સંસ્કાર (૯) ચંદ્રકાંત સંઘવી

“યસ, મિસ્ટર રાજ.”

“ગુડ મોર્નિંગ ,સર!”

“કેન યુ ટેલ મી વિટિઝ ધ મિનિંગ ઓફ, ‘રાજ’.”

“ઇત મીન્સ કીંગ”

“હો,હો,હો સ્ટીવન જોરથી હસીરહ્યો. તારા નામનો અર્થ રાજા થાય અને તું

હાઉસ કિપિંગનું કામ કરે છે?”

“ના,સાહેબ હું તો ઘરમાં પણ હાઉસકિપિંગ જ કરું છું!” રાજ પોતાની જાત ઉપર હસ્યો.

સ્ટીવન, ‘રાજ! એ તો બધા જ કરે.’

રાજ,’ના સાહેબ–આઈ મીન મેડમ યોર વાઈફ સાથે કામમા સાથ આપવાનો ને!

“ઓહ, યસ,ચાલ સરસ કોફી લઈને ગાર્ડનમાં આવ મારે મારા ‘જેમ’ને વોક કરાવવાનો છે.

સ્ટીવન બહાર તેના જર્મન શેફર્ડ કુતરા ‘જેમ’ને લૈને ગાર્ડનમાં ફરવા લાગ્યો.. થોડી વારમાં રાજેન્દ્ર કોફીનો મોટો મગ લઈને આવ્યો અને ગાર્ડન ચેર પાંસેના સ્ટૂલ ઉપર ગોઠવ્યો.

“ સર એની બીસ્કીટ..પેસ્ટ્રી..બ્રેડ..?”

“નો થેંક્સ.”.સ્ટીવન આજે વાતો કરવાનાં મૂડમાં હતો..અને રાજેન્દ્ર હળવા થવાનાં મૂડમાં.

“સર! યોર જેમ ડોગ બાઇટ?”

નો નેવર..ઓનલી બાર્ક..નેવર બાઈટ.

રાજેન્દ્ર ઉભો હતો તેની આજુ બાજુ ચારે તરફ ‘જેમ’ ફરીને સુંઘી રહ્યો હતો..તેના ગળામાં ચળકતા બદામી રંગનાં પટ્ટા ને તે જોઇ રહ્યો અને ધીમે થી તે બબડ્યો.. આઇ કેન નોટ ઇવન બાર્ક..રાજેન્દ્રની સામે સ્ટિવન જોઇ રહ્યો હતો અને રાજેન્દ્ર ‘જેમ’ સામે જોઇ રહ્યો. તેની આંખો ઉભરાઇ આવી.

સોરી સર..જસ્ટ કમીંગ કહી રાજેન્દ્ર મોટેલ તરફ ભાગ્યો..વેદનાનાં કમાડ આજે તુટી પડ્યા હતા..અંસુઓની ધારો વહેવા માંડી હતી…વૉશ બેઝીનમાં જઇને મોં સાફ કરી સ્વસ્થ થવાનો ડૉળ કર્યો.. સ્ટીવને રૂમ ચેક આઉટ  કર્યો..અને રાજેન્દ્રને ૫ ડોલર ટીપમાં આપ્યા.. રાજેન્દ્રે બેગો સ્ટીવન ની ગાડીમાં મુકી અને સલામ કરી.

સ્ટીવન નો રૂમ નં ૯ સાફ કરવા તે અંદર ગયો ત્યારે આખી મોટેલ લગભગ ખાલી હતી..ખાસ કંઇ કામ નહોંતુ. અમેરિકાનો મોટેલ બીઝનેસ આમેય સાંજે ચાર વાગ્યા થી રાતના ત્રણ વાગ્યા સુધી ભરતી રહે..

