“કયા સંબંધે”(7) ઘનશ્યામ વ્યાસ ​

મારું નામ રચના,અને મારી બાનુ  નામ રમા અને બાપુજીનું નામ રમેશ.

અમારો શેરબજારમાં  ખુબ સારો અને મોટો કારોબાર હતો અને બીજો ભાગીદારીમાં પણ કામ કાજ હતું. મારા બાપુજી થોડા રંગીન મિજાજના ખરા પણ બા એકદમ ગામડાની ગમાર,બંનેના લગ્ન ગામડામાં થયેલા,મુંબઈ આવી વસ્યા પણ બા ના વર્તનમાં કોઈ ફેરફાર આવે નહિ,મારી ઉમર ત્યારે ખુબ જ નાની એટલે બહુકાંય ખબર પડે નહિ પણ જાહોજલાલી જોઈ હતી. મસમોટો બંગલો અને ચાર ચાર નોકરો  હતા.  મંદિરે જવા માટે એમ્બેસેડર મોટર પણ હતી.

બાપુજી શનિવારે કલબમાં જતા રહે અને રવિવારે સાંજે જ ઘરે આવે,પણ બા ને કંઈ ગતાગમ પડે નહિ એટલે બધું ચાલ્યા કરે.

અચાનક બાપુજીને  એમના ભાગીદાર સાથે ધંધામાં કંઈક થયું અને બાપુજીએ ભાગીદારી છોડી દીધી  શેર બજારમાં પણ મંદી  આવી ગઈ અને બાપુજીએ ખુબ ખોટ સહન કરવી પડી,બા ને કાંઈ ખબર પડે નહિ માટે ચુપચાપ બધું જોયે રાખે.

એક દિવસ બાપુજી શનિવારે કલબમાં ગયા અને દસ દિવસ સુધી પાછા ન આવ્યા, બાને એમ કે વધુ કામ હશે એટલે રોકાઈ ગયા હશે.દસ દિવસ પછી જયારે ઘરે આવ્યા ત્યારે પછી એમનામાં ઘણો બદલાવ આવી ગયો હતો અને એકદમ માંદા જેવા થઇ ગયા,એક દિવસ અચાનક એમને લોહીની ઉલટી થઇ અને બે દિવસમાં જ ગામતરે ઉપડી ગયા,બા ને તો આમ પણ કાંઈ ખબર ના પડે.અને હું તે વખતે દસમાં માં ભણતી હતી બે ત્રણ મહિનામાં અમારી ઉધારી વધતી ચાલી અને શાળામાં ફી ભરવાના પણ સાંસા પાડવા માંડ્યા,એવામાં એક દિવસ એક ભાઈ અમારે ત્યાં આવ્યાં  અને બાપુજી વિષે વાત કરતા આડકતરી રૂપે પુછ્યું  કે બચત કંઈ મુકી ગયા છે આમ પણ બા  ખાસ કાંઈ  જાણતા નહિ  એટલે કહ્યું કાંઈ ખબર નથી.એમણે  બા ને એમની સાથે બેંકમાં આવવા કહ્યું અને બા ને બેંકમાં લઇ ગયા અને પોતે જાતે તપાસ કરાવી અને બાપુજીના બેંકના ખાતા ની ભાળ મળી. એમના ખતમ 20,000 હજાર રૂપિયા હતા.ભાઈએ એમને પૈસા કઢાવવા મદદ કરી અને કહ્યું કે હું દર મહીને 10,000 રૂપિયા આપી જઈશ તમે ઘર ચલાવજો. મારી શાળામાં આવી આખા વર્ષની ફી ભરી ગયા અને મને કપડા દફતર ચોપડીઓં અપાવી

મેં જોયું કે આ ભાઈ મહિનામાં  એક બે વખત આવતા પણ પછી એમનું આવવાનું પણ વધી ગયું અને  બા પણ એમની સાથે વાતો એ વળગી જતા.

મેં જયારે બારમું ધોરણ પાસ કર્યું ત્યારે એ ભાઈ આવી ને મને મળ્યા  અને ભણતર બાબત પુછ્યું  અને હવે આગળ શું કરવું છે એમ પુછ્યું, મેં કહ્યું કે મારે મેડીકલમાં જવું છે, મેં ઘણી વિગતો ભેગી કરી છે પણ મેડીકલનો અભ્યાસ ખુબ ખર્ચ માગી લે છે. એ ભાઈ મને કહે તારું પરિણામ માર્કશીટની કોપી સ્કુલ છોડ્યાનું દાખલો મને આપી દે.

પંદર દિવસ પછી એમણે મારી પાસે આવીને મેડીકલમાં એડમીશન મળી ગયાની વાત કરી  અને તે દિવસે અમે બધાએ ઘરમાં લાપસી  ખાધી, બા એ તે દિવસે એમને ખુબ આગ્રહ કરી જમાડ્યા, જે દિવસે મારે કોલેજમાં જવાનું હતું ત્યારે ભાઈ મારી માટે 10 જોડી નવા કપડા એક નવી જાતની બેગ અને બા માટે ચાર નવા સાડલા લઈને આવ્યા.

એ ભાઈએ મને ખુબ શિખામણ આપી અને દયાન દઈ ભણવા પણ કહ્યું અને એમણે  મને ખુબ જ વહાલ કર્યું, મારી બાની આંખમાં આંસુ આવી ગયા  અને હું વધુ કૈક કહ્યું તે પહેલા ખુલ્લે મને ખુબ રડવા માંડી અને એમણે  પહેલી વખત બાપુજીને ખુબ યાદ કર્યા, મારા ભણતરના ચાર વર્ષ કયારે સમાપ્ત થઇ ગયા એની મને ખબર જ પડી નહિ પણ મારા ધ્યાનમાં ફક્ત એટલું જ આવ્યું કે હવે આ ભાઈ અમારા ઘરના એક સદસ્ય થઇ ગયા છે.  જેમ બાપુજી વર્તન કરે એવી રીતે મારી સામે વર્તન કરવા લાગ્યા અને મારી બાને  પણ તું કારેથી બોલાવવા  માંડ્યા મને ખુબ અજુગતું લાગતું પણ કોણ જાણે કેમ હું માત્ર જોઈ રહેતી.

