શેઠ રમણનાથ રૂંગટા ખુન કેસ બહુજ વિવાદાસ્પદ ખુન કેસ હતો.પાર્ટનર વાસુદેવ શર્મા ઉપર ખુન કર્યાનો આરોપ હતો.વાસુદેવ શર્માના બ્યાન મુજબ એ નિર્દોષ હતા પણ પોલીસને મળેલા પુરાવા તેમને દોષિત વધુ અને નિર્દોષ નહીવત સાબિત કરતા હતા. ઑટોપ્સી રિપોર્ટ મુજબ ખુન ૯.૦૦ વાગે થયું હતું જયારે વાસુદેવ શર્મા શેઠ રમણનાથના બંગલે ૯.૩૦ કલાકે આવ્યા હતા.વિધુર અને નિઃસંતાન શેઠ સાથે તેમનો એકજ નોકર દિનાનાથ રહેતો હતો.બજારમાંથી સામાન લાવેલ દિનાનાથે શેઠ રમણનાથનું શબ અને વાસુદેવ શર્માની હાજરી બન્નેાને સાંકળી લીધા હતા.
ખંજર હુલાવી મારી નાખેલા રમણનાથના લોહીથી લથપથ દેહ જોઇને  હેબતાઇને બહાવરા થઇ ભાગતા વાસુદેવ શર્માને દિનાનાથનું બ્યાન ગુન્હેગાર સાબિત કરતું હતું. મને માહિતિ પુરી પાડતા માણસો ખૂટતી કડીઓ ભેગી કરવામાં પડ્યા હતા. પહેલી દ્ર્ષ્ટીએ સરળ લાગતો આ કેસ ખુબ જ અટપટો હતો અને તેમાં પણ જીતી જાઉં તો સદ્નષશીબ અને હારી જાઉં તો બદ્નોશીબ (જો કે આજ દિવસ સુધી કોઇ કેસ હાર્યો નથી) એ કેસનો વકીલ હું હતો.હું એટલે સુમન પટેલ બી.એ.એલ.એલ.બી. બાર-એટ-લો લંડન વિચાર વમળમાં હતો ત્યાં ટન…..ભીંત ઘડિયાળમાં એક ટકોરો પડ્યો ૩.૩૦ થઇ હતી.
મને એક બગાસું આવ્યું આળસ  મરડતા “સાલી ચ્હા પીવી જોઇએ” એમ હું મનમાં બબડયો અને ઉઠીને બારી પાસે આવ્યો.સડક પર કોઇપણ જાતની અપેક્ષા વગર ઉપર છલ્લી નજર કરી ખિસ્સામાંથી પાકિટ કાઢી અને છેલ્લી સિગારેટ હોઠમાં દબાવી ખાલી પાકિટ બહાર રસ્તા પર ફેંકી.રસ્તા પર ચાલ્યા જતા એક ટાલિયા રાહદારીથી થોડી દૂર એ પાકિટ પડી.પાકિટ પડવાના અવાઝથી રાહદારીએ પહેલા પાછળ અને પછી ઉપર મારી બારી તરફ જોયું જાણે કોઇએ તેના પર ગ્રેનેટ ફેંકી ફૂંકી મારવાનું કાવત્રુ કર્યું હોય.મેં રાહદારી તરફ “ટા….ટા…..”અદાથી આંગળીઓ ફરકાવી જે જોઇને રાહદારી મ્હોં મચકોડી ને  ખભ્ભા ઉલાળતો કંઇક બડબડતો ચાલ્યો ગયો.
બારીમાંથી આવતો પવન ટેબલ પર ખુલ્લી પડેલ શેઠ રમણનાથ ખુન કેસની ફાઇલના કાગાળિયાઓને જાણે બહાર આવવા ઉશ્કેરી રહ્યો હતો. જેમ કોઇ સફળ રાજનેતા પાછળ તેના અનુયાયીઓ ઘેટાના ટૉળાની જેમ ઘાંટા પાડી સુત્રો પુકારતા જુસ્સો દાખવે તેમ કાગળિયા બહાર આવવા મથી રહ્યા હતા.એ ફડફડાટ સાંભળી હું પાછો ફર્યો ને ફાઇલ બંધ કરી બાજુએ મુકી અને સામે જ મુકેલ સ્મિતાના ફોટાને જોઇને વિચાર અવ્યો ઘેર જઇને ચ્હા પિવાય તો કેવું?
૩.૪૦ થઇ શેઠ જમનાદાસ બજાજ આવ્યા નહીં. હં…. જમનાદાસ બજાજ …. જમનાદાસ બજાજ ….ઓહો!!!! એતો આવતી કાલે આવવાના છે વેરી ગુડ તો આજની એપોઇન્ટ્મેન્ટમાં શ્રીમતિ સરોજીની વેષ્ણવના કેસ બાબત તેમના સેક્રેટરી મી.સાવંતને ૪.૦૦ વાગે મળવા જવું.માણસો પણ અજબ છે દમ વગરના કેસ માટે હાઇકોર્ટના બારણા ખખડવનાર છે એ કેસ હારી જવાના પુરા ચાન્સ છે અને એવા કેસ સુમન પટેલ હાથમાં લેતા નથી એ મારે મી.સાવંતને સમજાવવું પડશે.
૫.૩૦ કલાકે શ્રીમતી ભાવના ભટનાગરને બોલાવવી તેમના દીયરે પચાવી પાડેલી સહિયારી જમીન બાબત ફોન નંબર……… હા છે તે સિવાય નથીંગ ઓહ! વેરીગુડ ભાવના ભટનાગરને આજે બોલાવાય નહીં કે મી.સાવંતને મળાય નહીં તેથી તેમને કશો ફરક પડતો નથી પણ સુમન પટેલ ધ ગ્રેટ ને પડે છે.સ્મિતા હંમેશા સ્મિત કરતાં કહે છે કે વકીલ સાહેબને જરા પણ ફુરસદ નથી એટલે આજે ૪.૦૦ વાગ્યામાં સરપ્રાઇઝ કરી નાખું.
મેં તરત જ મારા હાથમાંની ડાયરી અને જરૂરી કાગળિયા મારી બ્રીફકેસમાં મુક્યા અને બહાર આવ્યો.ઓફિસ બંધ કરી તાળું માર્યું.બારણાને લાગેલ જોરના ધક્કાથી બારણે ઝુલતા અને પડતા બોર્ડને પકડયું.રામસંગને કહું આને કાલે જ ફીક્સ કરી નાખે એક સ્ક્રુ પર અધ્ધર લટકતા બોર્ડ ઉપર નજર કરતાં મને સમીર યાદ આવી ગયો.મારો ભાઇથી પણ અદકો મિત્ર સમીર મહેતા એ મજાકમાં કહેતો
“યાર! સુમન તું હજુ થોડી ડીગ્રીઓ વધાર એટલે લખાય જેમકે સુમન પટેલ બી.એ. કોઇનાથી નહીં એલ.એલ.બી.,છોલેલ બી.,બીઝી બી.બાર-એટ-લો અંદર લંડન ટન ટન ઠન ઠન…”
“બસ બસ બસ રહેવા દે યાર જે છું તે જ ઘણું છે…”કહી હું તેને વારતો.
નીચે આવીને હું મારી ગાડી તરફ વળ્યો.સામેની ઇરાની હોટલમાંથી દોડતા આવીને રામસંગે દરવાજો ખોલ્યો.હું પાછળની સીટમાં ગોઠવાયો તેણે બારણું બંધ કરી ડ્રાઇવિન્ગ સીટમાં ગોઠવાઇને ગાડી સ્ટાર્ટ કરી રેરવ્યુ મિરરમાં જોઇ કહ્યું
“સાહેબ…”
“ગાડી આપણા ઘર તરફ લઇલે.હું રામમંદિર પાસે ઉતરી જઇશ અને તું મી.સામંતને ઘેર જઇને કહી આવજે મારે એક અગત્યનું કામ છે મારી રાહ ન જુએ”
“ભલે સાહેબ”
“અરે હાં…!! ફકત એક જ સ્ક્રુ પર લટકતા સુમન પટેલને જરા ફિક્સ કરાવી લેજે”મેં લટકતા બોર્ડ તરફ આંગળી દેખાડતા કહ્યું
“કાલે થઇ જશે સાહેબ”તેણે મરકતા જવાબ આપ્યો.
ગાડી રામ મંદિર પાસે ઊભી રહી હું ગાડીમાંથી ઉતર્યો અને રામસંગે ગાડી ફેરવી.આરામથી ચાલી હું ઘેર આવ્યો.વરંડાનો દરવાજો હળવેકથી ખોલ્યો.બારણાં ખુલ્લા હતા પણ વાસંતી દેખાઇ નહીં એટલે હૈયે ધરપત થઇ નહીંતર એ “પપ્પા આવ્યા..પપ્પા આવ્યા” બુમ મારત. હું બિલ્લી પગે ડ્રોઇન્ગ રૂમમાં પસાર કરી અમારા બેડરૂમ તરફ વળ્યો. મોટા ભાગે આ સમયે સ્મિતા પલંગ ઉપર આડી પડી ચોપડી વાંચતી હોય અથવા તો બેડરૂમની બારી પાસે બેસી ભરત ગુંથણ કરતી હોય.
આજે શું કરતી હશે? પલંગ ઉપર આડી પડી હોય અને બારણાં તરફ પીઠ હોય તો મજા પડી જાય એવી બાજ ઝપટ મારૂં કે “હાય રામ!!!”કહી ગભરાઇ જાય એવા વિચારો વાગોળતો હું બેડરૂમ નજીક આવ્યો અને ડોકિયું કર્યું ત્યાં જ ડગાઇ ગયો.
સમીર સ્મિતાના ખોળામાં માથું રાખી સુતો હતો તેનો ચહેરો સ્મિતાના પાલવ હેઠળ ઢંકાયેલો હતો પણ કપડાં પરથી હું ઓળખી ગયો કે એ સમીર જ હતો અને સ્મિતા પોતાના બ્લાઉઝના બટન બંધ કરતી હતી. હે! રામ મારા મને પોકાર કર્યો અને ત્યાં વિજળીનો જબરદસ્ત કડાકો થયો અને મારા મગજમાં શંકાનો બોમ્બ ફાટયો હું હળવેકથી હારેલા સૈનિકની જેમ પાછા પગલે હટતો બહાર નીકળી ગયો.