દુર દુરના પ્રવાસ કરતા પ્રવાસીઓ સાંજે મોટેલમાં પહોંચે.. રાત્રે રોકાઇ આરામ કરીને બીજે દિવસે નીકળી જાય..્રંગ રેલીયા કરવા વાળા પણ સાંજે આવે અને મધરાતે નીકળી જાય.ંહિયા કોઇ કોઇની પંચાત નથી કરતુ..કોઇની અંગત જિંદગીમાંકોઇ ડોકીયુ નથી કરતુ.

રૂમ સાફ કરતા કરતા પલંગનાં ઓછાડને બેડ સપ્રેડ કરી રહ્યો હતો ત્યારે ડોલી સાથે અમેરિકામાં આવ્યા પછીનાં દિવસો તેને યાદ આવી ગયા..ડોલીનાં એપાર્ટ્મેંટમાં જિંદગીમાં પહેલી વાર કીંગ સાઇઝનાં પલંગમાં તે આળોટતો હતો..કદાચ તેના ઘરનાં રૂમનું કદ આ કીંગ સાઇઝનાં પલંગ કરતા ઓછુ હશે..જોકે ત્યાં તો બેડરૂમ જ ક્યાં હતો?

આવડો મોટો બેડ? અને ડોલીનાં સુડોળ શરીર અને તેનું ઐશ્વર્યનએ જોઇને રાજેન્દ્ર તો પાગલ થૈ જતો હતો. એને પ્રશ્ન થતો કે ડોલીએ મારામાં એવું તે શું જોયું કે મને અહીં આ સુખમાં ભાગીદાર બનાવ્યો?શરુઆતનાં બે વરસ તો ડોલીનો સહવાસ અને તેના પ્રેમની ભુરકીઓએ તેને પાગલ રાખ્યો.. તેના પહેલા પતિનો ડીકીને પણ તે વહાલ થી રાખતો અને ડીંકી પણ રાજેન્દ્રનાં માયાળુ વર્તન થી વળી ગયો હતો..

ડોલી તેના કામે સાંજે ૩ વાગે નીકળે અને રાતનાં બે વાગ્યે પાછી આવે.રાજેંદ્રની તાકાત નહીં કે તે પુઃએ કે તુ ક્યાં જાય છે અને ક્યારે આવશે..તારી એ જોબ શું છે શું કમાય છે.હોટેલનાં તેના સાથી કર્મચારી કહેતા કે બીજી શીફ્ટ તો આવી જ હોય,,તને રહેવા મળ્યુ છે ને? બીજા બધા તો ચોરની જેમ અમેરિકામાં દાખલ થાય પણ તુ તો કાયદેસર આવ્યો છે..

રાજેન્દ્ર સાંભળતો સૌનું અને કોઇને કશું કહેતો નહીં પણ અંદર અને અંદર ઘુંટાતો..તે વિચારતો કેવી જિંદગી છે હું પહેલી પાળી ભરીને આવું ત્યારે તે કામે ચઢે અને રાતે તે આવે ત્યારે હું ઘસઘસાટ ઉંઘતો હોઉ સવારે જાગુ ત્યારે તેના કપડા અવ્યવસ્થીત હોય.. એને બચાડીને કેટલું કામ કરવું પડે છે..

રુમનં ૯ થઇ ગયો.કુશન કવર બદલાઇ ગયા..રૂમમાં ઐર ફ્રેશનર છંટાઇ ગયા..ગંધાતા ટ્રેશ કેનો નીકળી ગયા..રૂમ નવા દુલ્હા દુલ્હન માટે સજી ને તૈયાર કર્યા પછી બહાર નીકળ્યો..ત્યાં સુધી ડોલીમાં તેનું ધ્યાન રહ્યું..સમયનાં પન્ના પલટાતા ગયા.. મહિનાઓ પુરા થઇ વરસો બનતા ગયા

પગારનો ચેક તેણે કદી ના જોયો.. બધું રોકડમાં

સાંજે તૈયાર થઇને હાસ્યનું મહોરું પહેરી ડોલીનીકળે અને રાત્રે જ્યારે થાકેલી પાછી આવે ત્યારે કેવી લઘવઘર હોય છે?

