સંસ્કાર (૬) – રાજુલ શાહ

આજે નીરુને સવારથી જ કોઇ અમંગળ ઘટના બનવાની હોય એમ અંદરથી જ ફફડાટ થયા કરતો હતો.

રહી રહીને જાણે એની  જમણી આંખ ફરકતી હતી. આમ તો નીરુ આવી કોઇ બાબત પર ધ્યાન આપે એવી ય નહોતી તો પછી આજે જ કેમ આવુ થયા કરતુ હતુ? રાજેન્દ્ર કોઇ કામ માટે મુંબઈ જઉ છું પાછા આવતા વહેલુ મોડુ થાય તો ચિંતા ના કરવાનુ ય કહીને ગયો હતો પણ કોણ જાણે કેમ નીરુ ને રાજેન્દ્ર ઘણો દૂર -ઘણો આઘો અને કદાચ ક્યારેય પાછો ન મળે એટલો દૂર ચાલી ગયો હોય એવી સતત લાગણી કોરી ખાતી હોય એમ થયા કરતુ હતુ.  આજે રાજેન્દ્રને મુંબઈ ગયે ત્રણ દિવસ થઈ ગયા હતા પણ કોઇ ખબર અંતર , કોઇ ફોન કે કોઇ સંદેશો સુધ્દ્ધા આવ્યો નહોતો. એટલે હ્રદય થોડુ ફફડાટ અનુભવી રહ્યુ હતુ. મોબાઇલ પર સતત સ્વીચ ઓફનુ રટણ ચાલુ હતુ. આવુ તો ન જ બને ને?

હા, કદાચ એના મોબાઇલમાં રૂમિંગ સર્વીસ નથી એટલે રાજેન્દ્રએ ફોન બંધ રાખ્યો હોય એવુ બને . પણ એ તો ક્યાંકથી ફોન કરી શકે ને?

આમ તો સવારે ઉઠીને વડીલોને વંદન કરી , રોજના કામે તો લાગી હતી. અનુજને સ્કુલે મોકલવા માટે તૈયાર કર્યો. એનો નાસ્તો ભર્યો અને સમય થતા જમાડીને વ્હાલપૂર્વક વિદાય કર્યો. હવે બાકી રહેતુ હતુ રોજનુ કામ , એ પણ એણે આટોપવા માંડ્યુ. નીરુની એક આદત હતી, એ ક્યારેય કામને બોજ માનીને કામ નહોતી કરતી. એટલે એને ક્યારેય કામ વેઢારવુ પડ્યુ હોય એવુ લાગ્યુ જ નહોતુ. દરેક કામ એ પુરતા રસથી કરતી અને કોઇપણ કામને લીધે એને કયો ફાયદો થાય એ શોધ્યા કરતી. શરીરની ચુસ્તી-સ્ફુર્તી જાળવવાની આગ્રહી નીરુ ઘરના કામમાં પણ એની ચુસ્તી-સ્ફુર્તી જળવાય છે એમ માનીને ખુશ જ રહેતી. સવાર સવારમાં મીરાના ભજનો , ક્રિષ્ન સેવા કે એવા જ કોઇ ભક્તિ સભર ગીતો સાંભળતા રસોઇ કરવાની ટેવને લીધે એ હંમેશા ખુશ મિજાજમાં જ રહેતી. આજે પણ એણે મીરાના ભજનોની કેસેટ ચાલુ કરીને કામ ચાલુ તો કર્યુ પણ મનની ડામાડોળ સ્થિતિના લીધે એ ભજન કે કામ કશાની સાથે તાદાત્મ્ય ન સાધી શકી. દિવસ આગળ વધતો ગયો , કામ પણ આગળ વધતુ ગયુ પણ નીરુની મનની અકળામણ ભરી  સ્થિતિ તો ત્યાંની ત્યાં જ , એમની એમ જ રહી.

રેણુકાબેનને પણ નીરુના મનની સ્થિતિ, મનનો ઉચાટ પહોંચ્યો હોય એમ ચિંતિત બની ગયા પણ નીરુ આગળ સ્વસ્થતા જાળવવા મથતા રહ્યા. રાજેન્દ્રની પસંદગીની નીરુ એના સાલસ સ્વભાવના લીધે ક્યારે પોતાની પસંદ બની ગઈ હતી એ તો રેણુકાબેનને યાદ નહોતુ પણ એક વાત હવે કાયમની બની ગઇ હતી કે હવે તો  રાજેન્દ્ર સાથે લોહીના સંબંધ હોવા છતાં નીરુ સાથેના લાગણીના સંબંધ ઉત્તરો ઉત્તર બળકટ બની ગયા હતા.