શું સ્મિતા અને સમીરના અણછાજતા સંબધ હશે? ના…ના….ના…સમીર અને સ્મિતા છી…..છી…..છી….આવું વિચારી પણ ન શકાય મારા વકીલ મને મને સમજાવ્યો ઘણી વખત નજરે જોયેલું સાચું નથી હોતું સુમન ! આમાં પણ એવી જ ગેરસમજણ હોયતો? ઉતાવળે એકાએક આક્ષેપ કેમ કરી શકાય….?
હું ક્યારે અને ક્યાં સુધી રોડ ઉપર આવ્યો એનું પણ મને ભાન જ ન રહ્યું.જો બ્રેકની ચિચિયારી સાથે મારી જ ગાડી જો બરાબર મારી બાજુમાં ઊભી ન રહી હોત તો કોણ જાણે હું ક્યાંયે નીકળી જાત. ગાડીની બારીમાંથી બહાર ડોકાઇને રામસંગે પુછ્યું
“ક્યાંયે બહાર જવું છે સાહેબ?”
“ના…ના…અમસ્થો જ સિગારેટની પાકિટ લેવી છે” મેં ક્ષોભ છુપાવતા કહ્યું
“તમે ગાડીમાં બેસો પાકિટ હું લઇ આવું છું” તેણે ગાડીમાંથી ઉતરતા કહ્યું મેં ગાડીમાં બેસતા તેને પાંચની નોટ પકડાવી થોડીવારે તે પાછો આવ્યો.ગાડીમાં બેસી પાકિટ અને પૈસા મને આપતા પુછ્યું
“ઘેર જ જવું છે ને સાહેબ.?”
“હા”
ગાડી પોર્ચમાં ઊભી રાખતા હું ઉતર્યો.તેણે બારી બહાર ડોકાઇને કહ્યું
“મિ.સાવંતે કહ્યું છે  પટેલ સાહેબને જ્યારે ફુરસદ હોય ત્યારે મળી જાય પણ વહેલી તકે”
હું ઘરના પગથિયા ચડ્યો ત્યાં જ વાસંતી “પપ્પા આવ્યા પપ્પા આવ્યા” કરતી મારા પગમાં વિટળાઇ પડી એ સાંભળી સમીર અને સ્મિતા પણ મારા બેડરૂમમાંથી બહાર આવ્યા.સ્મિતાના હાથમાં કોઇ અંગ્રેજી સામયિક હતું  સમીરે આંખે કાળા ચશ્મા પહેર્યા હતા. હું સ્વાભાવિક થવા વાસંતીને ઉપાડી ગોળ ગોળ ફેરવવા લાગ્યો પછી એકાએક બન્નેંને જોયા હોય તેમ કહ્યું
“હાય! માય લવ…હાય! કોન્ટ્રાકટર….”
“ભાભી! આજે મોટાભાઇ બહુ ખુશ છે નહી?સમીરે પુછ્યું
“હા…”
મેં વાસંતીને નીચે ઉતારી અને સમીર સામે જોયું ત્યારે મારા મેલા મને કહ્યું
“બેટા! આ તો થપ્પડ મારીને લાલ કરેલા ગાલ છે.થોડીવાર પહેલા મેં જે જોયું છે એ જો સાચું હશે તો તને જીવતો નહી રહેવા દઉ પુરાવો મળી જાય એટલી જ વાર” મારૂં મેલું મન બોલ્યું મેં વાસંતીને ચુંબન કર્યું અને હસ્યો.
“સમીરભાઇ! આજે તો એ ખાસ્સા પાંચ કલાક વહેલા પણ આવ્યા છે. નહીંતર સાત વાગ્યા પછી ઓફિસમાં અને નવ વાગ્યા પહેલા ઘરમાં પત્તો ન મળે” ખભા ઉલાડી મ્હોં મચકોડતા સ્મિતાએ કહ્યું
મેં સ્મિતા સામે સ્મિત કર્યું ત્યાં મારૂં મેલું મન બોલ્યુ “હું વધુ બહાર રહું એમ જ તો તું ઇચ્છતી હશે પણ આજે જે જોયું છે એ સાચું હશે તો હું તારી એ દશા કરીશ કે તું
છેલ્લા શ્વાસ સુધી પસ્તાઇસ તોંય તને શાંતિ નહીં મળે” મારૂં મેલું મન બોલ્યું.હું અંદર એટલો ઉકળી ગયો હતો કે,નીચેનો હોઠ દાંતમાં જો ન દબાવ્યો હોત તો કોણ જાણે મારા મ્હોંમાંથી શું સરી પડત અને એ છુપાવવા મેં વાસંતી ને મારી પાસે ખેંચી.
“કેમ? ચ્હા-પાણીનું પુછીશ કે……” એમ હું કહેવા જતો હતો ત્યાં ચ્હા લઇને સ્મિતા હાજર થઇ ગઇ અમે ત્રણે ખુરશીમાં ગોઠવાઇને ચ્હા પીવા લાગ્યા ત્યારે મેં મારા વકીલ કસબને કામે લગાડ્યું એમને બન્નેવને માપક દ્રષ્ટીથી જોવા લાગ્યો.
“કેમ? આમ ધારી ધારીને શું જુએ છે સુમી?”
“તું જ કહે મારી આંખોમાં તને શું જણાય છે?”મેં વાત બદલતા કહ્યું
“જુઓ મોટાભાઇ આ કોર્ટ નથી કે ન તમે ઉલટ તપાસ કરો છો” સમીરે વાત કાપતા કહ્યું
“સ્મિતા જરૂર ગુન્હેગાર છે ત્યારે જ તે મારી નજર  સહન ન કરી શકી સમીરનું મન તેણીએ જ ચલાયમાન કર્યું હશે તો સમીરનો પણ થોડો સાથ તો હશે જ ત્યારે સ્મિતાનો કેવો બચાવ કર્યો?” મારા મેલું મન બોલ્યું અને હું ખડખડાટ હસ્યો
“બુધ્ધુ છો તમે બન્નેય.…અરે ભાઇ મેં પહેલા સમીર સામે જોયું કે, ઘરમાં કાળા ચશ્મા? પણ એ સમજ્યો નહીં એટલે તારા સામે જોયું કે સમીરે કાળા ચશ્મા અને તે પણ ઘરમાં શા માટે પહેર્યા છે પણ તું પણ ન સમજી ”મેં ચ્હાનો કપ ડાઇનિન્ગ ટેબલ પર મુકતા કહ્યું
“મને કબલ છે પપ્પા છમીલકાકાની આંકો ડુકે છે એટે કેમ નઇ મમ્મી…?અમારી વાતો સાંભળતી વાસંતીએ સ્મિતા પાસે દોડી જઇને પોતાના બન્ને  હાથ સ્મિતાના ગાલ ઉપર મુકી પુછ્યું
“ઓહ!! એતો કહેતા ભૂલી જ ગઇ સમીરભાઇની આંખો આવી ગઇ છે.”
હું ફરી ખડખડાટ હસ્યો અને સ્મિતા કંઇક મુજવણમાં અને કંઇક ચીડાઇને કહ્યું
“એમાં હસવા જેવું શું છે?” મેં માંડ હસવું રોકયું અને કહ્યું
“હું તારા પર કે સમીર પર નથી હસ્તો…..હં…..હં…હં…..ઓ…મા….પણ આ…આપણી ભાષા ઉપર હસું છું…”માંડ રોકાયેલું હાસ્ય કો બંધ તૂટ્યો હોય ને ઘોડાપૂર આવે તેમ ફરી
વહેતું થયું. થોડીવારે સ્વસ્થ થતાં આંખે આવેલ પાણી લુછતા કહ્યું “કેવો વિચિત્ર શબ્દપ્રયોગ આંખો આવવી?”
આટલીવારથી ક્યારેક મને ક્યારેક સમીરને તો ક્યારેક પોતાની મમ્મી સામે જોતી વાસંતીએ ફરી સ્મિતાના બન્નેં ગાલ પર હાથ મુઇને કહ્યું”તે…છમીલકાકાને આંકો નતી….અતી..અતી..અતીને મમ્મી?”
“હતી હો બેન હવે તું રમવા જા”સ્મિતાએ સ્વસ્થ થતાં કહ્યું
“નારે ના પહેલાં તારા સમીરકાકાને આંખો ન્હોતી હવે આવી છે તારી મમ્મીની કમનીય કાયાના રૂપરંગ જોવાની આંખો..”મારા મેલું મન બોલ્યું
.હું ફરી હસી પડત પણ સ્મિતાના ચહેરાના વિચિત્ર હાવભાવથી મેં મારી જાતને સંભાળી.મને તેણીના ચહેરાના પરથી લાગ્યું કે,તેણી મારા કટાક્ષમાં અને મારા હાસ્યનું બોદાપણું પારખી ગઇ છે.મારા શરીરમાંથી આછી કંપારી પગથી માથા સુધી પસાર થઇ ગઇ એટલે સ્વસ્થ થવા મેં સિગારેટ સળગાવી.
“કેમ વકીલ સાહેબ….”સ્મિતા મને આગળ પુછે તે પહેલાં જ સમીર અમને એકાંત આપવા ચાલતો થયો એ તેની આદત હતી અને સ્મિતાનો પ્રશ્ન અધ્ધર રહી ગયો જે વાળતા તેણીએ સમીરને પુછ્યું
“કેમ? ક્યાં સુધી જવું છે?”
“ભાભી…સાડાચાર થયા છે ને પાંચ વાગે પેલા પાવરી એન્ડ કંપની સાથે મારી એપોઇન્ટ્મેન્ટ છે,પેલી નારાયણ નગર સોસાયટી બાબત”કાંડા ઘડિયાળ સામે જોતા સમીરે કહ્યું

