેદનાઓનો સુખદ સંવેદનાઓ. ૧ jpg

દ્રષ્ટીને બીજલની વાતો નાના મોઢે મોટી જણાઇ, વિચારવા લાગી ૧૬ વર્ષની બિજલને આ બધુ કોણે શીખવ્યું હશે!!આમ તો કહેવાય છે ને દીકરીને બારમે વર્ષે બુધ્ધી આવે સોળમે વર્ષે સાન આવે અને વિસમે વર્ષૅ વાન આવે,ખરેખર મારી બીજલને બુધ્ધિ અને સાન સમજણ આવી ગયા છે.આમ વિચારતા મનમાં પોસરાવા લાગી, બરાબર તેના પપ્પા પર ગઇ છે.પણ આ ડો પાસે જવા માટેનો આગ્રહ કરવાનું જરૂર પેલી ચિબાવલી તેની બેનપણી કિંજલે જ શીખવ્યું હશે, તે દિવસે આવી મને કહેવા લાગી આન્ટી તમે એક વખત ડૉ ને બતાવો, એ તો સારું થયું મમ્મીએ કહી દીધું તારી આન્ટીને કોઇ રોગ નથી, અમે ડૉ ની સલાહ લીધેલ છે.તમે બન્ને ઉપર જાવ તમારી પરીક્ષાનું વાંચો.

“હા દાદી અમે જઇએ છીએ”, બન્ને ઉપર ગયા ગુગલ વેબ એમ ડી પર સર્ચ શરું કર્યું, બેસ્ટ ડીપરેસન સાઇકોસીસના નિષ્ણાત ડૉ શોધ્યા ડૉ આલોક જગત્યાનું નામ જાણીતું લાગ્યું હ્યુસ્ટનમાં બેયલર કોલેજમાં સાઇક્યાટ્રિ રેસિડન્સીના પ્રોગ્રામ ડીરેક્ટર, હારવર્ડ યુનિવર્સિટિમાં ભણેલા ટ્રૅન થયેલ. બન્ને બેનપણીઓએ તુર્ત નક્કી કર્યું, ઓફિસમાં ફોન કર્યો એપોયન્ટમેન્ટ લીધી દાદા દાદીના રૂમમાં ગયા.પહેલા દાદીને જણાવવું ત્યાર બાદ મમ્મીને જણાવવું તે બીજલને યોગ્ય લાગ્યું, મમ્મી તો પોતાને કોઇ રોગ છે તે માનવા તૈયાર જ નથી.તેના માનસ પટ પર ડૉ એટલે કોઇ લેબમાં દર્દી પર જાત જાતની દવાઓ ખવડાવી પ્રયોગ કરનાર વ્યક્તિ, એક દિવસ જ્યારે કિંજલે ડૉ પાસે જવાનો બહુ આગ્રહ કર્યો તો ચોખ્ખુ સંભળાવી દીધું મારે તેમની પ્રયોગશાળામાં ગીની પીગ થવા નથી જવું.ત્યારથી કિંજલ પણ આન્ટીને સીધું નહી કહેતા દાદી પાસે કહેવડાવતી, લીનાબેન ખૂબ ધીરજથી નાના બાળકને સમજાવે તેમ દ્ર્ષ્ટીને સમજાવતા, કોક વખત વઢે, અને પાછા મનાવે.

બીજલ દાદા દાદી રૂમમાં ગઈ, દાદી,આજે મે ડૉ ની ઍપોન્ટમેન્ટ લીધી છે આ સોમવારે, તમારે બન્નેએ મમ્મીને ડૉ ને ત્યાં આવવા તૈયાર કરવાની છે,મને ખબર છે ઘણું અઘરું કામ છે, પણ મને ખાતરી છે તમે બન્ને થઇ તે જરૂર કરી શકશૉ. લીનાબેન અને સમીરભાઇ બન્ને મનમાં પોરસાય છે, સોળ વર્ષની તેમની પૌત્રી આજે ઘરની વડીલ બની જવાબદારી ઊઠાવી રહી છે, લીનાબેન બોલે છે, “મારી સમજુ ડાહી દીકરી અમે જરૂર પ્રયત્ન કરીશું,બેટા તું તારી મમ્મી માટે કેટલી બધી ચિંતા કરે છે, અમને તારી ચિંતા થાય છે, બેટા તું તારા ભણવામાં અને ખાવા પીવામાં બરાબર ધ્યાન આપજે,”

” દાદી તમે મારી ચિંતા નહી કરો, દાદી આ એકવીસમી સદીમાં બધા ટીનેજર મલ્ટી ટાસ્ક કરતા હોય છે,”

સમીરભાઇઃ કહે “તોય બેટા ક્લાસમાં બરાબર ધ્યાન આપવાનું”

“ અરે દાદા તમે નકામી ચિંતા કરો છો, ક્લાસ મિસ થાય તો પણ ટીચર અમારું હોમ વર્ક અમને ઇ મેલમાં મોકલી આપે,અને ક્લાસમાં શું શીખવ્યું તે પણ અમે અમારો પાસ વર્ડ મુકી ઇન્ટરનેટ પરથી જાણી શકીએ,”

“અરે વાહ તો તો હવે સ્કુલમાં જવાની જરૂર જ નહી બધા ઘેર બેઠા ભણી શકે,”

“ હા દાદા અત્યારે ઘણા પેરન્ટસ હોમ સ્કુલમાં પોતાના બાળકોને શીક્ષણ આપે છે”

“.સરસ,કિંજલ હવે તું ઘેર કેવી રીતે જઇશ? હું તને મુકી જાઉં”

“ ના દાદા મારા પપ્પા મને લેવા આવશે ત્યાં સુધી અમે બન્ને અમારા પ્રોજેક્ટ પર કામ કરીશું”.