ઘરમાં ફુદ્દાની જેમ ફરકતી નીરુ આજે કશુ જ બોલ્યા ચાલ્યા વગર જે રીતે કામ કરે જતી હતી એ જોતા આજે એ કામ વેંઢારતી હોય એવુ સતત લાગતુ હતુ. છેવટે  નીરુને બોલતી કરવા પાસે જઇને પુછ્યુ.

” નીરુ , રાજેન્દ્રના ગયાને ત્રણ દિવસ થયા છે કોઇ સમાચાર? ક્યારે આવવાનો છે એ?  કઈ કહીને નથી ગયો? ”

” બા મને કશી જ ખબર નથી…મનની અકળામણ બહાર ન આવે એમ થોડા સંયંત સ્વરે નીરુએ જવાબ તો આપ્યો પણ એના અવાજની ધ્રુજારી છાની ક્યાં રહેવાની હતી ?

” એક કામ કરને, એની ઓફીસમાં ફોન કરીને પુછી જો. ઓફીસનુ કામ લઇને ગયો છે તો ત્યાં તો ખબર હોવી જ જોઇએ ને?”  એનો અત્તો-પત્તો તો પુછી જ શકાય ને? ”

ઓત્તારી , આવી સાદી સીધી વાત મને કેમ ન સુજી? સવાર આખી ઉચાટમાં પસાર કરી પણ આવી અક્કલ કેમ ન ચાલી? નીરુ સહેજ હળવાશ અનુભવી રહી.

” બસ બા, આટલી રોટલી આટોપી લઉ પછી ફોન કરીને પુછુ .

” રોટલીને મુક તડકે ને પહેલા ફોન કર..ક્યારની અજંપામાં ફરે છે અને મને ય અજંપામાં રાખે છે. ખબર છે ? સવારથી તારુ પડી ગયેલુ મ્હોં જોઇને મને તો પ્રભુ સેવામાં ય ધ્યાન નહોતુ રહેતુ. જા ફોન કરીને સમાચાર જાણ  હૈયે થોડી ધરપત થાય. ”

“હા, હમણાં જ કરુ છું.

અરે હા! હું ય ભુલી..પાછુ એક કામ બાકી હશે ત્યાં સુધી તુ  બીજુ હાથ નહી ધરે..  લાવ બાકીની રોટલી હું આટોપુ છુ પણ મહેરબાની કરીને તુ જે હોય એ જાણીને મને કહેતી જા.”

નીરુ એ રેણુકાબેનના હાથમાં વેલણ થમાવી દીધુ.. આમ તો આ એના સ્વભાવ વિરૂધ્ધની વાત હતી. બને ત્યાં સુધી એને કોઇ કામ રેણુકાબેનને કરવુ પડે એ મંજુર નહોતુ. પણ આજે તો કામમાં એનુ જ ચિત્ત ક્યાં રહેતુ હતુ?

પણ ફોન કરીને તો એ ઉપરથી સાવ જ બઘવઇ ગઈ. જે સમાચાર ઓફિસથી મળ્યા એ તો સાવ જ અણધાર્યા હતા. રાજેન્દ્ર ઓફિસના કોઇ કામથી મુંબઇ  ગયો જ નહોતો. અને ઓફિસમા તો કોઇને એની ખબર જ નહોતી.

હવે? આ વાત બા ને કરવી કે કેમ એની અવઢવમાં એ ત્યાં જ ખોડાઇ રહી.ક્યાં શોધવો રાજેન્દ્રને? આવુ કેમ કર્યુ હશે? મુંબઈ ગયો હશે કે કેમ એ ય હવે તો શંકા થવા લાગી. અને મુંબઈ એવુ તો શું કામ આવી ગયુ કે ઓફિસમાં અને ઘરમાં કોઇને ય ન કહેવાય? નવી નોકરીની શોધમાં હશે અને ઓફિસમાં જણાવ્યુ નહી હોય? હમણાં હમણાંથી રાજેન્દ્રના સ્વભાવની બદલાયેલી તાશીર એને યાદ આવી ગઈ. પત્નિની તો વાત તો દૂર પોતાના લાડકવાયા અનુજને પણ એ હમણાંથી હડસેલતો હતો એ યાદ આવી ગયુ.