(ક્રમશ)

-@-ચેપ્ટર (૨)

(ગતાંકથી ચાલુ)

“પણ ગઇકાલે તો તું નીખીલ કોર્પોરેશનનું નામ નારાયણ નગર સોસાયટી માટે લેતો હતો ને?તે આમ રોજ નામ બદલાયા કેમ કરે છે કંઇ સમજાયું નહીં….!!”
“એ તો છે ને ભાભી …પેલી નીખીલ કોર્પોરેશને આ કોન્ટ્રાક્ટ પા…પાવરી એન્ડ કંપનીને વહેંચ્યો છે…ઓન..થી વહેંચ્યો છે…એટલે..”તેની જીભ લોચા વાળવા લાગી અને તે જવા માટે લગભગ ભાગી છુટવા માટે પાછો વળ્યો.
“ખેર!કોઇના પણ પાસે કોન્ટ્રાક્ટ હોય તેનાથી મને મતલબ નથી પણ સાંજે વહેલો આવજે આજે તારા મોટા ભાઇ વહેલા આવ્યા છે તો પિકચરમાં જઇશું…..જઇશું ને સુમી?” તેણીએ મારા સામે જોતા કહ્યું
“હેં..હા..હા શા માટે નહીં?”મેં બન્ને વિષે ચાલતા સાચા ખોટા વિચારોના વમળમાંથી બહાર આવતા અને સિગારેટ બુઝાવી સ્વસ્થ થતા કહ્યું.
“ભલે ભાભી હું પિકચરની ટિકેટ લાવવા રામસંગને કહી દઉ છું”એમ કહેતા એ બહાર નીકળ્યો અને પરાગના રડવાનો અવાઝ સાંભળી સ્મિતા બેડરૂમમાં ગઇ.
“છમીલકાકા ઉં ટમાલી છાથે આઉં?”વાસંતીએ સમીરના કોટની કિનાર પકડતાં કહ્યું
“ના બેટા! હું બહુ…..જ દૂર જઇશ તું રામસંગ સાથે જજે હં..કે? એ પિકચરની ટિકેટ લેવા જશે અને તને ફેરવી આવશે હં..કે?” તેણી હકારમાં માથું ધુણાવતી રામસંગ સાથે ચાલી ગઇ.
થોડીવારે ગાડી સ્ટાર્ટ થવાનો અવાજ આવ્યો એટલે હું મારી ટાઇ ઢીલી કરતોક અમારા બેડરૂમમાં આવ્યો ત્યારે સ્મિતા પલંગ પર બેસીને પરાગને સ્તનપાન કરાવતી હતી અને હળવે હાથે તેના માથાના વાળ પસવારતી હતી.
તમને થસે કે,સ્તનપાન કરાવતી સ્મિતા યા તો જુનવાણી હશે અથવા અભણ હશે
પણ તમે નહીં માનો તેણી બી.એ.વીથ ઇકનૉમિક્સ છે અને તે પણ ફર્સ્ટ કલાસ ફર્સ્ટ થયેલી.મારી ઓફિસનો એકાઉન્ટ તેણી જ જુએ છે. એકાઉન્ટ ઑડીટ માટે પણ તેણી જ જાય છે કોઇની પણ મદદ વગર.સમીરને ઘણી વખત ટેન્ડરના હિસાબમાં મદદ કરેછે.
ફેશનમાં તેણી અલ્ટ્રા મૉડર્ન છે પણ ક્લબમાં નથી જતી,પાર્ટીઓમાં જાય છે પણ મારા અને સમીરના નજીક રહીને,કોઇ સાથે જાજુ હળવું મળવું નહીં છતાં અતડી ન લાગે કોઇને એ વાતની કળ પડવા ન દે,દરેક વાતમાં સીફતથી છટકી જાય.કોઇનો પરિચય કરાવીએ તો એટલા ઉમળકા ભેર સત્કારે કે સામા માણસ પર ધારી અસર થાય પણ પોતાની મર્યાદામાં રહીને બધું કરે.
સ્મિતા માને છે કે,જીન્દગીને નજીકથી જોવા સમજવા અને જીન્દગીના સમિકરણો ઉકેલવા ભણતર જરૂરી છે,પણ ભણેલા છીએ એટલે ક્લબમાં જવાની,ડિસ્કોથેકમાં નાચવાની, જુગાર રમવાની,સિગારેટ ફૂંકવાની અને શરાબ પીવાની,નોન-વેજ ખાવાની, નીત નવા બોય-ફ્રૅન્ડ સાથે હરવા ફરવાની અને રાત્રે મોડે સુધી રખડવાની પરવાનગી નથી મળી જતી.સ્ત્રીએ પોતાની મર્યાદા સમજવી જોઇએ,વડિલો તરફની,બાળકો તરફની પતિ તરફની,પોતાના ઘર તરફની,પિયરિયા તરફની અને સાસરિયા તરફની ફરજો સમજવી વિચારવી અને પાળવી જોઇએ.
આટલી બધી ભણેલી ગણેલી મારી પત્ની એ સ્ત્રી છે જેને એકાંતમાં હિન્દી ફિલ્મોમાં આવતી સુશીલ,ઘરરખ્ખુ અને આજ્ઞાકિંત અર્ધાગિની (મીનાકુમારી ફેઇમ) જેમ વર્તવુ બહુ જ ગમે છે.શરૂઆતમાં હું ઘણી વખત તેણીની મશ્કરી કરતો પણ તેણીએ ગણકારતી નહીં અને પછી મેં પણ તેણીનું મન દુભાય એવું આપણે શા માટે કરવું માની તેણીની મશ્કરી કરવાનું છોડી દીધું છે.
સ્મિતા પરાગને પારણામાં સુવડાવીને મારા પગ પાસે બેસી પડી ને મારા સુઝ ઉતારવા લાગી હું તેણીની સામે જોઇ રહ્યો.કેવી પતિ પરાયણ લાગે છે પણ આજ બપોરે તેણીએ જે પાપ કર્યું છે તે અને આ બન્નેવ એક જ વ્યક્તિ હોઇ શકે એમ કોઇ માની શકે? તેણી સુઝ મુકી આવી અને સ્લિપર લાવી મારા પગ પાસે મુક્યા ત્યારે મેં તેણીને ખભા પાસેથી પકડી લીધી અને તેણીની આંખોમાં જોયું.આછી ભુરી અને કાજળ ભરેલી આંખો શરદપુનમના આકાશ જેવી સ્વચ્છ લાગી ત્યારે એ સ્વચ્છતાથી મારૂં મેલું મન હચમચી ગયું
તેણીને કસી ગંધ ન આવી જાય એ આશયથી મેં તેણીની આંખો પર ચુંબન કર્યા અને તેણી “સ્વામી” કહી મને વળગી પડી.તેણી જ્યારે પણ આનંદ કે શોકના અથવા અસ્વસ્થતાના આવેગમાં હોય ત્યારે આ જ સંબોધન મને કરે છે.
“શું થયું સ્મિ…?”તેણીને ખભાથી અડગી કરી તેણીની તરફ જોતા મેં પુછ્યું
“પ્લિઝ સુમી એમ ન જો કોણ જાણે કેમ આજે તારી આંખોથી મને ડર લાગે છે”અને તેણી મારા ખોળામાં માથું રાખી રડી પડી.
“જોયું પાપ કર્યું છે એટલે તારી નજરથી નજર મેળવી શકતી નથી નહીંતર પતિથી પત્નીને ડરવાનું શું હોય?”મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“પણ જ્યારે તેણીની આંખો સ્વચ્છ જણાતી હતી ત્યારે તું થથર્યો શા માટે મારા વકીલ મને પુછ્યું
કેટલીય વાર સુધી મારા મેલા મન અને મારા વકીલ મન વચ્ચે દલીલો ચાલતી રહી પછી બન્નેયની સુનવણી પડતી મુકીને મેં મને રોજના રૂટીનમાં ઢાળવા પ્રયત્ન કર્યો અને તેના પ્રથમ સોપાન રૂપે મેં સ્મિતાને બાંહોમાં ઉચકી લીધી એક ચુંબન હોઠ પર કર્યા બાદ ચુંબનોનો વરસાદ થઇ પડ્યો પછી તેણીને કહ્યું