એક દિવસ મેં એમને મારી બા સાથે મંદિર જતા જોયા અને મને ખુબ ગુસ્સ્સો આવ્યો,તેઓ ઠેક સાંજે ઘરે આવ્યા મેં મારો ગુસ્સો ઠલવતા બાને હિંમત કરી પુછ્યું  તારે આ ભાઈની  સાથે કોઈ આડ સંબંધ છે ? મારા  બાએ કહ્યું હું તો એને મારા ભાઈ સમજુ છું  મારા ખાટલે કોઈ જ ખોટ નથી આટલા વર્ષે તું તારી માં ને આવું કેમ પુછે  છે ?

બીજે દિવસે મેં એ ભાઈને પણ પુછયું  કે તમે અમને આ એટલી બધી મદદ કરી તો તમને મારામાં કે મારી માં મા કોઈ રસ છે એવું તો નથી ને ?એ ભાઈને ખુબ ગુસ્સો આવ્યો, મેં પગે લાગીને માફી માગી પણ આગ્રહ કરી પુછ્યું  કે આ બધી મદદ કરવાનું કારણ શું ?એ કશું બોલ્યા નહિ  અને જવાબ પણ ન આપ્યો અને વાત ને બે ત્રણ મહિના સુધી ટાળી હું ખુબ મુંજાતી, એક દિવસ ફરી મેં જીદ પકડી  ને કહ્યું તમારે મને કહેવું પડશે એમણે  કહ્યું કે હું ખુબ નાનો માણસ  છું  મને એક અજાણ્યા બેન આવીને મળ્યા અનેતામારા ઘરની મને રજે રજ વાત કરી માહિતી આપી અને પૈસાની મદદ નામ કીધા વગર કરવાની મારી પાસે પ્રોમિસ લઇ અહી મોકલ્યો

મેં કહ્યું મારે એમને મળવું જ પડશે એણે મને કહ્યું હું પૂછી જોઈશ હું બંધાયેલો છું આમ વાત ફરી એક મહીના સુધી,  કોઈ બહાના બતાવી ટાળી પણ મારી જીદ પાસે નમતું મૂકી મને મેળવવાનું નક્કી થયું

પહેલા થયું બા ને પણ હું લઇ જાઉં પણ ખુબ વિચાર્યા પછી થયું પહેલા હું જ મળી લઉં પછી વાત  અને મને મળવા લઇ ગયા હવે મોટી હવેલી જેવું ઘર હતું અંદર જતા એક જાજરમાન સ્ત્રી  ખુબ દેખાવડી સફેદ હકોબાના સાડલામાં આરામ ખુરસી પર બેઠી હતી મને નામથી પણ ખુબ માન થી એમની નજીક બોલાવી અને મને ખુબ વહાલ કર્યું  મારો ક્રોધ ,અંદરનો આક્રોશ અને મારા અનેક સવાલ જાણે થોડીવાર માટે ઓગળી ગયા, પૂછવાનું હું બધું જાણે ભૂલી ગયી

હું ગુપચુપ બેઠી રહી ક્યારેક રડતી તો ક્યારે આંસુ લુછતી એમને જોઈ રહેતી મારા સવાલો  આંસુ બની નીકળ્યાં  અને એ જાણે બોલ્યા વગર બધું સમજી ગયા મેં એકાદ કલાક પછી એમને સીધો જ સવાલ પૂછ્યો કે તમે અમને આટલી બધી મદદ આટલા વર્ષ કેમ કરી ? અને આ ભાઈ અને મારી માં ને શું સંબંધ છે ?

એણે ખુબ નમ્રતા પૂર્વક કહ્યું  વાહ તું હવે મોટી થઇ ગઈ છે ​હું તને કહેવાની જ હતી પણ તારા મોટા થવાની રાહ જોતી હતી હવે તું સવાલ કરી શકે તેટલી મોટી થઇ ગઈ છો તો સંભાળ હું તારા બાપુજીની “રખેલ” છું, મારા પગ નીચેથી જમીન સરકવા માંડી,મને કહે તારા બાપુજી મને કહેતા ગયા કે મારી પત્ની અને મારી છોકરીનું ધ્યાન રાખજે ,હું રખેલ હતી પણ અમારી લાગણી ભાવના બધું એકબંધ હતા મારો  વ્યવસાય તને ક્યાંય આડો ન આવે માટે આ આડી વાતને  ક્યાંય ઉચારીશ નહિ અને હવે પછી મને મળવાનો પ્રયતન કરતી નહિ,આ વાત તારી માં ને કહીશ નહિ તને અમારા બંનેના સોગંદ છે અને પોતાના આંસુ છુપાવતા અંદર ચાલ્યા ગયા પણ ન દેખાતો એક તાર અમને જોડી ગયો જેના આચકાં થી જે આકાશમાં વિચરવાની પંખો મળી હતી તે અચાનક જાણે કોઈએ એક ઝાટકે કાપી નાખી….

મારા આંખમાંથી આંસુ સાથે મારા પિતાના માન સરી પડ્યા અને  હું નિશ્બ્ધ બની……..
ઘનશ્યામ વ્યાસ ​

Advertisements
This entry was posted in અવર્ગીકૃત. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s