એવો તો કયો ભાર હશે માથા પર કે એ ઘરમાં  આમ ઉભડક જીવે આવતો અને જતો હતો? ઘરમાં જાણે એનો જીવ જ રહ્યો નહોતો . સતત ક્યાંક વહેંચાયેલો અને ખોવાયેલો રહેતો . ઘરમાં કે પોતાની સાથે સરખી વાત પણ કરતો નહોતો. તનથી ઘરમાં પણ મનથી બીજે  જ ક્યાંક રોકાયેલો હોય એવુ ય બનતુ. આજ સુધી આ વાતને નીરુ એ ખાસ ધ્યાન પર લીધી નહોતી. હા! ક્યારેક રાજેન્દ્રને બોલાવા કે પુછવા પ્રયત્ન કર્યો હતો પણ રાજેન્દ્રના ઉડાઉ અને કંઇક અંશે ઉધ્ધત જવાબના લીધે સહેમીને ફરી પુછવાની હિંમત કરી શકી નહોતી.

ઓ ભગવાન! એ વખતે ભલે ને થોડો ગુસ્સો સહન કરવો પડ્યો હોત પણ રાજેન્દ્રના પેટનુ પાણી તો માપી લેવાત ને? નીરુને ખરેખર હદ પાર વગરનો પસ્તાવો થયો કે એણે કેમ વાત વહેતી રાખી? જાણવા પ્રયત્ન કર્યો હોત તો કદાચે ય ખબર પડત.  હે ભગવાન! રાજેન્દ્ર કોઇ મુસીબતમાં હશે? ઓફીસમાં કે બીજે ક્યાંય કોઇ મુશ્કેલી ઉભી થઈ હશે? શું કરુ તો એનો કોઇ તાગ મળે?

“નીરુ…………

બા ની બૂમ સાંભળીને એ ચમકી. હવે? બા ને શું કહેવુ? જ્યાં પોતાને જ કંઇ ખબર નથી તો બા ને શું જાણ કરવી? પણ બા ને જાણ કરવાની જવાબદારી એને લેવાની જરૂર જ ના રહી. એને શુન્યમનસ્ક ઉભેલી જોઇને બા  આગળ કંઇ પુછે એ પહેલા તો ફોનની રિંગ વાગી. લાંબી રિંગ વાગ્યા છતાં નીરુ એ ફોન ન ઉપાડ્યો એટલે બીજા રૂમમાંથી આવીને રેણુકાબેને જ ફોન લીધો. ફોન પર રાજેન્દ્ર જ હતો. પણ રાજેન્દ્રએ જે વાત કરી એ સાંભળીને રેણુકાબેનનુ આખુ ય અસ્તિત્વ હચમચી ગયુ. કશું જ બોલ્યા વગર એ ડઘાઇ ગયેલી સ્થિતિમાં હાથમાં જ ફોન પકડીને ઉભા રહ્યા. હવે નીરુ આગળ આવી. બા નો ચહેરો જોઇને કશુંક અઘટિત બની ગયાનો અંદેશો તો આવી જ ગયો. રાજેન્દ્રને કંઇ થઈ ગયુ હશે? રસ્તામાં કોઇ અકસ્માત થયો હશે કે એથીય આગળ વધારે અકલ્પ્ય બની ગયુ હશે?

રેણુકાબેનના હાથમાંથી ફોન લઈને એણે કાને માંડ્યો. પણ ફોનમાંથી રાજેન્દ્રનો અવાજ નહી ધગધતો લાવા કાનમાં રેડાયો અને એ લાવાથી એનો કાન જ નહી એ ય આખી રોમેરોમથી સળગી ગઈ. શરીર જ નહી મન પણ  પળવાર બધિર બની ગયુ  અને પછીની ક્ષણે હ્રદયની ગતિ , લોહીનુ દબાણ એના આખાય અસ્તિત્વને ફાડીને બહાર આવી જશે એવુ લાગ્યુ. માથામાં હથોડા ઝીંકાતા હોય એમ ધમધમ થવા માંડ્યુ.હાથ પગ પાણી પાણી થઈને રેલાઇ જશે અને એ પોતે કડડભૂસ થઈ જશે એવુ લાગવા માંડ્યુ.