“તને મારાથી ડર લાગે છે?જુઠ્ઠી નહીંતો આ તો મને વળગવાના તારા બહાના છે”કહી તેણીને પલંગ ઉપર પટકી તે સ્પ્રિન્ગવાળા પલંગ પર ઉછળી અને મારા વર્તનને હું તોફાને ચડ્યો છું એમ માની લીધું હશે પણ મારા વકીલ મને મને કરડાકીથી પુછ્યું
“તેં જે કર્યું તે ઠીક કર્યું સુમન?તેણી જો જાણી જાય કે કોઇ તિરસ્કારથી પ્રેરાઇને તે આમ કર્યું છે તો…?”
“હા…..સાવધ રહેવું જરૂરી છે” એમ નક્કી કરી હું તેણી પર ઝળુંબ્યો અને હોઠ હડપચી ગાલ નાક આંખ કપાળ પર ચુંબન કરતાં સ્મિ સ્મિ મારી સ્મિ કરીને ઝકડવા હાથ લંબાવ્યો ત્યાંતો પોર્ચમાં ગાડી પાર્ક થયાનો અવાજ આવ્યો સ્મિતા સફાળી ઊભી થઇ વોસ-બેસીન તરફ વળી અને હું બારી બહાર જોવા લાગ્યો ખિલખિલાટ હસતી વાસંતીને
વાસંતી ઘરમાં આવી ત્યારે તેણીના હાથમાં બાબલો(ઢીંગલો)હતો.
“પપ્પા…પપ્પા…આ ધુઓ પલાગભાઇ જેવો બાબલો એને છુવાઇએ તો આંકો બંધ કલે તે ને આમ કલિયે તો ઓય તે”તેણીએ આંખો પટપટાવતા મને બાબલો બતાડ્યો.
“અરે!!પણ તું આ લાવી ક્યાંથી?..રામસંગ..”મેં સોફરને બુમ મારી
“લામછંગ મોટલ મુકવા ગયો તે..પપ્પા આ બાબલો તો મને વછુમાછીએ અપાવ્યો તે” વાસંતીએ જ ખુલાસો કર્યો
“વસુ માશી મળેલા તને?”સ્મિતાએ પુછ્યું
“હા જો મમ્મી પલાગભાઇ જેવો બાબલો આમ ઓય તે ને આંકો બંધ કલે તે”
“બાબલો તો જોયો પણ તું વસુમાશીને સાથે કેમ ન લાવી?”કહી સ્મિતાએ મારો કોટ હેંગરમાં લટકાવ્યો.
“થેને…થેને…મમ્મી વછુમાછી કેટા’ટા મને મોઉં થાય તે ટાલા માછા વજ છે”કહી વાસંતી બાબલો લઇને બહાર ચાલી ગઇ.
“વસુ પણ કમાલ છે ને આ બાળકને કહેવાની શી જરૂર તારા માશા મને વઢશે બાળક ઉપર શી ઇમ્પ્રેશન પડે?”મારા હાથમાંથી ટાઇ લઇ મને ટોવેલ પકડાવતા તેણીએ કહ્યું
“સુમી બાથ લઇ આવ ત્યાં સુધી હું ગરમાગરમ પકોડા ઉતારૂં છું હં…કે?”કહેતા તેણી રસોડામાં જતી રહી.
મારા મગજમાં હજુ “ઇમ્પ્રેશન” ગુમ્યા કરતી હતી “ઇમ્પ્રેશન”કેવો શબ્દ છે? પણ તેમાં નાના મોટાનો શો સબંધ “મારા મન ઉપર તારી બપોરની સ્થિતીમાં  પડેલી ઇમ્પ્રેશન મારો ક્યાં કેડો મુકે છે?વિચારતા વિચારતા હું બાથરૂમમાં ગયો.
લોકો કહે છે ફર્સ્ટ ઇમ્પ્રેશન ઇઝ લાસ્ટ…ખરેખર એ સાચું હોય તો મારી સ્મિતા એવી ન હોઇ શકે
“એવી ન હોઇ શકે ત્યારે કેવી એ તું જ બતાવ ને!” મારૂં મેલું મન બોલ્યો.મેં માથું પકડી બે ત્રણ વખત માથાને ઝટકા માર્યા જાણે કંઇક ખખેરી નાખવા માંગતો હોઉ.ન્હાતા ન્હાતા મને સતત લાગ્યા કરતું હતું કે ક્યાંક કશું ખૂટે છે હું કશુંક ભૂલી ગયો છું મેં બાથરૂમમાં એક ઉડતી નજર કરી ટૉવેલ,પહેરવાના કપડાં.બાથરૂમ સ્લીપર બધું જ તો છે છતાં સતત એમ કેમ લાગે છે કે કશુંક ખુટે છે અને આ વિચારતા બધું તંત્રવત પુરૂં કરી કુરતાના બટન બીડતા બીડતા હું રસોડામાં આવ્યો અને પછી ખુરશી જરા ખેંચીને ડાઇનિન્ગ ટેબલ પાસે બેસી ગયો.
બાથરૂમમાં અધુરા રહેલા વિચારોના વમળ ફરી ચકરાવા લેવા લાગ્યા શું મેં જોયું અને જે હું ધારૂં છું એ સાચું હશે?પણ મારૂં વકીલ મન કબુલ ન્હોતું કરતું “આ ન બને ન ભૂતો ન ભવિષ્યતિ સ્મિતાને જ પુછી લઉ? ના…ના…રખે ભુલ કરતો એમ કરવા જતા રજ નું ગજ થાય અને તેણી ને ઠસાઇ જાય કે મારી એક વખતની પ્રિયતમા અને હાલની પત્ની પર મને આજે શક છે.આ શક મને ક્યારથી હતો? હમણાં પડ્યો કે પહેલાથી હતો?શક કરવાના કારણો વગેરે…વગેરે…યાર આ વાતનો કોઇ અંત જ આવે અને કદાચ કદાચ ગેર સમજણ પણ હોય અને તેમાં પણ અલગ વસ્તુ સ્થિતી બહાર આવે તો?તો તો આ ઝહેરના પારખા જેવું થાય જીવતર ઝહેર થઇ જાય રખેને સુમન એવું કરતો મારા વકીલ મને કહ્યું તો હું શું કરૂં? હું શું કરૂં? અને ટેબલ પર મુક્કો મારતા મારાથી અનાયસ જોરથી બોલાઇ ગયું તો “હું શું કરૂં?”
“ઓહ!! સુમી તું ક્યારે આવી ગયો કંઇ ખબર ન પડી,બાથરૂમમાંથી બહાર આવતા સદા વાગતી સીસોટી પણ ન સંભળાઇ ન તું કોઇ ગીત ગણગણયો”કહેતા તેણીએ પકોડાની પ્લેટ અને ચ્હા મારી સામે મુક્યા પછી નીચી વળીને મારા ગાલ પાસે નાક લાવીને એક ઊંડો શ્વાસ ભર્યો અને પછી ચુંબન કર્યું.
“હં…મારા મનમાં પ્રકાશ થયો વિચારોના તુમુલ યુધ્ધમાં મારી સીસોટી વિસરાઇ ગઇ, ગાયનવૃતિ દબાઇ ગઇ એટલે જ સાલું કયારનું થતું હતું કે.હું શું ભુલી ગયો છું. આ જ યાદ ન્હોતું આવતું અને બીજી જ પળે મેં રસોડામાં જાતી સ્મિતાનો હાથ પકડીને કહ્યું
“આ તો ભુખના આક્રમણમાં સીસોટીનું મહત્વ જરા ઓછું અંકાયું પણ હે અન્નનની દેવી તું જશે તો આપણા રામ આ પકોડા ખાવાના નથી”મેં વધુ લાડ દર્શાવવાની કોશિશ કરી.
“અરે!..અરે!…સ્ટવ ચાલુ છે તેલ ઉકળી જશે હું હમણાં આવી”કહી તેણી રસોડામાં ગઇ ગેસ બંધ કરીને પાછી આવી.
“લે..!! આ બેઠી બસ ..”કહી તે મારી બાજુની ખુરશી પર બેઠી પછી મારા ખભા પર માથું ટેકવીને મારી નજીક પ્લેટ સરકાવી એક પકોડું ઉપાડ્યું પોતે ચાખ્યું પછી મારા મ્હોંમાં મુકતા કહ્યું