બીજે દિવસે સવારે લીનાબેન વહેલા ઉઠ્યા. ચા બનાવી બન્ને જણા ચા નાસ્તો કરતા હતા અને દ્રષ્ટી આવી “મમ્મી તમે ચા બનાવી?”

“ હા બેટા તું ગઇ કાલે રાત્રે મોડે સુધી દીર્ઘ સાથે જાગી. પરોઢિયે પાછી દીર્ઘ માટૅ ઉઠી, એટલે અમને થયું તું આજે આરામ કરે તે સારું, હમણાથી તારું વજન પણ ઉતરી ગયું છે”

, દ્ર્ષ્ટીની આંખોમા પ્રેમ ઉભરાઇ આવ્યો, લીનાબેનને ભેટી “મમ્મી તમે કેટલા સારા છો મારા મમ્મી તો ઇન્ડીયામાં, અહી તમે છો એટલે મને જરાય મારા મમ્મીની ખોટ નથી જણાતી,”

“તું મને તારી મમ્મી માનતી હોય તો મારું માનતી કેમ નથી?”

“ શું નથી માનતી?”

“ હું કહું તે માનીશ,”

“ હા હા મમ્મી જરૂર માનીશ કહો”, “બેટા અત્યારે અભિને ઉઠાડ તેની બસ ચૂકી જશે તો તારે કે પપ્પાએ મુકવા જવો પડશે,”

“ હા હા એ તો હું ભૂલી જ ગઇ,”

તુરત ઉપર ગઇ અભિ તો ઉઠી ગયેલો તૈયાર થઇને નીચે ઉતરતો હતો, બન્ને બાળકો મમ્મીના મૂડ સ્વીંગથી પોતાની જાતે જ બને તેટલું કામ કરી લેતા.

ઇશ્વર ખૂબ દયાળુ છે. નાના બાળકોને ઘરના વાતાવરણને અનુકળ એડજસ્ટ થવાની સમજણ ઇશ્વર આપી જ દે છે. દ્રષ્ટીએ અભિને ઉંચકી લીધો ચુમી કરી

“મારો રાજા બેટો વહેલો તૈયાર થઇ ગયો, મમ્મી સાથે નાસ્તો કરશે?”

“ હા મમ્મી આજે મને ફ્રેન્ચ ટૉસ્ટ બનાવી આપને,” ચોક્કસ દ્રષ્ટી ખૂશ થઇ ગઇ, બન્ને મા દીકરાએ સાથે બ્રેકફાસ્ટ કર્યો, દ્રષ્ટી આજે પોતે અભિને બસ સ્ટૅન્ડ સુધી મુકવા ગઇ.

આ દ્રષ્ય જોઇ સમીર અને લીના એકબીજાની સામે જોઇ મલકાયા.

સમીરઃ”અરે લીના તે સવારના પહોરમાં શું મંત્ર પઢાવ્યો કે દ્રષ્ટી પહેલા જેમ વર્તવા લાગી.”

લીનાઃ “જોજોને થોડા સમયમાં બધુ બરાબર થઇ જશે.”

“હા હા એની તો મને ખાત્રી છે, તે અને બીજલે બરાબર બીડુ જડપ્યું છે, દ્રષ્ટીની વેદનાનો અંત આવી જ જવાનો.”

લીનાઃ” આવવાનો જ દુઃખનું ઑષડ દહાડા”.

સમીરઃ “અરે આ તો દહાડા ને બદલે મહિનાઓ વર્ષો થઇ ગયા તેનું શું?”

લીનાઃ “નાની ઉંમરમાં દુઃખ પડે તેના ઘા ઉંડા હોય રૂજાતા વાર લાગે.”

દ્રષ્ટી આવી તુરત પુછ્યું મમ્મી બોલો “તમારી શું વાત છે?”

“ અરે તે તો બરાબર યાદ રાખ્યું,”

“ રાખું જ ને મે તમને વચન આપ્યું છે તમારી વાત માનીશ બોલો શું વાત છે?”