આ શું સાંભળતી હતી એ? રાજેન્દ્રએ એને છોડી દીધી હતી? એના અને અનુજ ના ભવિષ્ય માટે થઈને એનો વર્તમાન રોળી નાખ્યો હતો? રાજેન્દ્ર કહેતો હતો કે એ અમેરિકા પહોંચી ગયો છે અને હવે એ ત્યાંજ રહેશે. અહીંયા તો એનુ, રાજેન્દ્રનુ કે અનુજનુ  રાજેન્દ્રની કમાણીથી કંઇ જ ભલુ થવાનુ નહોતુ એટલે એણે પરદેશની વાટ પકડી હતી. ડૉલરિયા દેશમાં રહીને ડૉલરનો વરસાદ એ પત્નિ-પુત્ર અને પરિવાર પર  વરસાવશે એવી એની વાત હતી. ને એ ડોલરિયા વરસાદથી અનુજના ભવિષ્યનુ ઉત્તમ ખેડાણ થશે એવુ કંઇક કહેતો હતો.

ન કોઇ વાત, ન કોઇ વિવાદ અને સીધો જ ચુકાદો ? નીરુને પતિ કે પૈસો શું જોઇએ છે એ પણ ન પુછ્યુ?

હજુ તો પહેલા હુમલાના આઘાતની કળ વળે એ પહેલા તો બીજો અણધાર્યો હુમલો તો એ બિલકુલ સહી જ ન શકી. રાજેન્દ્રએ પરિવારના સુખ માટે પોતાના સુખની આહુતિ આપી એવુ કંઇક એ બોલતો હતો.એની વાત પરથી તો એણે સુખની આહુતિ નહોતી આપી પણ એનો પોતાનુ સ્વપ્નુ સાકાર કરવાનો સ્વાર્થી માર્ગ લીધો હતો એવો સૂર પકડાતો હતો. એણે ડોલરિયા દેશમાં પહોંચવા માટે કોઇ ડૉલીનો હાથ થામ્યો હતો. એનો અર્થ એ કે હવે નીરુ અને રાજેન્દ્ર  કાયમ માટે જુદા જ હતા. સપ્તપદીના સાત ફેરા ફરતા આપેલા કોલ જ ફોગટ હતા. રાજેન્દ્રના જીવનમાંથી નીરુની  જ બાદબાકી  થઈ ગઇ હતી .જે રાજેન્દ્રની આસપાસ એની દુનિયા વસતી હતી એ દુનિયા જ આખેઆખી વિખેરાઇ ગઈ હતી. આ નાનકડો માળો વિખેરીને રાજેન્દ્ર નામનુ પંખી બીજા જ કોઇ અનંત આકાશમાં એનુ ચણ શોધવા ઉડી ગયુ હતુ. હા ! રાજેન્દ્રએ એટલો તો સધિયારો આપ્યો કે એ જે ચણ ચણશે એમાંથી થોડાઘણા દાણા એ ઘર- પરિવાર માટે ય મોકલશે.

કયા મોઢે એ આ વાત કરતો હશે? હવે નીરુ ને સમજાયુ કે રાજ ક્યાં રાસ રમી આવતા હતા. તુટી ગઈ એ આખેઆખી. હ્રદય , મન , ચિત્ત સમગ્ર રીતે એ ભાંગી ગઈ. જે રાજેન્દ્ર પર એણે એનુ જીવન ન્યોછાવર કર્યુ હતુ એ જ એનુ જીવન વેર-વિખેર કરીને ચાલી નિકળ્યો હતો. અનુજને શું કહેવુ?

એ તો બિચારો પપ્પા મુંબઈથી આવશે અને હલવો લાવશે એવી આતુરતાથી સવાર-સાંજ રાહ જોતો હતો. એને કયા મોઢે કહેવુ કે બેટા, હવે હલવો નહી હર્શિશની ચોકલેટ આવશે? પપ્પા નહી પૈસા આવશે અને એ પણ એકના પચાસ થઈને?  પણ એ ચોકલેટ કે એ પૈસાને હાથ પણ કેમ લગાડાય?