“ચાલ ખાવા માંડ ત્યાં સુધી હું બીજા ગરમાગરમ ઉતારી લાવું છું”તેણી ઊભી થઈ મારી ખુરશી પાછળ ઊભી રહી મારા વાળમાં આંગળા ફેરવ્યા અને તેણી મારા પર ઝુકી હું જાણતો હતો તેણી મારા ખભે બચકું ભરશે એટલે હું જરા બાજુ સરકી ગયો અને તેણી મારા પર આવી પડી મારા ખભે બચકુ ભરવા તેણીના ખુલેલા મ્હોંમાં મેં એક પકોડું ઠુસવી દીધું અને તેણી રસોડામાં જતી રહી ત્યારે મારા મનને ખાત્રી થઇ ગઇ કે તેણીનો તાગ મેળવવા હું વધુ પડતું પ્રેમ દર્શાવી રહ્યો છું એવી કોઇ વાતનો અણસાર તેણીને આવ્યો નથી.
“અલી! સમીરે પકોડા ખાધા કે?”મેં ચ્હા પીતા પુછ્યું
“ખુબ જ પ્રેમથી સામે બેસીને ખવડાવ્યા હશે..તું નહીં ખવડાવે તો કોણ ખવડાવશે?” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“તેને ગરમ પકોડા ખાવાની ફૂરસદ જ ક્યાં છે?”ગરમ પકોડા લાવતા સ્મિતાએ કહ્યું
“તારી કમનીય કાયાના વિચારોમાં બિચારો ભાન ભૂલી જતો હશે” મારૂં મેલું મન બોલ્યું “કેમ?હમણાં બહુ કામ રહે છે?”મેં સ્વાભાવિક થતાં પુછ્યું
“તમે તમારી વકીલાતમાંથી ઊંચા આવો તો ખબર પડેને?”ખોટો ગુસ્સો કરતાં સ્મિતાએ કહ્યું તેણી જ્યારે છણકા કરતી હોય ત્યારે માનવાચક શબ્દ “તમે” થી જ સંબોધન કરે છે.
“અરેરેરે…તું તો નારાજ થઇ ગઇ મારી રાણી” મેં તેણીને બાજુની ખુરશીમાં બેસાડતા કહ્યું
“કેવો સરસ અભિનય કરે છે નહીં? હું વકાલતમાંથી ઊંચો નથી આવતો ત્યારે તો તેં સમીરને ફાસ્યો છે” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“લ્યો સાહેબ બોલ્યા તું તો ગુસ્સે થઇ ગઇ”મારા અવાઝના અંદાઝમાં ચાળા પાડતા કહ્યું
“તે થયેલી જ છો”
“આજે હમણાં ક્યાં ગયો છે ખબર છે…?”તેણીએ મારી આંખોમાં આંખ પરોવતા પુછ્યું
“……..”
“બસ ને?”
“લે!..હું કંઇ પોલીસ કે સી.આઇ.ડી. ઓફિસર છું કે મને ખબર હોય હા….એ તને પાવરી એન્ડ કંપની નારાયણ નગર સોસાયટી…ટૅન્ડર..એવું કંઇક કહેતો હતો પણ હું કંઇ ખાસ સમજ્યો નહીં મૈં બેકસુર હું દરોગા સાબ..”મેં કાને હાથ અડાડતા કહ્યું
“પણ તું કસુરવાર છે..” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“તું સરકારી અદાલતમાં બાહોશ વકીલ હશે પણ વહેવારની અદાલતમાં બુધ્ધુ છો” તેણી એ ચ્હાના કપ પર ગોળ ગોળ ચમચી ફેરવતા કહ્યું
“હા…બુધ્ધુ જ છું તેનો જ તો તમે બન્નેત લાભ લો છો” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“એમ? તો મને તમારો શાગિર્દ બનાવી લ્યો ઉસ્તાદ”કહીને મેં હાથ જોડ્યા અને અમે બન્ને ખડખડાટ હસી પડયા ત્યારે મને પોતાને જ મારા વર્તન પર નવાઇ લાગી (ક્રમશઃ)

-@-ચેપ્ટર (૩)

(ગતાંકથી ચાલુ)

“જોયું આનું નામ નિર્દોષતા..”મારા વકીલ મને દલીલ કરી

“સ્મિ..!”

“હં…!!”

“સ્મિ..!!”

“હં…!!”

“એ..સ્મિ..!! બોલને સમીર ક્યાં ગયો છે?”ચ્હાનો છેલ્લો ઘૂંટડો ભરતા અને કદાચ નવો પોઇન્ટ મળી જાય એ હિસાબે જીજ્ઞાષા દર્શાવતા પુછ્યું

“સમીર કોઇ ટેન્ડર બેન્ડર ભરવા પાવરી એન્ડ કંપનીમાં નથી ગયો એતો પોતાના પ્રેમનું ટેન્ડર ભરવા માયાને મળવા ગયો છે સમજ્યા જેવી રીતે તું ચોરીછુપીથી મને મળવા આવતો તેમ….જાવા દે યાર વાત જુની થઇ ગઇ તું નહીં સમજે!!!”

“માયા…”

“હા..માયા”

“ઓહ! માયા પેલા આર.બી.હરનામસીંગની કુડી પંજાબ દી અરે!!એ પંજાબણના ચક્કરમાં

ક્યારથી પડી ગયો?”તેં મને પહેલાં કેમ ન કહ્યું”

“તમને ફૂરસદ છે….??”

“વાહ!! બેટા અંદર સ્મિતા અને બહાર માયા …ઇસ હાથમેં લડ્ડુ ઔર ઉસ હાથમેં ભી લડ્ડુ” મારૂં મેલું મન બોલ્યું

“જોયું એ માયાને ચાહે છે પછી સ્મિતા સાથે આડો સબંધ બાંધીને દોસ્તથી અદકા ભાઇ જેવા મારા સંસારમાં પથ્થર શા માટે નાખે?” મારા વકીલ મને દલીલ કરી.