બીજીજ પળેસ્ટીવનનો કુતરા ‘જેમ’ને ગળે બાંધેલ પટ્ટો યાદ આવી ગયો.રાજેન્દ્રને ગળે પરસેવો વળવા લાગ્યો. અને ડ્રેસિંગટેબલના કાચ સામે પહેલી વખત બોલ્યો જોરથી—

“હા, હું યે પટ્ટાવાળો ( પટાવાળો) છું .વડોદરામાં સાહેબનો પટ્ટાવાળો હતો.—અંહી ડોલીનો પટ્ટાવાળો છું.—હું કૂતરો છું —રાજેન્દ્ર કૂતરો –તેની આંખોમાં લાલાશ આવી ગઈ. શરીર ધ્રુજવા લાગ્યું. મારો ઉપયોગ કરવા ડોલી મને અમેરિકા લઈને આવી.તેના છોકરાને સાચવવા માટે લઈ આવી.શું એ મારી પત્ની છે? કે એ મારી માલિક છે? શું હું તેનો ગુલામ છું? આજે આ પાર કે પેલે પાર !

મોટલમાંથી વહેલો નિકળી રાજેન્દ્ર ઘરે આવ્યો. ડોલી તેને ઘરે વહેલો આવેલો જોઈ ચમકી !

ડોલી,’કેમ રાજ આર યુ ઓ.કે’ ?

રાજેન્દ્ર,’ ના મજા નથી,મારું માથુ ફાટ ફાટ થાય છે’.

ડોલી,’ એવું બધું અમેરિકામા ન ચાલે ! માથુ દુખે તો દવા લઈ લેવાની.’ અંહિ એમ ન કરીએ તો રસ્તા ઉપર ભિખારીની જેમ ‘હેલ્પ’નું પાટિયું લઈને ફરવું પડે. નો, નોટ અગેઈન,તારો ભાર હું થોડી ઉપાડવાની છું?’

રાજેન્દ્રને આઘાત ઉપર આઘાત લાગતા હતાં છતાં પણમાથું પકડીને ગુમસૂમ બેસી રહ્યો.

જ્યારે ડોલી નિકળી એટલે પાંચ મિનિટમાં તેની પાછળ પીછો કરતો રાજેન્દ્ર ગાડીમાં નિકળ્યો.

ઓહ માય ગોડ, હે ભગવાન , આતો હોટલમાં જાય છે! રાજેન્દ્ર છૂપાઈને ઉભો રહ્યો. ડોલી અંદર ગઈ એટલે થોડીવાર પછી રિસેપ્શન ડેસ્ક પર જઈ પૂછ્યું, આઇ વોન્ટ ટુ ટોક ટુ ડોલી પ્લિઝ’.

‘હંડ્રેડ ડોલર પર અવર.. પ્લીઝ પે કેશ ફર્સ્ટ’

‘હેં! યા?વોટ?

‘ગો અહેડ એન્જોય મેન..વાત કર, ડાન્સ કર કે જે કરવુ હોય તે કર.. રુમ નં ૯..

‘ ઓહ! ડોલી.. તું શું કરેછે? વેશ્યા જીવન.. છી! તેને અંદરથી ઉલટીનાં ઉબકા આવવા માંડ્યા..

આ શરીર વેપલો..અધમ આવકો..ક્યાં સુધી ચાલશે આ બધુ? આ હાડ ચામ માં હું પણ સંડોવાયો?

રાજેન્દ્ર્ના પસ્તાવાનો પાર ન રહ્યો. તે લથડિયા ખાતો બહાર નીકળી આવ્યો.

આજે તેની સમક્ષ ગભરૂ નીરૂ અને દીકરો અનુજ તરવરી ઉઠ્યા.

ઓહ! નીરૂ! ક્યાં હું ડોલીના ચકડોળમાં ફસાયો ? હેં ભગવાન મારા કુટુંબીઓને છેહ કર્યો હતો ને? તેથી મારું પણ જીવન રોળાઇ ગયું…

Advertisements
This entry was posted in સંસ્કાર. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s