સાવ જ માટી પગો નિકળ્યો? જેના આધારે એ આખુ ય આયખુ વિતાવવા તૈયાર થઈ હતી, બંધ આંખે જેનો હાથ થામીને ભવસાગર પાર કરવા નિકળી હતી એ મધદરિયે જ એને વહેતી મુકીને કોઇ અજાણ  નાખુદાના ભરોસે સાત સમુદ્ર પાર જઈને બેઠો હતો?  અરે  હા ! અજાણ તો પોતાના માટે હતી, કોને ખબર રાજેન્દ્રની સાંઠગાંઠ તો એની જોડે ક્યારની ય જોડાઇ ગઈ હશે? જે માણસ ઘરની બહાર નિકળવામાં પણ કેટલી વીસે સો કરતો હતો એ કઈ આમ ઉભા-ઉભ તો ઘરની બહાર ધરતીના છેક બીજા છેડે જઈને એમ ને એમ તો ન જ પહોંચી જાય ને? ક્યારથી એની કથાએ વળાંક લીધો હશે? સાવ જ એ આમ અંધારામાં જ રહી અને એના ઘરનો ઉજાસ બીજે ક્યાં ય જઈને ફેલાયો?

મગજની નસો ફાટફાટ થતી હતી. હમણાં જ જાણે એ કણે-કણમાં વેર-વિખેર થઈ જશે , બીજી ક્ષણે એ હતી ન હતી થઈ જશે એવુ લાગતુ હતુ.

રેણુકાબેને આગળ આવીને નીરુને પકડીને સોફા પર બેસાડી દીધી. જો કે પોતેય ક્યાં ઉભા રહી શકવાની શક્તિમાં હતા? કોણ કોને સાચવે? કોણ કોને સધિયારો આપે? લોકો કહેતા હોય છે ને કે ભર જુવાનીમાં બાપના કાંધે ચઢીને છોકરો જાય એનાથી વસમી કોઇ વાત નથી આ તો એનાથી ય વરવી વાત બની હતી. જુવાનજોધ છોકરો બાપ અને માની ઇજ્જતને પગ તળે ચાંપીને , પત્નિને આજીવન વિધવાથીય બદતર કહેવાય એવુ જીવન જીવવાની સજા આપીને  , પુત્રને બાપ વિહોણો મુકીને ક્યાંય પહોંચી ગયો હતો. કોને ખબર આના આંચકા કેવા ય આવશે? સમાજમાં કોને મ્હોં બતાવવા જેવુ રહેશે .. લાખ રૂપિયાની શાખ આમ ક્ષણમાં રોળાઇ જશે ? અને એ ય તે ઘરના જ કુળ દિપકથી? અરે વાહ ! આના જ માટે લોકો બાધા આખડીઓ રાખીને કુળને તારનારો માંગતા હશે? આણે તો કુળની આબરૂ તો દૂર , મા-બાપની પરવાની વાતે ય આઘી પણ પોતાની પરણેતર અને દિકરાનો ય વિચાર ન કર્યો? લોકો તો જન્મો જનમના સાથ નિભાવવાની વાત કરે આણે તો એક જનમે ય પુરો ના નિભાવ્યો?

કયા ચકડોળે એ ચઢ્યો ? કોના ફેરામાં એ ફેરવાઇ ગયો? આ નીરુનુ શું અને અનુજ ? છતા બાપે એ બાપની છત્રછાયા ગુમાવી બેઠો?  એને કેમ કરીને સંભાળી શકાશે ? શું કહીને સમજાવાશે?

બા..બાપુ? અચાનક નીરુથી રાડ પડાઇ ગઈ. બાપુને શું કહીશુ ?

હાય રે હજુ ય આ છોકરી એની ચિંતા કરવાના બદલે એના બાપુની ફિકર કરે છે? અને જેનો બાપ છે એ તો જીવતે જીવત તર્પણ કરી ગયો ને? એકદમ રેણુકાબેનથી ઠુઠવો મુકાઇ ગયો. ઢગલો થઈને બેસી પડ્યા.

એ પછીની સાંજ અને ત્યાર પછીના દરેક દિવસો સુધી ઘરમાં ચુલાના બદલે  હૈયા હોળી સળગતી રહી. રેણુકાબેનને થયા કરતુ કે એ નીરુ ને કેવી રીતે સાચવશે અને નીરુને થયા કરતુ કે એ કેમ કરીને બા- બાપુને સાચવશે? અનુજને તો જાણે નાના બાળકને રમકડું આપીને પટાવે એમ પટાવી દીધો કે પપ્પાને તો મુંબઈ હજુ થોડા નહી ઘણા વધુ દિવસ રહેવુ પડશે પણ જ્યારે આવશે ત્યારે તારા માટે બેગ ભરીને કપડા, રમકડા , હલવો અને ચોકલેટો લાવશે. અનુજ તો ખુશ ખુશ.