“પણ ભાઇ ભાઇ હોય છે અને દોસ્ત દોસ્ત એ ક્યાં તારો સગો ભાઇ છે?” મારૂં મેલું મન બોલ્યું

“પણ તમારા બન્‍નેનો સ્નેહ જોઇને કોઇ ન કહી શકે કે સમીર મહેતા અને સુમન પટેલ સગાભાઇ નહીં હોય.દેશમાં પણ બન્‍ને મકાન વચ્ચે નામની દિવાલ છે છતાં રમણિકલાલ

મહેતા અને મનસુખલાલ પટેલનું ઘર એક જ ગણાય છે એ જગજાહેર વાત છે બાપુજી તો મોટા ભાગે કલકત્તા જ રહે છે છતાં કોઇ દિવસ રમણિકકાકા તરફથી અણછાજતું વર્તન બા તરફ થયું હોય એવું ક્યારે નોંધ્યું છે? અને સમીરથી અદકો તને જે રમીલાકાકી અને રમણિકકાકા રાખે છે એવા સંસ્કારી મા-બાપનું સંતાન આવું પાપ કરે?મારા વકીલ મને દલીલ કરી મને હચમચાવી નાખ્યો.

“પણ તારૂં વકિલાતમાં ડૂબ્યા રહેવું,રાત્રે મોડેથી ઘેર આવવું,એકાંત,કુંવારૂંમન તથા કમનીય અંગઉપાંગો વાળી ઉજળે વાનવાળી રંભા જેવી કામીની જોઇને કોનું મન ન ચળે કામ-બાણ આગળ મોટા મોટા મુનીવર મહાત થઈ ગયા ત્યારે આ મગતરું કાળા માથાનો માનવી શું વિશાતમાં?” મારૂં મેલું મન બોલ્યું

“તેણીને બપોરે આડા પડવાની ટેવ છે,તેણીને સુતેલી જોઇને તારૂં હૈયું ક્યારે હાથ રહ્યું છે જાણે છે કે આ કોમલાંગીનો સ્વામી તું છે ત્યારે આ કાચા કુંવારા જીવનું શું ગજું કે તેણીથી અળગો રહી શકે એની શી ખાત્રી?” મારૂં મેલું મન લાંબી દલીલ કરતા બોલ્યું

“ઓહો!! ખાત્રી..ખાત્રી..ખાત્રી..બસ તું છીદ્રો જ શોધ્યા કરજે”મારા વકીલ મને દલીલ કરી

“શું વિચારમાં પડી ગયો?કેમ છોકરીમાં કશું કહેવાપણું છે?સમથિન્ગ રોંગ?સમીર અને માયા એકબીજાને ખરા દિલથી ચાહે છે અને જલ્દી લગ્ન પણ કરવા માગે છે એ હું જાણું છું બોલને સુમી સમથિન્ગ રોન્ગ? તેં જવાબ ન આપ્યો…”સ્મિતા ઝુકીને મારી સામે જોતા પુછ્યું

“ના…ના…ગેરસમજણ ન કરતી નથિન્ગ રોંગ મને નવાઇ લાગે છે એ વાતની કે સમીર તારું અને મારૂં પ્રેમ પ્રકરણ જાણતો હતો અને પોતાનું કેવું છુપાવ્યું નહીં?”એમ કહીને મેં તેણીને ચૂમી.

“ચાલો આજે એક સાથે સમીરના બે પ્રેમ પ્રકરણની ખબર પડી” મારૂં મેલું મન બોલ્યું     

                  હું વોશબેસિન તરફ વળ્યો,હાથ ધોયા અને સ્મિતાએ નેપકીન પકડાવ્યું મેં નેપકીન હાથ લુછી પાછું આપ્યું તો સિગારેટ્નું પાકીટ અને લાઇટર પકડાવ્યા અને પરાગનો અવાઝ સાંભળી તેણી બેડરૂમમાં ગઇ અને રામસંગ અંદર આવ્યો અને મને સિનેમાની ટીકેટ પકડાવતા કહ્યું

“સાહેબ! શો ૯.૩૦ વાગ્યાનો છે ગાડી તમે લઇ જશો કે…….”

“ના…ના તું ફીકર નહીં કર..”

“ભલે”

“સ્મિતા…”

“એ!…આવી”

“બેન! ભાઇ મને આપો સાહેબ તમને બોલાવે છે…”રામીનો અવાઝ સંભળાયો

“આવો…આવો…આપણે બહાર જઇશું વાસંતીબેન પાસે….”કહેતી રામી પરાગને લઇને બહાર નીકળી ગઇ.

“હાં.!! બોલ” સ્મિતાએ મારી બાજુમાં સોફા પર બેસતા કહ્યું

“આ સિનેમાની ટીકેટ સંભાળ ૯.૩૦નો શો છે સમીર ત્યાં સુધી આવી જશે?”મેં સિગારેટ બુઝાવતાં પુછ્યું

“બસ પંદર મિનિટ પછી અહીં હશે”સ્મિતાએ ભીંત ઘડિયાળમાં જોતાં કહ્યું

“અરે વાહ!!! તું તો બરાબર ટાઇમિન્ગ જાણે છે!!”

“ટાઇમિન્ગમાં તો તે અંગ્રેજોથી ચાર ચાસણી ચડે એવો છે એતો તું જાણે છે.માયાને આઠ વાગ્યા પછી બહાર રહેવાની રજા નથી  અને આજે જલ્દી આવજે કહ્યું છે એટલે તેની મિટિન્ગ ૭.૦૦ વાગે પુરી થશે અને ૭.૧૫ વાગે સમીર અહીં”

“ગજબ છોકરો છે નહીં સ્મિ..?”

“હં..!!!”

“પણ તને આ વાતની ખબર….”

“આમ તો મને શી ખબર?પણ એક દિવસ પાર્કમાં માયા સાથે બેઠો હશે અને રામસંગ વાસંતીને ફરવા લઇ ગયો હતો ત્યારે વાસંતીએ પાસે બેઠેલી માયા વિષે પુછ્યું કે આ કોણ છે?તેણે જ કહેલું તારી કાકી છે માયા કાકી તે આ છોડીને બરાબર યાદ રહી ગયું અને તમે પેલા મી.સાવંતના કેસ માટે દિલ્હી ગયેલા તે દરમ્યાન મી.શ્રીનિવાસને પાર્ટી આપેલી તેમાં માયા આવેલી તેણીને બતાવતા વાસંતીએ કહ્યું મમ્મી…મમ્મી ધો માલા માયાકાકી મારી બાજુમાં જ વસુ બેઠેલી તેણીને મેં ઇશારાથી બોલાવી પુછ્યું તો તેણી હસી પડી તેણીની માયા ખાસ બહેનપણી થાય અને તેણીને બધી વાતની ખબર હતી મને કહે મોટાબેન સમીરભાઇ ૨૪ કલાક ઘરમાં રહે છે અને તમે અજાણ છો? નવાઇ કહેવાય.

        પાર્ટીમાંથી આવ્યા બાદ એ છુપા રૂસ્તમની મેં પરેડ લીધેલી ત્યારે પોપટની જેમ તે બિચારાએ પોતાની પ્રેમકહાણી આરંભથી અત્યાર સુધીની સંભળાવીને કબુલ કર્યું કે તે માયાને અને માયા તેને ચાહે છે સમજયા કે?”કહેતા સ્મિતા હસી પડી તેણીના ચહેરા પર આ માહિતિ મેળવવાનૉ ગર્વ હતો.

“જોયું કેટલા રસથી તેણીએ માયાની વાત કરી જો સમીર સાથે તેણીનું લફરૂં હોત તો માયાની વાત કરતાં તેણીના આવાઝમાં કડવાસ કે તિરસ્કારનો રણકો જરૂર હોત એથી જ કહું છું સ્મિતા નિર્દોષ છે”મારા વકીલ મને દલીલ કરી

“આર.બી.હરનામસીંગ મારા ક્લાયન્ટ છે તેથી તેમના બન્‍નેના લગ્ન રાજીખુશીથી કરાવી આપવા કદાચ હું તેમને સમજાવી શકીશ”

“હું પણ તને એ જ કહેવાની હતી”

“સવા સાત થયા સમીર ન આવ્યો પછી પિકચરમાં મોડું થશે”

“પિકચર તો ૯.૩૦ વાગે શરૂ થશે તને અત્યારમાં શું ઉતાવળ છે?”કહી સ્મિતાએ બારી બહાર ડોકિયું કર્યું ત્યાંતો બાજુના ટેબલ પરનો ફોન રણક્યો સ્મિતાએ રિસીવર ઉપાડ્યું

“હલો!!!”