બેસ, દ્ર્ષ્ટી મમ્મીની પાસે બેઠી લીનાબેન માથે વહાલભર્યો હાથ ફેરવતા બોલ્યા “જો બેટા તારું વજન ઘટતું જાય છે તેની અમને બન્નેને ચિંતા થાય છે, બીજલનેય તારી ચિંતા થાય છે, તો તારે

અમારા ત્રણે ખાતર આ સોમવારે ડૉ. પાસે આવવું પડશે,”

“હા ભલે આવીશ પણ હું ખોટા ખોટા ટેસ્ટ માટે તૈયાર નહી થાઉ,

“બેટા આ ડો ને પૈસાની કંઇ પડી નથી એ તો દર્દીની સેવા જ કરે છે બહુ જ સારા છે.”

“ સારું મમ્મી આવીશ.”

“બેટા આજે મને બીજલ અને તારા પપ્પાને સેર લોહી ચડશે.”

સોમવારે સવારે નવ વાગે ત્રણે જણ ડૉ આલોકની ઑફિસના વેટીંગ રૂમમાં બેઠા હતા, નર્સ આવી ત્રણેને ડૉ ની ઓફિસમાં લઇ ગઇ. સાયક્યાટ્રિસ્ટ ડૉ. આખા ફેમિલીને દર્દી વિષે પૂછે,બીજલને તો ફોન પર જ તેની મમ્મી વિષે પુછી લીધેલ. સૌથી પહેલા સમીરને પુછ્યું “બોલો વડીલ દ્રષ્ટી માટે તમારે શું કહેવાનું છે? દ્રષ્ટી તમારું ધ્યાન રાખે છે? તમને સમયસર રસોઇ બનાવી જમાડે છે?”

સમીરઃ”ડૉ સાહેબ દિવસ દરમ્યાન અમારા બધાના કામ કરે છે, અમને દુઃખ એ છે પોતે પોતાના શરીરનું ધ્યાન નથી રાખતી, આજે દસ વર્ષ થયા મારા દીકરાના સ્વર્ગવાસ થયાને, તે હકીકતને દ્રષ્ટી માનવા તૈયાર નથી, રોજ રાત્રે તેના બેડરૂમમાં દીર્ઘ સાથે વાત કરે, ડાયરી લખે કોઇ વાર હસે કોઇ વાર મોટે મોટેથી અકારણ રડે, આને બીજલ રોગ માને છે. આ ભ્રમમાં એ ક્યાં સુધી જીવશે!! આ ભ્રમ હટે, વર્તમાનનો સ્વીકાર કરે તેવો કોઇ ઇલાજ ખરો?”

લીનાઃ “ડૉ સાહેબ સાજના જમવાની ડીસ રૂમમાં લઇને જાય દીર્ઘ સાથે જમવા,ડાયરી લખ્યા કરે મોટેથી રડે, અને થાકીને જમ્યા વગર સુઇ જાય,આમ ક્યાં સુધી ચાલે?આ રોગ કહેવાય તો તેનું નિરાકરણ કરો”.

ડૉ આલોકઃ “હા દીકરી બીજલ- લીનાબેન તમારી વાત સાચી છે અકારણ મોટૅ મોટૅથી રડવું, હસવું,અવાસ્તવિક ભ્રમમાં જીવવું એ રોગ કહેવાય, અને તેનું નિરાકરણ પણ શક્ય છે. આપણે નિર્ણય લઇએ તે પહેલા મારે દ્રષ્ટી સાથે વાત કરવી જરૂરી છે.”

દ્રષ્ટી તરફ ખૂરશી ફેરવી, માથે હાથ મુકી પુછ્યું “દ્રષ્ટી તું કેમ છે? તારી કોઇ ફરિયાદ?

ડૉ,સાહેબ હું તો મઝામાં છું, પરંતુ આ બીજલ મને જરાય સમજતી નથી.તેનું તો ગુગલ જ્ઞાન,તમે જ કહો એ કંઇ સાચું જ્ઞાન કહેવાય?માત્ર સોળ વર્ષની દીકરીને હું કેમ કરી સમજાવું?”

ડૉ. આલોકે તુરત જ પુછ્યું “શું સમજતી નથી?”

ડો.આલોક જગત્યાનીએ દ્રષ્ટીની સંવેદનાઓ ખોલવાની તક ઝડપી લીધી

દ્રષ્ટી કહે છે “ બીજલ કહે છે મમ્મી તું ભ્રમ માં જીવું છું પણ હું માનુ છું કે મને દીર્ઘ દેખાય છે અને દીર્ઘ પણ ખરો છે તે બીજલને કે કોઇને દેખાતો નથી.

“હા તે દીર્ઘની ચતુરાઇ છે. તે તને એકલીને જ દેખાય અને બાકીનાં કોઇને ના દેખાય તેને શું માનવું?”

“મારું કહ્યું માને તો એક વાત કહું?”

“ એક વાત મને કહે કે તું દીર્ઘને ભાવતું ખાવાનું રોજ બનાવે છે. પણ બીજે દિવસે એમનું એમ જ પાછુ આવે છે તેનું શુ? જો દીર્ઘ ખાય તો તેની થાળી ચોખ્ખી તો હોવી જોઇને?”

“ હા બીજલ આવી જ વાતો કરીને મને ગુંચવ્યા કરે છે..

 

Advertisements
This entry was posted in અવર્ગીકૃત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s