મમ્મી , આપણે પપ્પા આવશે ને ત્યારે સ્ટેશને લેવા જઈશુ હોં કે. હું તો હજુ એકે વાર ટ્રેનમાં બેઠો ય નથી . એના કરતા ચાલને મમ્મી આપણે ય થોડા દિવસ પપ્પા જોડે મુંબઇ જઇને રહી એ. ત્યાં તો મોટો દરિયો ય છે. મારે જોવો છે. અને મમ્મી ત્યાં તો બહુ બધુ જોવાનુ ય છે તો પપ્પાને કહેને આપણને ત્યાં એમની પાસે બોલાવે.

શું જવાબ આપે નીરુ? માંડ પોતે કઠણ થવા પ્રયત્ન કરે ત્યાં આવી વાતોથી ફરી એક વાર ચિત્ત ખળભળી જતુ. સવાર થતી રહી , સાંજ ઢળતી રહી અને રાત વિતે ફરી એક નવો દિવસ ઉગતો રહ્યો. પણ  ઘરમાં ફરી ક્યારેય એ ઉજાસ ના રેલાયો . બા-બાપુ, નીરુ સૌએ એક વાત સ્વીકારી લીધી કે હવે રાજેન્દ્રનુ અસ્તિત્વ આ ઘરમાં ફરી ક્યારેય નહી હોય.

તમારી વાત તમે જાણો પણ મેં તો એના નામનુ નાહી નાખ્યુ છે. હવે મારા જીવતે જીવ તો આ ઘરમાં એનો ટાંટીયો નહી હોય માટે મહેરબાની કરીને એની રાહ જોતા હો તો માંડી વાળજો.. ક્યારેક રાજેન્દ્રના બાપુને આક્રોશ ફાટી નિકળતો. નીરુ એ પણ અંદરથી એ હકિકત સ્વીકારી જ લીધી હતી. સ્વીકાર્યે જ છુટકો હતો કારણ કે હવે રાજેન્દ્ર પરત થવાનો નહતો અને પોતે પણ એને સ્વીકારી શકવાની નહોતી. હા! રેણુકાબેનના મનની સ્થિતિ જરા જુદી હતી. મા હતા ને ? પણ એ અત્યારે રાજેન્દ્રની મા બની ને નહી નીરુ ની મા બનીને વિચારતા હતા. આ છોકરીએ શુ ગુનો કર્યો હતો કે એને આમ અધવચાળે મુકીને એ ચાલ્યો ગયો? આની જીંદગીનુ શુ? બસ થોડા ફદિયા મોકલી દેશે એનાથી આનો અને અનુજનો જન્મારો કેમ કરીને વિતશે? અને બસ જીવનનમાં રૂપિયા જ બધુ છે? માણસનુ મહત્વ કંઇ નહી? અરે ભલા જરા પેટ છુટી વાત કરી હોત કે હાથ ભીડમાં રહે છે તો નીરુ ને ય હું તો નોકરી કરવા મોક્લત . હજુ તો મારા બાવડામાં એટલી તો તાકાત છે કે ઘર સંભાળી શકુ. સાવ આમ ને નોંધારી મુકીને જવા જેવી જડતા ક્યાંથી લાવ્યો? આ ઉંમરે આ અઘરી જવાબદારી કેમ કરીને પાર પડશે?

બસ કરો બા હવે ,જે ગયુ છે એની પાછળ આમ આટલો વલોપાત તમે કરશો તો હું કોના ટેકે ટકીશ? એક તમે તો છો કે જેના જોરે હુ ઉભી છુ. જો તમે જ ભાંગી પડશો કે તુટી જશો તો હું કેમ કરીને જીવીશ? હવે બસ કરો બા, ખમૈયા કરો  હવે આ જ મારુ ઘર છે અને ઘરનો એક દિકરો ગયો તો શું બીજો ઘર ના સંભાળી શકે અને હમણાં જ તમે કહ્યુ એ કરવાની મને પરવાનગી આપો.મને નોકરી કરવાની મંજૂરી આપો.અને એક વાત સમજી લ્યો કે  હું  કે અનુજ તમારી જવાબદારી નથી , જે આજ સુધી તમારા દિકરાએ  જવાબદારી  નિભાવવાની હતી એ  હવે તમારી અને બાપુ  જવાબદારી  મારી છે.