“……….”

“યસ ઇટ ઈઝ ૨૦૩૨૧ મીસીસ પટેલ સ્પીકિન્ગ”

“………..”

“કોલ ફ્રોમ?”

“…………”

પદમપુર ઓકે પુટ ઇટ યસ યસ”   

         તેણીએ માઉથપીસ પર હાથ રાખી મારી સામે જોયું

“પપ્પાનો ફોન છે”તેણીથી ગડમથલ સહન ન થતાં મને કહ્યું હું જાણતો હતો મારા સસરા કોઇ અગત્યનું કામ સિવાય કયારે પણ ફોન ન કરે

“હલ્લો કોણ?”

“…………”

“અતુલ?”

“…………”

“હું સ્મિતા કેમ અચાનક ફોન કર્યો? ઘરમાં બધા………”

“………..”

હે!! પપ્પાની તબિયત અચાનક બગડી છે? ઓહ! ગોડ”

“…………”

“ભલે હું અત્યારે જ રવાના થાઉ છું”

“………..”

         સ્મિતા ફોન પર વાત કરતી હતી ત્યાં “તેણી પદમપુર જાય છે તું પુરાવા ભેગા કરવા માંડ અગર તેણી ગુન્હેગાર સાબિત થાય તો ડીવોર્સની એપ્લિકેશન દાખલ કરવામાં ઢીલ ન કરજે છોકરી પર કબજો  હમણાથી જ રાખજે હા…એ જ સારો મોકો છે” મારૂં મેલું મન સલાહ આપતા બોલ્યું

 “અત્યારે આવા બધા વિચારો કરવાનો સમય છે?”મારા વકીલ મને દલીલ કરી અને મેં સ્મિતાના હાથમાંથી ફોન લઇ લીધો.

“હલ્લો!!”

“………..”

“અતુલ હું સુમન બોલું છું કેમ એકાએક પપ્પાને શું થયું?

“………..”

“પડી ગયા?”

“………..”

“બેભાન પણ થઇ ગયા છે? કંઇક ગંભીર લાગે છે”

“…………”

“જો ભાઇ હિમત રાખજે હું અહીંથી ડૉકટર ચોક્સીને મારી સાથે જ લાવું છું હું અને સ્મિતા હમણાં જ નીકળીએ છીએ ફીકર નહીં કરતો”

“…………”

“તો મુકુ છું ઓકે?”

       મેં ફોન ક્રેડલ કર્યો અને બેડરૂમમાં ગયો પલંગ પર બે સુટકેસ ખુલ્લી પડી હતી એકમાં તેણી પોતાના અને પરાગના અને બીજીમાં મારા અને વાસંતીના કપડા મુકતી હતી બેગ્સ પેક થઇ ગઇ એટલે તેણીએ બારીમાંથી બુમ પાડી

“રામસંગ ગાડી લઇ આવ અને રામીને મોકલ”રામસંગ બંગલાના પગથિયે વાસંતીને રમાડતા ઉઠ્યો અને વાસંતી દોડતી ઘરમાં આવી એ જોઇને સ્મિતાએ જલ્દી જલ્દી આંસુ લુછ્યા.

“પપ્પા મમ્મી છા માતે ઓય છે? પપ્પા…પપ્પા…મમ્મીને છું થયું તે…..”હું ડૉકટર ચોક્સીને ફોન કરતો હતો ત્યાં સુધી એ છોકરી મારૂં પેન્ટ પકડી પપ્પા પપ્પા કરતી રહી

“મને કાંઇ નથી થયું હો બેન”કહી સ્મિતાએ તેણીને પાસે ખેંચી સમજાવવાની કોશિશ કરી પણ તેણી માની નહીં

હું ફોન કરી બાથરૂમ તરફ જતો હતો ત્યાં પપ્પા…પપ્પા…પપ્પા કરતી વળી મારી પાછળ પડી ગઇ

“હું હમણાં જ આવું છું હો બેન જા તું રામીને બોલાવી લાવ ભાઇને તૈયાર કરે”તેણી હકારાત્મક માથું હલાવતા બહાર નીકળી ગઇ પણ તરત પાછી આવી ને પાછો એનો એ જ પ્રશ્ન

“પપ્પા મમ્મી છા માટે ઓતી’તી?”

“જો બેન મમ્મી ને ઓલી પરફ્યુમ છે ને ફુસ ફુસ વાળી એ છાંટતી હતીને એ એની આંખમાં ઉડીને પડી એટલે રડવું આવ્યું આંખો બળે તો રડવું આવેને બેન?”

“કેવી બલે છે હે મમ્મી? છાબુ આંકમાં પલે ને બલે એવી? હેં મમ્મી”તેણીએ પરાગની બાસ્કેટ ચેક કરતી સ્મિતાના ગળે ટીંગાઇને પુછ્યું

“હા..બેન એવી જ બળે છે ચાલ જલ્દી તૈયાર થઇજા આજે આપણે અતુલમામા પાસે જઇશું તને મજા પડશે” પછી સામે ઊભેલી રામીને કહ્યું

“રામી પરાગ મને આપ અને આનું ફ્રોક બદલી નાખ”

(ક્રમશઃ) ચેપ્ટર (૪)

-@-

 (ગતાંકથી ચાલુ)