નીરુ, જ્યા મારો લોહી- માંસનો પિંડ જ મને આમ દગો દઈ ગયો ત્યાં હું તને કેવી રીતે બાંધી શકુ? બેટા, આ ઘરમાં જ્યાં સુધી તુ છો ત્યાં સુધી તુ જ મારી દિકરી અને તુ જ મારો દિકરો પણ આજે સાવ સાચા મનથી કહુ છુ તુ પણ મુક્ત છુ. અમારી જવાબદારીના લીધે તારે આ ઘરના ખીલે બંધાઇ રહેવાની જરાય જરૂર નથી. અમે તો ખર્યુ પાન કહેવાઇએ પણ પછી તારુ કોણ? તારી મરજી હોય તો તુ તારા ઘેર પાછી જઇશ તો ય વાંધો નથી અને એના કરતા ઉત્તમ તારુ બાકીનુ જીવન કોઇ એવો સધિયારો શોધીએ કે જેના ભરોસે તને સોંપીને અમે ય નિશ્ચિંત થઈ જઈએ.

બસ ને બા , આંગળીથી નખ વેગળા એ વેગળા જ ને? તમે કહ્યુ એમ જો સાચે જ તમારી દિકરી હોત , બનવાકાળ આ જે બન્યુ એ તમારી દિકરી સાથે આ બન્યુ હોત અને હું પાછી આવી હોત તો તમે મને આ ઘરમાં સધિયારો ના આપ્યો હોત? તમારી પાંખમાં ન લીધી હોત? તો પછી અત્યારે જ્યારે મેં આ ઘર અને તમને મારા માવતર માન્યા છે ત્યારે આમ જાકારો શીદને?

રેણુકાબેન શુ બોલે ? આમ તો હવે નીરુ જ એમનુ સર્વસ્વ હતી ને? પણ એમ  માત્ર પોતાના સ્વાર્થનુ કેમ વિચારાય ? એને આમ કેમ બાંધી રખાય? રેણુકાબેન ખરા મનથી માનતા હતા જે જો રાજેન્દ્ર પાછો ન જ આવવનો હોય તો નીરુને પણ એની વાટ પકડવાની  છુટ હોવી જ જોઇએ ને?

બા , મારા સમ છે જો હવે તમે  મનમાં જરાય ઓછુ આણો તો ..અને એક બીજી વાત તમારા દિકરા પૈસા મોકલે તો એ તમે કે બાપુ તમારા માટે જ રાખજો.. મારા માટે તો એ બિલકુલ ખપના નથી. જે માણસ જ હવે મારા જીવનમાં ન રહ્યો હોય એની એક પણ વાત કે વસ્તુ નુ મારા જીવનમાં કોઇ સ્થાન નથી. હુ મારી રીતે મારી અને અનુજ ની પરવરિશ કરીશ.

બસને નીરુ ? આંગળીથી નખ વેગળા એ વેગળા જ ને? રેણુકાબેને નીરુના જ શબ્દો એને પાછા વાળ્યા. જે માણસ તારા જીવનમાં નથી એ અમારા જીવનમાં પણ કયાંથી હોવાનો? અમારા માટે પણ એનુ નામ , એની એક પણ વાત કે વસ્તુનુ અમારા જીવનમાં કોઇ સ્થાન નથી. અને જે પૈસાની તુ વાત કરે છે ને તો તારા કે અનુજ  માટે સ્વીકરવાની વાત હતી અમારે હવે આ ઉંમરે કેવી અને કેટલી જરૂરિયાતો હોવાની જેના માટે એ નપાવટનો પૈસો અમે લઈએ?

અને સાચે જ રાજેન્દ્રએ મોકલેલો એક પણ પૈસો ઘરમાં ન રહ્યો ,એને સીધે સીધો વનિતાશ્રમમાં મોકલી દેવામાં આવ્યો અને રાજેન્દ્રને પણ સ્પષ્ટ મના કરી દેવામાં આવી.

બાપુ, મારી એક વાત તો સાંભળો, રાજેન્દ્ર કંઇ પણ બોલે એ પહેલા જ કડક શબ્દોમાં કહી દીધુ કે તેં આ ઘર છોડ્યુ એ દિવસથી જ તુ અમારા માટે મરી ચુક્યો છુ .. આજ પછી આ ઘરનો ઉંમરો પણ ના ચઢતો કે તારુ કાળુ મ્હોં પણ ના બતાવતો..

Advertisements
This entry was posted in સંસ્કાર. Bookmark the permalink.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s