    રામસંગ આવ્યો તેણીએ પરાગને પલંગ પર સુવડાવતા કહ્યું
“આ બન્ને બેગ ડીકીમાં મુકજે અને બાસ્કેટ પાછલી સીટ પર મુકજે.પપ્પા બિમાર છે એટલે અમે પદમપુર જઇએ છીએ”કહી હેન્ગરમાંથી મારો કોટ કાઢી મારી પાછળ ઊભી રહી.મેં કોટ પહે(રી લીધો સ્મિતાએ પરાગને ઉચકી લીધો અને વાસંતી તો ક્યારની ગાડીમાં બેસી ગઇ હતી સ્મિતા માટે મેં આગલી સીટનો દરવાજો ખોલ્યો ત્યાં રામસંગે કહ્યું
“સાહેબ ગાડી તમે જ લઇ જશો??”
“હા! મારે સવારે પાછા આવવું છે તારે હેરાન થવાની જરૂર નથી અને જો સમીરની ગાડી કાલે ગેરેજમાં સર્વિસ માટે આપવાની ડેઇટ છે તો સમીર માટે મી.મહાજન પાસેથી ગાડી  લાવી રાખજે” કહી મેં ગાડી સ્ટાર્ટ કરી એટલે બારી પાસે ઊભેલી રામીએ પરાગ,સ્મિતા, વાસંતી તરફ નજર ફેરવી લીધી પછી હાથ ઉચો કરી”ટાટા બેબી બેન”કહ્યું અને ગાડી સાથે ચાલતા પરાગના માથા પર હાથ ફેરવતાં કહ્યું
“બેન તમારી સંભાળ રાખજો”
“ટા..ટા…લમછંગ ઉ મામાને ઘેલ જાઉ તું”
ગાડી કમ્પાઉન્ડ વટાવી રસ્તા પર આવી ગઇ દરવાજા પાસે ઊભેલી ડૉકટર ચોક્સીની ગાડી દેખાઇ ડૉકટરને અભિવાદન કરવા મેં ગાડી ધીમી પાડી પણ ડૉકટરે બુમ પાડી “કેરી ઓન” અને મેં ગાડીની સ્પીડ વધારી રસ્તામાં મારા અને સ્મિતા વચ્ચે કોઇ વાત ન થઇ ગાડી ફુલસ્પીડમાં જતી હતી સ્મિતા પિતાની માંદગીની ગમગીનીમાં અપલક નયને પરાગના ઉછળતા પગ જોતી હતી વાસંતી દોડી જતી ધરતી અને ઝાડવા જોવામાં મશ્ગુલ હતી અને હું થોડી થોડી વારે ડૉકટર ચોકસીની ગાડી બરોબર મારી પાછળ જ આવે છે ને? એ જોઇ લેતો હતો.
પદમપુરમાં ગાડી ઊભી રહી અને પાછળ ડૉકટર ચોક્સીની ગાડી પણ આવી ગઇ.અતુલ જલ્દીથી ઘરમાંથી બહાર આવ્યો અમારા સામે માથું નમાવ્યું અને ડૉકટર ચોક્સીના હાથમાંથી બેગ લઇ લીધી અને અમે ચુપચાપ ઘરમાં દાખલ થયા પણ અમારા પહેલાં સ્મિતા પરાગને લઇ લગભગ દોડતી દાખલ થઇ પાછળ મમ્મી…મમ્મી કરતી દોડતી વાસંતીને મેં ઉચકી લીધી
ઘરમાં દાખલ થયા ત્યારે મારા સસરા ઊંઘમાં હતા પાસે જ એક તરફ મારા સાસુ બેઠા હતા તેમના ખોળામાં વાસંતી બેઠી હતી અને જમીન પર બેસી સ્મિતા પુછપરછ કરતી હતી.બીજી તરફ મારી સાળી વસુંધરા બેઠી હતી તેણીની બાજુમાં જ અંજના ઊભી હતી બાજુની ખુરશી પર મારો સાંઢુંભાઇ અશોક બેઠો હતો તેની બાજુની ખુરશી પર ડૉકટર દેસાઇ બેઠા હતા તે બધા અમને જોઇ ઊભા થઇ ગયા.
મેં ડૉકટર ચોકસીનો પરિચય ડૉકટર દેસાઇ સાથે કરાવ્યો.તેઓને મસલતમાં મુકી હું મારી સાસુ પાસે ગયો અને બધી વિગત જાણી તો ખબર પડી કે મારા સસરા બાથરૂમમાં લપસી જતાં પડી ગયા હતા.આમ જોવા જાવ તો બહાર કોઇ ઝખમ ન્હોતો થયો પણ જાંઘના હાડકાને ફરસ પર પડેલી ડોલની કિનાર તથા માથામાં વોસબેસીનની ધારનો માર લાગ્યો હતો તેથી અંદર કળતર થતી હતી.
ડૉકટર ચોકસીએ મારા સસરાને તપાસવા તેમના ખભે હાથ મુક્યો તો મારા સસરાએ આંખ ખોલી પુછ્યું
“કોણ…?”
“હું ડૉકટર ચોક્સી”
“……….” તેમણે પ્રશ્નાર્થ નજર ફેરવી.
“પપ્પા…ડૉકટર ચોકસી મારો ખાસ ફ્રેન્ડ અને ફેમીલી ડૉકટર છે એટલે હું તમને તપાસવા સાથે લાવ્યો છું”મેં નજીક જઇ તેમના હાથ પર હાથ રાખતા કહ્યું
“આ અતુલ અને અંજુએ નકામો ફજેતો કર્યો તમે આવ્યા આ અશોકકુમાર આવ્યા વસુ અને સ્મિતાને નાહકની ગભરાવી મુકી આવું તો ચાલ્યા કરે”
“તમે વધુ બોલ બોલ ન કરો” ડૉકટર ચોકસીએ પગ તપાસતા કહ્યું પછી પગનો અમુક ભાગ દબાવતા પુછ્યું “અહીં પેઇન થાય છે”તે સાથે જ મારા સસરાના મ્હોંમાંથી આછો સીસકારો નીકળી ગયો.
“હં!!! ભાઇ સુમન ખાસ કંઇ નથી છતાં જોઇએ તો એક્સ-રે કરાવી લેજે.કંઇ નથી થયું ડૉલ પર જાંઘ પડવાથી અમુક નસ વળ ખાઇ ગઇ છે તેનો જ પેઇન છે.”ટેથોસ્કોપ બેગમાં મુકી એક ટ્યુબ કાઢીને મારી સાસુને આપે તે પહેલાં ડૉકટર દેસાઇએ તે લઈ લીધી તેના પર ન કોઇ નામ કે નિશાન ન હતું એવી કોરીધાકોર ટ્યુબ મારી સાસુને પાછી આપી અને ડૉકટર ચોકસી સામે જોયું જવાબમાં ડૉકટર ચોકસી મરક્યા.
“હં!! તો બેન આ ક્રીમની હળવા હાથે આ તરફથી આ તરફ માલીસ કરજો અને માલીસ કરતી વખતે ખટક ખટક અવાઝ આવે ત્યાં ખાસ દબાવીને માલિશ કરજો જેથી વળ ખાઇ ગયેલી નસ છુટી પડી જાય માથા પર ઢીમણું થયું છે ત્યાં બરફની કોથળી મુકો અને તમે (મારા સસરા તરફ જોતા આખ મિચકારી) જરા પેઇન સહન કરવાની હિંમત રાખજો જેટલું માલિશ વખતે પેઇન સહન કરશો એટલા વહેલા સાજા થઇ જશો ઓકે?” કહી તેણે મારા સસરા સામે હાથનો અંગુઠો ઊંચો કરી બેસ્ટ ઓફ લકનો ઇશારો કર્યો તો મારા સસરાએ ડોકું હલાવી સંમતિ દર્શાવી.
આટલીવારથી નાનીમાના ખોળામાં બેઠેલી અને હળવે હળવે ગુસપુસ કરતી વાસંતી બોલી
“નાનાબાપુ ટમને છું થયું તે…?”
“બેટા હું ઢોળાઇને લાડવો ખાઇ ગયો”મારા સસરાએ વાસંતીને હાથના ઇશારે પોતાના પાસે બોલાવતા કહ્યું અને સૌ મલકયા.
“ટમને ક્યાં વાગ્યું તે..?બગમાં…?”મારા સસરાની મુછથી રમતા રમતા વાસંતીએ પુછ્યું
“હા બેટા”
“નાનાબાપુ ધુવો આ બાબલો વછુમાછીએ આપ્યો આમ છુવાઇયે ટો આંકો બંધ કલે ચે”
“એમ?સરસ હો…”મારા સસરા મલક્યા
“ઓકે! તો આ ગોળીઓ જે ડૉકટર દેસાઇએ આપી છે એ ચાલુ રાખજો એનાથી રાહત થશે અને ઊંઘ સરસ આવશે અને સુમન તને દવાઓ લખી આપુ છું તે સવાર સાંજ લેવાની છાતીમાં કફનો ભરાવો વધુ છે એ છુટો થઇ જશે અને અશક્તિ ઘણી છે તે પણ  રીકવર થઇ જશે..”કહી પ્રિસ્ક્રીપ્શન લખી આપ્યું
“તો મને રજા આપો..”કહી ડૉકટર ચોકસીએ બેગ લેવા હાથ લંબાવ્યો
“નહીં…નહીં ચોકસી આમ ન જવાય હજુ જમવાનું બાકી છે અત્યારે રાત્રે ૯.૩૦ વાગે સાલા પાછા જઇને તારે શું કરવું છે?એ જ કલબ અને એ જ તું રાત રોકાઇ જા સવારે સાથે જ જઇશું આઇ પ્રોમીસ”
“તું આવીને શું કરીશ? હું તો માણસોની આઇ મીન દરદીઓની સારવાર કરીશ કદાચ કોઇને ઇમરજન્સીમાં કામ આવીશ અને તું? તું તો…..ડૉકટર ચોકસી કાંઇ આગળ બોલે તે પહેલાં જ..
“યુ વિલ સેવ એ લાઇફ એન્ડ હી વિલ હેંગ એ લાઇફ એમ જ ને…?યાર ચોકસી તારી આ સતત પ્લે થયેલી રેકર્ડ ઘણી જુની થઇ ગઇ છે…”આંગણામાંથી ઘરમાં દાખલ થતાં સમીરે કહ્યું
“પપ્પા પપ્પા લામછંગ આયો…છમીલકાકા આયા” કહેતીક વાસંતી દોડી આવી અને…
“ઓહ! આશિક મહાશય અહીં પણ આવી પહોચ્યા..? આવે જ ને પ્રેમિકાના પિતાની ખબર કાઢવા એ ન આવે તો કોણ આવે?” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“તારા ભાઇ જેવો છે ભાઇથી પણ અદકો તારૂં દુઃખ એ તેનું દુઃખ પણ ગણાય આટલી હમદર્દીથી આવ્યો છે ને તેને તું વખોડે છે?”મારા વકિલ મને દલીલ કરી.
“સમીરભાઇ આવ્યા…?”દોડતી સ્મિતા બહાર આવી.
“જોયું? કેવી બહાર દોડી આવી તેના ધ્યાનમાં જ ખોવાયેલી હશે નહીંતર આમ દોડી આવવાની શી જરૂર હતી?” મારૂં મેલું મન બોલ્યું
“મોટાભાઇ કેમ છે પપ્પાને?ભાભી પપ્પાને શું થયું?”